บทที่ 2 การเข่นฆ่า
หลายคนมองหน้ากัน ต่างไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
หนึ่งในชายหนุ่มที่สวมอาภรณ์หรูหราเป็ฝ่ายเปิดปากพูดก่อน
"เย่ฮวน เ้ายังไม่ตายอีกหรือ? หรือว่าหมาป่าสีเงินตัวนี้เปลี่ยนมากินผักแล้ว?"
"พี่เย่ิ เื่มาถึงขั้นนี้แล้ว ฆ่ามันเสีย แล้วทำลายศพปิดปากให้สิ้นซากเถอะ!"
เมื่อได้ยินดังนั้น ชายร่างกำยำในชุดเกราะระดับบรรพจารย์ยุทธ์ก็มีสีหน้ามืดมนลงทันที ดวงตาทั้งสองข้างจ้องเขม็งไปที่เย่ฮวนราวกับจะฉีกร่างออกเป็ชิ้น ๆ
"น้องชายสวะของข้า พี่บุญธรรมคนนี้ต้องขอโทษเ้าด้วย หากไม่กำจัดเ้าทิ้ง ตาแก่นั่นกับไอ้พิการเย่คงไม่ยอมให้ข้าได้เป็ผู้สืบทอดตำแหน่งผู้นำตระกูล!
"เื่นี้จะโทษใครไม่ได้ ตระกูลเย่เต็มไปด้วยขุนพลผู้กล้า แต่สุดท้ายกลับมีลูกสุนัขอย่างเ้าเกิดมาในตระกูล!
จงไปพบพี่ชายและบิดาที่ตายไปแล้วในนรกเถอะ!"
ฟึ่บ!
พูดจบ ชายร่างกำยำก็กวัดแกว่งกระบี่ยาวในมือ แทงเข้าที่ลำคอของเย่ฮวนอย่างรุนแรง
ยอดฝีมือระดับบรรพจารย์ยุทธ์ลงมือ เย่ฮวนในตอนนี้จะต้านทานได้อย่างไร?
ในชั่วขณะวิกฤตนั้นเอง าาหมาป่าที่หมอบอยู่ด้านข้างััได้ถึงเจตนาฆ่าของอีกฝ่ายในทันที
มันมีความผูกพันทางจิติญญากับเย่ฮวน ความผันผวนทางอารมณ์ของเ้านาย มันจึงรับรู้ได้อย่างชัดเจน
ทันใดนั้น
ร่างกำยำนั้นเคลื่อนไหวอย่างฉับพลัน กลายเป็แสงสีเงินพุ่งเข้าใส่เย่ิอย่างรุนแรง
ฉัวะ!
เสียงกรงเล็บฟันผ่านเนื้อดังขึ้น
กรงเล็บที่แข็งแกร่งดุจเหล็กกล้าฟาดเข้าที่แขนขวาของอีกฝ่ายอย่างจัง จนแขนขาดสะบั้น!
ปัง!
จากนั้น กรงเล็บซ้ายก็เหวี่ยงออกไปราวกับสายฟ้า กระแทกเข้าที่หน้าอกของเย่ิอย่างหนักหน่วง
ร่างของเย่ิกระเด็นออกไปราวกับลูกปืนใหญ่ พุ่งชนต้นไม้ั์ขนาดเท่าถังน้ำจนหักโค่นไปหลายต้น เืคำโตพุ่งกระฉูดออกมาจากปาก
เสียงกรีดร้องโหยหวนดังระงมราวกับเสียงหมูถูกเชือด
"อ๊ากกก... มือของข้า!"
ทุกอย่างเกิดขึ้นในชั่วพริบตา ความเร็วของาาหมาป่ารวดเร็วมาก จนอีกฝ่ายไม่มีเวลาแม้แต่จะตอบสนอง
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกะทันหันนี้ ทำให้ทุกคนในที่นั้นตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูก
พวกเขาคิดไม่ถึงเลยว่า หมาป่าสีเงินที่ดูเชื่องเหลือเกินตัวนั้น แท้จริงแล้วคือสัตว์อสูรระดับสี่!
ในทวีปชางหลาน การแบ่งระดับพลังิญญาคือ ผู้ฝึกยุทธ์ ยอดฝีมือยุทธ์ ปรมาจารย์ยุทธ์ บรรพจารย์ยุทธ์ จ้าวแห่งยุทธ์ ราชันยุทธ์ ผู้ครองยุทธ์ ปราชญ์ยุทธ์ จักรพรรดิยุทธ์ และจักรพรรดิ์
สำหรับสัตว์อสูรระดับสี่ จะเทียบเท่ากับระดับพลังของบรรพจารย์ยุทธ์
เห็นได้ชัดว่าในระดับเดียวกัน พลังของสัตว์อสูรสามารถบดขยี้มนุษย์ได้อย่างง่ายดาย
หลังจากนั้นาาหมาป่าก็กลับมาอยู่ข้างกายเย่ฮวนอีกครั้ง ยืนขวางหน้าอีกฝ่ายไว้ในท่าทางที่พร้อมจะปกป้องเ้านายจนตัวตาย
ชายร่างกำยำที่เหลือรีบชักอาวุธออกมา ปลดปล่อยกลิ่นอายพลัง ซึ่งปรากฏว่าทุกคนล้วนเป็ยอดฝีมือระดับบรรพจารย์ยุทธ์
ส่วนชายในชุดหรูหรานั้น มีระดับพลังระดับบรรพจารย์ยุทธ์ระยะปลาย
เย่ิพยายามตะเกียกตะกายลุกขึ้นจากพื้น ชี้ไปที่หมาป่าสีเงินแล้วกล่าวว่า "พี่อวิ๋นหลง ฆ่ามันเสีย มิฉะนั้นหากเื่นี้รั่วไหลออกไป แล้วตาแก่เย่รู้เข้า ทั้งท่านและข้าคงยากจะรอดพ้นความตาย!
นิสัยของเขา ท่านก็รู้ดี!"
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายชุดหรูหราก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาทันที
เย่จ้านเทียน ท่านปู่ของเย่ฮวนเคยเป็ขุนพลอันดับหนึ่งของจักรวรรดิต้าเซี่ย และเป็ยอดฝีมือระดับผู้ครองยุทธ์ที่แท้จริง
ในอดีต เมื่อบุตรชายคนโตของเขาถูกกองทัพศัตรูล้อมสังหาร เขาบุกเดี่ยวเข้าไปในค่ายทหารศัตรูเพียงลำพัง ตัดศีรษะแม่ทัพใหญ่ของศัตรูนำกลับมา และสังหารขุนพลศัตรูไปนับร้อยนาย!
ศึกครั้งนั้นนำมาซึ่งความสงบสุขของเขตโม่หนานยาวนานนับสิบปี
แม้แต่จักรพรรดิองค์ก่อนยามมีชีวิตอยู่ ยังต้องให้เกียรติเขาอยู่หลายส่วน
หากเขารู้ว่าตนเองวางแผนทำร้ายหลานชายเพียงคนเดียว ตาแก่คลั่งคนนั้นต้องอาละวาดแน่นอน!
ถึงเวลานั้น ในสายตาของอีกฝ่ายคงไม่มีคำว่าผู้ตรวจการ
เพราะผู้ตรวจการที่ตายด้วยมือเขามีไม่ต่ำกว่าสี่ห้าคนแล้ว
ด้วยเหตุนี้ ตัวเขาจึงถูกลดบรรดาศักดิ์จากระดับอ๋องลงมาเป็ระดับโหว และมาประจำการเฝ้าเขตโม่หนานแห่งนี้
ดังนั้น ทางออกเดียวในตอนนี้คือการฆ่าปิดปาก
เมื่อคิดได้ดังนั้น ซ่างกวนอวิ๋นหลงจึงหยิบหอกรบออกมาแล้วะโก้อง
"น้องเย่ิ พวกข้าจะถ่วงเวลาหมาป่าสีเงินตัวนี้ไว้ เ้าจงฆ่าเ้าเด็กเย่ฮวนนั่นเสีย แล้วพวกเราจะรีบไปจากที่นี่ทันที!
อีกฝ่ายอยู่ระดับผู้ฝึกยุทธ์ระยะต้น เ้าคงจัดการได้ง่าย ๆ ใช่ไหม?
ประจวบเหมาะกับที่เ้าได้รับาเ็ไม่น้อย เราก็แค่บอกว่าเ้าาเ็เพราะพยายามช่วยเ้าสวะนั่น ย่อมไม่มีใครสงสัยแน่นอน!"
เมื่อได้ยินดังนั้น เย่ิจึงรีบหยิบไม้ท่อนหนึ่งขึ้นมา ดวงตาแดงฉานขณะเดินตรงไปหาเย่ฮวน
"ตกลง ฆ่ามันเสีย ขอเพียงได้เป็ผู้นำตระกูลเย่ อะไรก็คุ้มทั้งนั้น!"
พูดจบ คนกลุ่มหนึ่งก็กรูเข้าไปล้อมเย่ฮวนและหมาป่าสีเงินไว้ตรงกลาง เตรียมจะลงมือสังหาร
ในจังหวะนั้นเอง หมาป่าสีเงินที่ร่างกำยำดุจอาชาตัวนั้น ก็เงยหัวอันมหึมาขึ้น แล้วส่งเสียงหอนก้องฟ้า
"โฮกกก!"
เสียงอันทรงพลังของหมาป่าสีเงินเย้ยจันทร์ ฉีกกระชากความเงียบสงัดของราตรี ส่งเสียงไกลออกไปหลายร้อยลี้ในชั่วพริบตา
ภายในป่าทึบ เกิดเสียงสวบสาบดังสนั่นหวั่นไหว ราวกับฝนตกหนักที่พัดพามาจากที่ไกล ๆ!
ฟึ่บ! ฟึ่บ!
แสงสีเงินสายแล้วสายเล่าพาดผ่านท้องฟ้ายามค่ำคืน ดวงตาสีเขียวมรกตนับไม่ถ้วนทอประกายเย็นเยียบในความมืด
ทุกคนมองไปรอบ ๆ และพบว่าภายในรัศมีร้อยจั้งรอบตัว ปรากฏหมาป่าสีเงินเย้ยจันทร์ระดับสามขึ้นไปนับพันตัว!
ทั้งบนพื้นดิน ในพงหญ้า และบนกิ่งไม้ เต็มไปด้วยสีขาวโพลนไปหมด
กลิ่นอายของสัตว์อสูรที่บ้าคลั่งและดุร้ายถูกปลดปล่อยออกมา จนทำลายเจตจำนงในการต่อสู้ของทั้งสามคนจนหมดสิ้น
หลังจากนั้น าาหมาป่าก็เดินมาตรงหน้าเย่ฮวน ก้มหัวอันทะนงตนลง แล้วเอาหัวถูไถที่น่องของเย่ฮวนเบา ๆ ราวกับกำลังแสดงความเป็มิตรต่อเขา และคล้ายกำลังบอกหมาป่าตัวอื่น ๆ ว่า บุคคลผู้นี้คือลูกพี่คนใหม่ของพวกมัน
"หา? นี่มัน... าาหมาป่าสีเงินเย้ยจันทร์!
เ้า... เ้าถึงกับสยบาาหมาป่าสัตว์อสูรระดับสี่ได้จริง ๆ หรือ?
เป็ไปได้อย่างไร เ้าทำได้อย่างไรกัน?"
ซ่างกวนอวิ๋นหลงมองภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง ไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง!
ส่วนเย่ิใจนโยนไม้ทิ้งไปด้านข้าง แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเย่ฮวนดังตุ้บ
"น้องบุญธรรม ข้าขอโทษ พี่ใหญ่เลอะเลือนไปชั่วขณะ ข้ากลับไปจะรีบไปขอขมาพ่อบุญธรรมทันที!
โปรดไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถิด
ซ่างกวนอวิ๋นหลงได้กราบาาโอสถเซียวเหอแห่งเมืองหานกู่เป็อาจารย์แล้ว หากเ้าฆ่าเขา จะต้องนำปัญหาใหญ่มาสู่ตัวแน่นอน!"
เย่ฮวนหรี่ตาลง พลางมองเย่ิด้วยสายตาเ็า เจตนาฆ่าในใจพลุ่งพล่านราวกับเขื่อนแตก
"ท่านอาสามของข้า รับคนใจคออำมหิตดุจงูพิษอย่างเ้ามาเป็ลูกบุญธรรมได้อย่างไร?
ตอนนั้นเ้าเป็เพียงขอทาน หากไม่มีท่านอาสาม เ้าคงหิวตายอยู่ข้างถนนไปนานแล้ว!
เ้ามีสิทธิ์อะไรมาเรียกเขาว่าคนพิการ!"
ฉึก!
เย่ฮวนโกรธจัด คว้าหอกสั้นเล่มหนึ่งแทงเข้าที่ท้องน้อยของอีกฝ่ายอย่างแรง
พลังอันดุดันทะลวงผ่านชุดเกราะของอีกฝ่าย ทะลุจุดตันเถียน และปักลึกเข้าไปในร่างกาย!
"ฆ่า! อย่าให้เหลือรอดแม้แต่คนเดียว!"
สิ้นเสียงคำราม าาหมาป่าก็ส่งเสียงขู่คำรามต่ำ ๆ อีกครั้ง
ชั่วขณะต่อมา หมาป่าสีเงินร่างั์หลายสิบตัวเคลื่อนไหวตามคำสั่ง ฉีกร่างของทั้งสามคนจนกลายเป็ชิ้น ๆ ในชั่วพริบตา!
แม้แต่ซ่างกวนอวิ๋นหลงที่อยู่ระดับบรรพจารย์ยุทธ์ระยะปลาย ก็ถูกาาหมาป่าระดับสี่ระยะกลางตะปบจนล้มลง และถูกฝูงหมาป่ารุมทึ้งแบ่งกันกิน
มีเพียงเย่ิเท่านั้นที่ยังคงหายใจรวยริน
เขาเป็ลูกบุญธรรมของท่านอาสาม เย่ฮวน้านำเขากลับไปเพื่อให้คำตอบกับอีกฝ่าย
ในตอนนั้น าาหมาป่าจัดการทั้งสามคนเสร็จสิ้น ก็คาบแหวนเก็บของของทั้งสามมาวางตรงหน้าเย่ฮวน
เมื่อรับแหวนมาแล้ว เย่ฮวนอดไม่ได้ที่จะลูบหัวอันมหึมาของมัน
"าาหมาป่า ทำได้ดีมาก! ตามข้ามา ข้าจะไม่ทำให้เ้าต้องเสียเปรียบแน่นอน!
ข้ารับรองว่า ภายในสิบปี จะทำให้เ้าก้าวเข้าสู่ระดับสิบให้ได้!
พวกเราไปกันเถิด พาเขากลับไปด้วย ไปพักฟื้นที่รังของเ้าก่อน!"
พูดจบ เย่ฮวนก็ะโขึ้นไปบนหลังของาาหมาป่า ราวกับขี่ม้าตัวสูงสง่า
ฝ่ายหลังส่งเสียงคำรามต่ำ ๆ หมาป่าอสูรที่กำยำอีกตัวก้าวเข้ามาคาบเย่ิขึ้นมา แล้วมุ่งหน้าไปยังหุบเขาแห่งหนึ่งในส่วนลึกของป่าทึบทันที
2K
