ท่ามกลางผู้คนที่กำลังเดินเข้าเดินออกจากประตูของอาคารสูงแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เมืองหลวงของประเทศไทย
เทวิน วิอัณณา วิศวกรหนุ่มวัย 30ปี หน้าตาหล่อเหลา ดวงตาคม จมูกโด่งได้รูป ผิวสีแทนเข้มรูปร่างสูงสมส่วน แต่งกายด้วยชุดสุภาพ
กำลังเดินเข้าสู่ภายในอาคารอย่างไม่เร่งรีบ
ในการเป็นบุคลากรของบริษัทแห่งนี้ ขึ้นลิฟต์โดยสารไปที่ชั้น 16ใช้เวลาไม่นาน ก็มาถึงสำนักงานของบริษัทพร้อมกับทักทายพนักงานประจำสำนักงานหลายคน “คุณเทวินเข้าไปพบตัวแทนของบริษัทที่ห้องผู้จัดการได้เลยค่ะ” เจ้าหน้าที่ธุรการคนหนึ่งกล่าวเทวินกล่าวขอบคุณแล้วจึงเดิน
ไปยังอีกมุมหนึ่ง ซึ่งประตูห้องเปิดไว้อยู่แล้ว
“สวัสดีครับ ผม เทวิน วิอันนา”
“สวัสดีครับ คุณเทวิน เชิญนั่งครับ”ชายที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะทำงานกล่าว “ผมวิฑูรย์ เจ้าหน้าที่รัฐ เป็นตัวแทนของบริษัทเพื่อทำหน้าที่บริหารจัดการเกี่ยวกับพนักงานที่ถูกเลิกจ้างและดำเนินการในเรื่องเงินค่าชดเชยรวมถึงเอกสารสำคัญต่างๆ ที่เกี่ยวข้อง”
เขาหยุดนิดหนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ทางบริษัทที่คุณทำงานด้วยประสบกับปัญหาด้านการเงินขั้นวิกฤติ พวกเขาได้ยื่นเรื่องขอให้องค์กรภาครัฐที่เกี่ยวข้องเข้ามามีส่วนร่วมเพื่อแก้ปัญหาแต่สุดท้ายทุกฝ่ายมีมติเห็นพ้องต้องกันให้ยุบเลิกกิจการ เพื่อความเป็นธรรมต่อลูกจ้าง บริษัทจึงได้ทำหนังสือชี้แจงลูกจ้างทุกคน” “เมื่อดำเนินการทุกอย่างเรียบร้อยบริษัทจึงจะประกาศยุบเลิกอย่างเป็นทางการเนื่องจากคุณเป็นวิศวกรที่มีประวัติการทำงานที่ดี
เราจึงนัดคุณเป็นกรณีพิเศษและมีเอกสารบางอย่างที่จำเป็นต้องให้คุณลงนามก่อนพ้นจากการเป็นลูกจ้าง หวังว่าคุณคงจะเข้าใจ?”
“ผมเข้าใจดีครับ คุณวิฑูรย์” เทวินกล่าวตอบรับ
คุณวิฑูรย์พยักหน้ารับแล้วจึงกล่าวต่อ “ด้วยประวัติการทำงานและความสามารถที่ดีคุณสามารถติดต่องานที่อื่นหรือหางานที่คุณถนัดผ่านกระทรวงแรงงาน ถ้าหากคุณต้องการ”เขายิ้มให้กับเทวินแล้วจึงกล่าว “คุณมีข้อคำถามอะไรไหมครับ?คุณสามารถถามได้” “ผมได้ทำความเข้าใจหลายอย่างหลังจากได้รับหนังสือชี้แจงตอนนี้จึงยังไม่มีคำถามอะไรครับ” เทวินกล่าวตอบ
“ถ้าอย่างนั้น เรามีเอกสารที่เกี่ยวข้องหนังสือรับรองคุณภาพการทำงาน รวมถึงเงินชดเชยที่คุณควรจะได้รับทั้งนี้คุณต้องลงนาม
ด้วยตัวเอง คุณควรตรวจทานให้เรียบร้อยก่อนลงนามด้วยนะครับเชิญคุณที่โต๊ะเ้าหน้าที่ธุรการด้านหน้า เธอจะจัดการทุกอย่างให้กับคุณ”
“ขอบคุณมากครับ คุณวิฑูรย์” เทวินกล่าวแล้วไปดำเนินการกระทั่งเสร็จธุระเรียบร้อยดีแล้วจึงออกจากสำนักงานและเดินทางกลับ
อพาร์ทเม้นท์
เขาตัดสินใจขายรถ ตอนนี้จึงเดินทางด้วยรถไฟฟ้า โชคดีที่อพาร์ทเม้นท์ที่พักอยู่ใกล้กับสถานีทำให้มีความสะดวกรวดเร็วในการเดินทาง มาถึงอพาร์ทเม้นท์ก็ได้อาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดินทางกางเกงยีน เสื้อยืดแขนสั้นคอโปโล เผยให้เห็นกล้ามเนื้อกำลังสวยพอดีจากการ
ออกกำลังกายเป็นประจำ เมื่อมองดูนาฬิกาเห็นว่ายังพอมีเวลาจึงตรวจสอบความเรียบร้อยในห้องพักอีกครั้งก่อนคืนห้องพักให้อพาร์ทเม้นท์ ก่อนหน้านี้ตนได้จ้างบริษัทขนย้ายสิ่งของเครื่องใช้ต่างๆกลับไปยังบ้านที่ต่างจังหวัด เหลือไว้เพียงบางสิ่งที่จำเป็นเพราะคิดวางแผนไว้ว่า
จะอยู่ต่างจังหวัดสักระยะหรือไม่ก็อาจจะหางานทำแถวนั้น คำนวณเงินเก็บ เงินที่ได้จากการขายรถและเงินชดเชยการถูกเลิกจ้างรวมแล้วมีประมาณ
500,000บาท เพียงพอที่จะอยู่ได้ 2 – 3 ปี โดยไม่รบกวนพ่อแม่ เนื่องจากตนมีประสบการณ์และยังมีใบรับรองความสามารถจึงน่าจะหางานทำได้ไม่ยาก เมื่อเห็นว่าภายในที่พักดูแล้วเรียบร้อยดีตนไม่ได้
ลืมอะไรไว้ จึงจัดแจงนำแฟ้มเอกสารและสิ่งของเครื่องใช้ที่เหลือใส่กระเป๋าเดินทาง เพื่อไปขึ้นเครื่องที่สนามบินภายในประเทศ เทวินจองตั๋วเครื่องบินโดยสารภายในประเทศกรุงเทพฯ – มาศิตา เมืองเกิดที่อยู่ทางภาคเหนือ ซึ่งจะใช้เวลาโดยสารเครื่องบินประมาณ
1 ชั่วโมง40 นาที จึงจะถึงท่าอากาศยานมาศิตา
704
