ด้านหลังเขายังคงมีโครงกระดูกสามโครงนั้นตามมาโครงหนึ่งยืนอยู่กลางซอย จ้องเขาไม่ขยับ เพียงแต่อีกสองโครงถึงกับขัดต่อกฎแรงโน้มถ่วงของโลกนิ้วทั้งห้าเหมือนตะขอเหล็กที่เกาะอยู่บนกำแพงทั้งสองด้านของซอยราวกับตุ๊กแกแล้วจ้องมองเขาด้วยท่าทางประหลาดนั่น
เป็ไปไม่ได้ในนิยายกับภาพยนตร์ล้วนบรรยายว่า โครงกระดูกงุ่มง่ามมากไม่ใช่เหรอ แต่...แต่ทำไมโครงกระดูกสามโครงนี้ถึงได้แข็งแรงและปราดเปรียวขนาดนี้...
ถังชวนสีหน้าหดหู่ใจเพื่อที่จะเอารถเก่าคันนี้กลับมา ตอนนี้ถูกโครงกระดูกสามโครงขวางเอาไว้ในซอยเขาไม่มีกระทั่งความคิดที่จะหลบหนีแล้ว
“กูเตริโอฉันควรจะทำอย่างไรดี” น้ำเสียงของถังชวนเจือสะอื้น
กูเตริโอคล้ายกับกำลังดูละครตลกเอ่ยด้วยน้ำเสียงสัพยอก “บางทีเ้าลองคุยเื่ความยุติธรรมหารือเื่เกียรติยศกับพวกมันดู ไม่แน่ว่าอาจจะโน้มน้าวพวกมันได้”
ถังชวนอับอายจนโมโห“สารเลว!รีบบอกฉันเร็วเข้าว่าควรจะทำอย่างไร ทำไมพวกมันถึงตามฉันอยู่เรื่อย”โครงกระดูกสามโครงตรงข้ามไม่ขยับ ไม่เหมือนจะทำร้ายเขา แต่กลับเหมือนที่กูเตริโอเหมือนข้ารับใช้สามคนที่คอยติดตาม เขาไปที่ไหน พวกมันก็ไปที่นั่น
“ข้ารับใช้ตามเ้านายตนเองนี่เป็เื่ปกติไม่ใช่หรือ” กูเตริโอเอ่ยยิ้มๆ
ลูกตาของถังชวนเกือบจะหลุดออกมาแล้ว“จะเป็แบบนี้ตลอดไปเหรอ”
“ถูกต้อง!”
“กลางวันก็เป็แบบนี้เหรอ”
“พวกมันไม่ใช่แวมไพร์แน่นอนว่าจะติดตามเ้าตลอด...”
“์!!!” ถังชวนโหยหวนด้วยความทุกข์ใจทุกวันต้องมีโครงกระดูกเดินได้ที่ร่างกายแข็งแรงและปราดเปรียวดวงตาเปล่งแสงสีแดงสามโครงวิ่งไปวิ่งมา ฉันจะมีชีวิตต่อไปได้อย่างไร
เขาคิดอย่างเ็ปพรุ่งนี้ หากให้คนอื่นเห็นว่ามีโครงกระดูกสามโครงติดตามมาเขาจะต้องกลายเป็คนของลัทธินอกรีต แล้วถูกจับยิงแน่นอน!!
“ไม่ได้ๆพวกมันมาจากที่ไหนก็กลับไปที่นั่นเถอะ ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็หาที่ฝังซะ!!” ถังชวนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน ั์ตาฉายแววโเี้แล้วเป็ฝ่ายหันกลับไปจ้องโครงกระดูกสามโครงนั้นแทน
ทว่าตอนนี้โครงกระดูกทั้งสามเหมือนกับหุ่นยนต์สามตัวรู้จักแต่ตามถังชวนราวกับเป็เครื่องจักร แต่ไม่ได้ถูกถังชวนควบคุม
“นอกจาก...”กูเตริโอเอ่ยแล้วชะงัก จู่ๆ ก็เอ่ยต่อจากประโยคเมื่อครู่
“นอกจากอะไร”ถังชวนคล้ายกับคว้าความหวังสุดท้ายเอาไว้ได้
“นอกจากเ้าจะหาสถานที่แห่งหนึ่งให้พวกเขาหลบซ่อนตัว”
ถังชวนโบกมือด้วยท่าทางที่เหมือนคนบ้าคนหนึ่ง“ขุดหลุมฝังศพสามหลุมให้พวกมัน ที่ไหนก็ได้ แต่ไม่ต้องให้ฉันเห็นพวกมันอีก!!”
“ทว่าพวกมันไม่สามารถไปจากข้างกายเ้าได้ ไม่เช่นนั้นจะสูญเสียการควบคุม”กูเตริโอเริ่มแสดงความเห็น
ถังชวนเอ่ยด้วยความโมโห“นี่เหมือนไม่ได้พูดอะไรสักนิด พวกมันสูญเสียการควบคุมแล้วอย่างไรนายพูดให้จบทีเดียวจะได้ไหม” ถังชวนไม่ใช่คนใจร้อน แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากูเตริโอกลับนุ่มนิ่มเหมือนสัตว์เซลล์เดียว
“หากสูญเสียการควบคุมล่ะก็แรกเริ่มพวกมันจะทำลายทุกสิ่งและทุกชีวิตที่อยู่ใกล้พวกมันมากที่สุดจากนั้นก็ค่อยๆ สลายไปตามตราประทับเวทมนตร์บนร่าง แล้วกลับสู่เถ้าธุลีดินอีกครั้ง”
ถังชวนดีใจ“แบบนี้เยี่ยมไปเลย! แค่ขุดหลุมที่ลึกหน่อยพวกมันจะได้ก่อความวุ่นวายไม่ได้ในตอนที่เสียการควบคุมก็ได้แล้วไม่ใช่เหรอ”
“แต่ตอนที่พวกมันกลับคืนสู่เถ้าธุลีดินเ้าก็จะได้รับาเ็สาหัสในฐานะที่เป็เ้านายเช่นกันเพราะเ้ากับพวกมันได้แบ่งปันพลังิญญากับพลังชีวิตกัน กล่าวอีกนัยหนึ่งพวกมันก็คือร่างแยกของเ้า พวกเ้ามีชีวิตเดียวกัน วิสัยทัศน์เดียวกันและความคิดเดียวกัน หากพวกมันสลายไป เ้าก็จะได้รับาเ็ตามไปด้วยเช่นกัน”กูเตริโอเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน
ถังชวนเบิกตากว้างเขาเริ่มรู้สึกถึงกลิ่นไม่ดีได้อย่างเลือนราง แต่ก็บอกไม่ได้ว่ามีตรงไหนที่ผิดปกติ“นี่มันเวทมนตร์บ้าบออะไรกัน ไม่ได้สร้างประโยชน์ให้ผู้คนทั้งยังมีภาระชิ้นใหญ่ตามติดอยู่ด้านหลัง นี่ยังไม่มีปัญหาอีกเหรอ”
“ภาระหรือ”กูเตริโอเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์ “พวกมันไม่มีวันตาย ไม่รู้จักเหนื่อยและไม่มีวันหักหลังเ้า อีกอย่างพวกมันก็ถูกคำสาปโลหิตพิฆาตบีบให้กลายเป็ิญญาตราประทับิญญาที่แข็งแกร่งที่สุด เป็นักรบิญญาที่แข็งแกร่งที่สุดแม้ว่าพวกมันจะถูกะเิเป็ผุยผง ขอแค่ตราประทับเวทมนตร์ยังคงอยู่พวกมันก็สามารถรวมตัวกันเอง และผสานรวมกันเป็ร่างได้อีกครั้งข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ถึงเพียงนี้ ทหารกล้าที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ต่อให้เ้าจะเดินทางไปทั่วโลกก็หาไม่ได้!”
ถังชวนไม่รู้ว่ายากนักที่จะได้ยินคำชื่นชมสักประโยคหนึ่งจากกูเตริโอผู้เปี่ยมไปด้วยความหยิ่งผยองหากเขาบอกว่าโครงกระดูกคนตายทั้งสามโครงนี้แข็งแกร่งมาก เช่นนั้นแม้พวกมันจะอยู่ในโลกเวทมนตร์ก็สามารถเป็นักรบน่าสะพรึงกลัวที่สามารถออกอาละวาดใส่ฝ่ายตรงข้ามได้ตราบใดที่นักเวทยังไม่ตายหรือตราประทับเวทมนตร์ยังคงอยู่ พวกมันก็สามารถสู้รบต่อไปได้โดยไม่ต้องพัก
และที่น่ากลัวที่สุดก็คือผู้ที่ถูกคำสาปโลหิตพิฆาตบีบให้กลายเป็นักรบิญญาเหล่านี้ จะค่อยๆวิวัฒนาการไม่หยุดในขณะที่ทำการสู้รบเหมือนกับเ้านายของพวกมัน ยิ่งพวกมันสังหารสิ่งมีชีวิตมากเท่าใดดื่มกินโลหิตมากเพียงใด พลังก็จะยิ่งแข็งแกร่งตามไปด้วย!
นี่ก็เป็เหตุผลว่าทำไม“คำสาปโลหิตพิฆาต” ถึงได้เป็เป็คำสาปต้องห้ามในแขนงเวทมรณา!
ตอนนี้กูเตริโอดำรงชีวิตเหมือนกาฝากในร่างของถังชวนเพื่อความปลอดภัยของตนเอง จึงสิ้นเปลืองพลังเวทจำนวนมากสำแดงคำสาปต้องห้ามเพื่อสร้างนักรบิญญากระหายเืที่ดุดันที่สุดออกมาสามตนและถือได้ว่าเป็การสร้างองครักษ์ที่แข็งแกร่งให้กับเขาสามตน
แต่คิดไม่ถึงว่าเ้าเด็กนี่จะไม่รับน้ำใจแบบนี้!
กูเตริโอจะไม่โกรธได้อย่างไร
ถังชวนได้ยินเขาโม้น้ำไหลไฟดับก็หันหน้าไปมองโครงกระดูกสามโครงนั้นอย่างอดไม่อยู่ในใจอดคิดไม่ได้ว่า “ถ้าหากมีเ้าสามตนนี้ปกป้องคาดว่าคงไม่มีใครรังแกฉันได้แล้วสินะ”
ความคิดนี้แล่นมาแวบเดียวและถูกเขากำจัดทิ้งทันที
ถูกต้องไม่มีใกล้กล้ารังแกเขาแล้ว เพราะตอนนั้นหากเขาไม่ได้อยู่ในคุก ก็คงถูกคนศึกษาวิจัยอยู่ในโรงพยาบาลประสาท
ถังชวนเงยหน้าถอนหายใจ“นี่มันเวทมนตร์บ้าบออะไรกัน! หากตราประทับเวทมนตร์หายไป ฉันจะได้รับาเ็อย่างไร”
กูเตริโอเอ่ย“ถ้าหากว่าเป็เนโครแมนเซอร์ที่มีพลังเวทยิ่งใหญ่แล้วล่ะก็ อย่างมากก็แค่าเ็เล็กน้อย”ถังชวนฟังออกถึงนัยยะในคำพูดของเขา จึงยิ้มเจื่อนๆ “พูดคำพูดส่วนหลังของนายออกมา”
“แต่...”เป็ดังที่คาดไว้เลย กูเตริโอเอ่ยต่อว่า “ด้วยพลังอ่อนแอของเ้าในตอนนี้จะให้ควบคุมิญญาสามตนนี้นั้นยังเป็ไปไม่ได้ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงอาการาเ็ที่พวกมันจะนำมาให้เลย!หากว่าเ้าฝืนออกห่างจากพวกมันห้าร้อยก้าว พวกมันจะสูญเสียการควบคุมภายในหนึ่งก้านธูป พวกมันจะสลายเป็เถ้าธุลีดิน ส่วนเ้า หากไม่มีเวทมนตร์ทรงพลังคอยปกป้องล่ะก็ร่างกายของเ้าจะถูกฉีกเป็ชิ้นๆ เหมือนผ้าขี้ริ้ว”
ถังชวนที่ได้ยินก็หัวใจเต้นระรัวอย่างบ้าคลั่งแล้วหันไปมองโครงกระดูกสามโครงนี้อีกครั้งอย่างอดไม่ได้ในปากก็มีความรู้สึกเ็ปที่ไม่อาจพูดออกมา
หรือหลังจากนี้ข้างหลังเขาจะต้องมีโครงกระดูกสามโครงนี้ตามทั้งวันอย่างนั้นเหรอ
นี่...นี่มันจะน่ากลัวเกินไปแล้วบ้าคลั่งเกินไปแล้ว!
ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในสมองของเขาทำให้เขาดีใจขึ้นมาทันที “ใช่แล้วนายสามารถช่วยฉันในตอนที่ฉันใกล้จะได้รับาเ็ได้ใช่ไหม กูเตริโอ หากฉันตายนายก็ไม่มีที่อยู่ใช่ไหม”
น้ำเสียงกูเตริโอพลันทุ้มต่ำ“เ้านึกว่าข้าเป็ข้ารับใช้ของเ้าหรือ เรียกให้มาก็มา ไล่ให้ไปก็ไป”
ถังชวนรู้สึกกระอักกระอ่วน“นี่ก็เพื่อนายนะ ฉันตายไปแล้ว นายจะได้ประโยชน์อะไร”
กูเตริโอถอนหายใจ“ข้าจะพูดกับเ้าเป็ครั้งสุดท้าย ข้าสามารถแนะนำและสั่งสอนเ้าได้แต่ไม่สามารถเป็ตัวแทนเ้า เหมือนกับเื่ในวันนี้ หากเกิดขึ้นอีกสองสามครั้งข้าก็จะตาย เ้าก็จะตายเช่นกัน...”
ถังชวนตะลึง“ทำไมล่ะ”
กูเตริโอเอ่ย“เพราะตอนนี้เ้าอ่อนแอเกินไป ขวดนมไม่สามารถบรรจุมหาสมุทรได้หรอกนะ”
ถังชวนฉุกคิดได้แต่กลับไม่เข้าใจอยู่บ้าง มีใจคิดจะถาม แต่กลับรู้สึกว่าเสียงของกูเตริโอดูเหินห่างเขาหน้าทุกข์ใจราวกับกินยาขม “อย่างนั้นจะทำอย่างไรดี หากฉันพาโครงกระดูกสามโครงนี้เดินว่อนไปทั่วฉันจะถูกมองเป็ภูตผีปีศาจแล้วโดนจับไปจะไม่ให้ฉันออกไปไหนเลยทั้งวันไม่ได้หรอกนะ”
“เ้าค่อยๆเรียนรู้ที่จะลองควบคุมข้ารับใช้ทั้งสามของเ้าก่อนได้...” กูเตริโอเอ่ยความนัยในคำพูดของเขาเจือไปด้วยความภูมิใจที่แผนการร้ายสำเร็จเล็กน้อย
ท้องถนนยามค่ำคืนถังชวนที่เข็นจักรยานหลบอยู่ในมุมยื่นหน้าออกไปมองรอบๆใช้ชีวิตราวกับไส้ศึกที่ไปสืบข่าวคราวในถิ่นศัตรู
เขามองไปรอบๆระยะหนึ่ง เมื่อพบว่ารอบด้านไม่มีคนก็เข็นจักรยานออกจากมุมมืดหนึ่งไปสู่อีกมุมมืดหนึ่งอย่างรวดเร็วเหมือนคนทำความผิดด้านหลังเขามีเงาร่างสีขาวสามร่างแวบผ่านไปหลบในจุดที่เขาหลบซ่อนตัวอยู่อย่างรวดเร็วด้วยเช่นกันจนเกิดเสียงแกรกกรากที่เป็เอกลักษณ์ของโครงกระดูกออกมา
ยามค่ำคืนนี้เงียบสงัดเกินไปเสียงดังแสบแก้วหูที่เกิดจากโครงกระดูกทั้งสามด้านหลังนั้นเหมือนประทัดที่จุดในห้องเซ่นไหว้ผู้ตายถังชวนกลัวว่าจะถูกคนพบเข้า เหงื่อเย็นบนแผ่นหลังไหลลงมา
เขาแยกเขี้ยวยิงฟันมองไปด้านหลังก็เห็นโครงกระดูกสามโครงที่เหมือนพวกมันรู้สึกได้ถึงสภาพจิตใจที่ขลาดเขลาและหวาดกลัวของผู้เป็นายพวกมันจึงแสดงท่าทางระแวดระวัง ใช้ชีวิตเหมือนกับขโมยคนหนึ่งที่ด้านหลังมีหัวขโมยตัวน้อยๆที่ ขลาดเขลาตามมาด้วยอีกสามคน
แม้ว่าในใจถังชวนจะกลัวแต่ก็อดแสยะยิ้มไม่ได้ อดคิดไม่ได้ว่า “ฮิฮิ ลมน้ำหมุนเวียนสับเปลี่ยน[1]ปกติมักจะถูกลูกสมุนคนอื่นรังแก ในที่สุดวันนี้ฉันก็มีลูกสมุนแล้วเหมือนกัน...”
[1]ลมน้ำหมุนเวียนสับเปลี่ยนหมายถึง เมื่อถึงโอกาสของใคร คนนั้นย่อมลงมือกระทำการได้เปรียบกว่าอีกฝ่าย
387
