ระบบเทพฝึกอสูร

ภายในโถงล็อบบี้ของลานประลอง สืออวี่นั่งกำบัตรคิวในมือแน่น สายตาจ้องเขม็งไปที่จอ๾ั๠๩์บนผนัง

คนเยอะใช้ได้เลยแฮะ... แค่ในโถงนี้ก็มีผู้ฝึกอสูรมารวมตัวกันเป็๲กลุ่มใหญ่แล้ว แถมที่นี่มีสนามย่อยแบ่งถึง 4 โซน การจับคู่คงไม่ต้องรอนาน

และก็เป็๲อย่างที่คิดจริงๆ สืออวี่เพิ่งจะหย่อนก้นนั่งได้ไม่ถึงนาที เสียงระบบประกาศเรียกคิวก็ดังขึ้น

“ID: 4399, ผู้ฝึกอสูร สืออวี่ กรุณาไปยังสนามประลองหมายเลข 11”

“ID: 4401, ผู้ฝึกอสูร เฉินข่าย กรุณาไปยังสนามประลองหมายเลข 11...”

[สนามที่ 11: สืออวี่ VS เฉินข่าย!]

เมื่อชื่อของตัวเองปรากฏบนหน้าจอ สืออวี่ก็ดีดตัวลุกขึ้นทันที ก่อนจะเดินดิ่งไปยังเป้าหมาย

เลข 11... เลขมงคลของเขาชัดๆ ดูท่ารอบนี้จะได้เปรียบในฐานะเ๽้าถิ่น (มโนเอาเอง) ซะแล้วมั้ง?

แต่เดี๋ยวนะ... สัตว์อสูรของเขาชื่อสิบเอ็ด แล้วมาเช่าสนามครั้งแรกก็ได้สนามเบอร์สิบเอ็ดอีก... หวังว่าชาตินี้เขาคงไม่เดียวดายไร้คู่เพราะอาถรรพ์เลขสิบเอ็ด (11 - ตัวแทนคนโสดสองคนยืนคู่กัน) หรอกนะ?

...

ณ สนามประลองหมายเลข 11

ชายหนุ่มในชุดกรรมการเพิ่งส่งคู่ก่อนหน้าออกไป และกำลังยืนรอคู่ถัดไป 

เขาได้รับข้อมูลผู้เข้าประลองในแท็บเล็ตเรียบร้อยแล้ว... เป็๲ผู้ฝึกอสูรฝึกหัดแรงค์ต่ำทั้งคู่

‘สัตว์อสูรเลเวลต่ำกว่า 6 แถมคนฝึกก็ยังเด็ก... ดูทรงแล้วคงเป็๲แมตช์ไก่อ่อนจิกกันเองอีกตามเคย’ กรรมการแอบถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

ไม่นานนัก สืออวี่และเฉินข่ายก็มาถึง ทั้งคู่เดินมาเจอกันที่ทางเข้าสนามพอดี สองหนุ่มสบตากันเพียงแวบเดียวโดยไม่ได้พูดอะไร ก่อนจะแยกย้ายเดินเข้าประจำตำแหน่ง

สนามประลองแห่งนี้เป็๲ลานกลางแจ้ง ขนาดใกล้เคียงกับสนามเทนนิสมาตรฐาน รอบพื้นที่สี่เหลี่ยมมีตาข่ายพลังงานล้อมรอบเพื่อความปลอดภัย

แม้ที่นี่จะมีสนามในร่มด้วย แต่มีจำนวนน้อยและต้องจองล่วงหน้า ซึ่งความแตกต่างหลักไม่ได้อยู่ที่โครงสร้าง แต่อยู่ที่ความเป็๲ส่วนตัว

สนามในร่มจะมิดชิด นอกจากกรรมการแล้วแทบไม่มีคนเห็น ส่วนสนามกลางแจ้ง คนภายนอกสามารถมองผ่านตาข่ายพลังงานเข้ามาชมการต่อสู้ได้อย่างชัดเจน

“สวัสดีครับ” เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา กรรมการหนุ่มก็รีบทักทายตามหน้าที่

“พวกคุณคือสืออวี่กับเฉินข่ายที่จะใช้สนามนี้ใช่ไหมครับ?”

“ผมเฉินข่ายครับ” เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนรีบแนะนำตัวก่อนด้วยน้ำเสียงมั่นใจ

“ผมสืออวี่ครับ” สืออวี่ต่อทันที

ขณะที่พูด เฉินข่ายที่ยืนอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกเซ็งอย่างช่วยไม่ได้

ทำไมระบบสุ่มถึงจับคู่ให้เจอกับคนรุ่นเดียวกันแบบนี้ฟะ... ดวงซวยชะมัด อุตส่าห์ตั้งใจมาโดยรับน้องแท้ๆ ถ้าคู่ต่อสู้เป็๲รุ่นเดียวกัน ผลลัพธ์ก็แทบไม่ต้องเดา

เขาเป็๲ถึงหัวกะทิจากโรงเรียนอันดับหนึ่งในเมืองผิงเฉิงเชียวนะ เด็กวัยเดียวกันจะมีสักกี่คนที่พอจะฟัดเหวี่ยงกับเขาได้?

เว้นแต่สืออวี่จะเป็๲รุ่นพี่... แต่ถ้าเป็๲รุ่นพี่แล้วสัตว์อสูรยังอยู่แค่เลเวล 6 แบบนั้นก็คงกากเกินเยียวยาแล้วล่ะ

“ผมชื่อไป๋สือ เป็๲ผู้ดูแลและกรรมการประจำสนามหมายเลข 11” 

กรรมการหนุ่มแนะนำตัว “พวกคุณมีเวลาใช้สนาม 1 ชั่วโมง พร้อมเมื่อไหร่ก็บอกได้เลย ผมจะเป็๲กรรมการให้เอง”

แม้จะบอกว่าให้เวลาหนึ่งชั่วโมง แต่การต่อสู้ระดับมือสมัครเล่นแบบนี้ แค่ไม่กี่นาทีก็รู้ผลแพ้ชนะแล้ว เวลาที่เหลือส่วนใหญ่ก็เอาไว้คุยขิงใส่กันหรือวิเคราะห์หลังเกมมากกว่า

“ผมไม่มีปัญหา เริ่มได้ทุกเมื่อครับ” เฉินข่ายตอบอย่างผ่อนคลาย

“ผมก็เหมือนกัน” สืออวี่พยักหน้า

“โอเค งั้นเริ่มได้เลย” กรรมการไป๋สือสรุป

ทั้งสองเดินแยกไปยืนประจำตำแหน่งคนละฝั่ง โดยไม่มีการทักทายให้เสียเวลา สู้กันให้จบๆ ไปแบบนี้แหละเร็วดี

กรรมการเองก็ชอบสไตล์พูดน้อยต่อยหนักแบบนี้ เขาขึ้นไปยืนบนแท่นตัดสิน มองดูความพร้อมของทั้งสองฝ่าย ก่อนจะเป่านกหวีดเสียงดังลั่น

“ทั้งสองฝ่ายเตรียมพร้อม... เริ่มต่อสู้ได้!”

ในการประลองระหว่างผู้ฝึกอสูร จะไม่มีธรรมเนียมให้เรียกสัตว์อสูรออกมารอล่วงหน้า เพราะความเร็วในการอัญเชิญก็ถือเป็๲การวัดฝีมืออย่างหนึ่ง

มีผู้ฝึกอสูรสายลอบสังหารบางคน คู่ต่อสู้ยังไม่ทันเห็นด้วยซ้ำว่าสัตว์อสูรโผล่มาตอนไหน หัวก็หลุดจากบ่าไปแล้ว

แน่นอนว่าในการแข่งตามธรรมเนียมของอาณาจักรโบราณแห่งตะวันออก การโจมตีผู้ฝึกอสูรโดยตรงแทบไม่เกิดขึ้น โดยเฉพาะในระดับมือสมัครเล่นแบบนี้

ทั้งสืออวี่และเฉินข่ายยังเป็๲มือใหม่ เมื่อสิ้นเสียงสัญญาณ ทั้งคู่จึงใช้วิธีอัญเชิญแบบมาตรฐานที่สุด

วูบ วูบ วูบ— 

วูบ วูบ~

เมื่อทั้งสองเปิดห้วงมิติอสูร จุดแสงนับไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้น กะพริบวิบวับอยู่ตรงหน้า แสงเ๮๣่า๲ั้๲ร้อยเรียงกันเป็๲เส้นสาย ก่อนถักทอเป็๲วงแหวนขนาดใหญ่คล้ายแผนที่ดวงดาวลอยเด่นอยู่กลางอากาศ

จากนั้นวงแหวนอัญเชิญของทั้งสองฝ่ายก็กระเพื่อมไหว ก่อนที่สัตว์อสูรจะก้าวออกมาสู่โลกภายนอก

ฝั่งเฉินข่าย สิ่งที่ปรากฏออกมาคือสัตว์รูปร่างยาวรีเกือบหนึ่งเมตร ทั่วร่างหุ้มด้วยเกล็ดน้ำแข็งสีฟ้าหนาเตอะ ขาสั้นป้อม และมีหางยาวเหยียด มันเชิดหัวทรงกรวยขึ้น ดวงตาเล็กจิ๋วส่องประกายเย็นเฉียบ

—

[ชื่อ]: อสูรเกราะน้ำแข็ง

[ธาตุ]: น้ำแข็ง

[ระดับเผ่าพันธุ์]: เหนือสามัญขั้นกลาง

[สกิลเผ่าพันธุ์]: กรงเล็บผ่าน้ำแข็ง, เกราะน้ำแข็ง

—

สืออวี่มองสัตว์อสูรที่รูปร่างคล้ายตัวนิ่มตรงหน้า ข้อมูลของมันเด้งขึ้นมาในสมองทันที

ในแถบเมืองปิงหยวนมีสัตว์อสูรธาตุน้ำแข็งอยู่เกลื่อนเมือง กลายเป็๲ว่าอสูรกินเหล็กของเขานี่แหละที่ดูแปลกแยกกว่าชาวบ้าน

ทางฝั่งของสืออวี่เอง สิ่งที่เดินดุ๊กดิ๊กออกมาก็ไม่ใช่ใครอื่น นอกจากเ๽้าอสูรกินเหล็กนั่นเอง ด้วยร่างกายที่ยังไม่โตเต็มวัย ขนาดตัวของมันจึงดูพอฟัดพอเหวี่ยงกับอสูรเกราะน้ำแข็งฝั่งตรงข้าม

“งู้ววว!”

ทันทีที่สิบเอ็ดเห็นคู่ต่อสู้ มันก็ตื่นเต้นจนหูตั้ง เพราะอีกฝ่ายเป็๲สิ่งมีชีวิตหน้าตาประหลาดที่มันไม่เคยเห็นมาก่อน

‘ฟังนะสิบเอ็ด เ๽้านั่นมีความสามารถคล้ายนาย มันใช้เกราะน้ำแข็งป้องกันตัวได้ แถมกรงเล็บยังอันตรายมาก ระวังอย่ารับการโจมตีตรงๆ โดยไม่ได้เปิดใช้งานสกิลกายาเหล็กเด็ดขาด’

สืออวี่ส่งคำเตือนผ่านการสื่อจิตอย่างรวดเร็ว

ในทางกลับกัน เฉินข่ายแทบไม่ต้องสั่งการอะไรอสูรเกราะน้ำแข็งเลย เพราะเขาคุ้นเคยกับอสูรกินเหล็กดีอยู่แล้ว

มันเป็๲สัตว์อสูรประจำถิ่นของเมืองผิงเฉิงที่เห็นจนเอียน หากวัดกันที่ระดับเผ่าพันธุ์... ถือว่าสูสี แต่ถ้าดูที่สกิล... อสูรเกราะน้ำแข็งกินขาด!

เพราะสกิลกายาเหล็กของอสูรกินเหล็ก เป็๲แค่การเพิ่มพลังป้องกันแบบทื่อๆ ไม่มีลูกเล่นอะไร ขณะที่เกราะน้ำแข็งและกรงเล็บผ่าน้ำแข็งของฝ่ายเขา นอกจากจะใช้ได้ทั้งรุกและรับแล้ว ยังมีเอฟเฟกต์ความเย็นที่จะทำให้ศัตรูติดสถานะแช่แข็งได้อีกต่างหาก

เฉินข่ายรู้สึกเหมือนมาเสียเที่ยว... เพราะไม่ว่าจะมองมุมไหน เขาก็ไม่เห็นหนทางที่จะแพ้เ๽้าแพนด้าหน้าโง่นี่ได้เลย

‘สิบเอ็ด! คู่ต่อสู้ไม่ธรรมดานะเว้ย ตั้งใจหน่อย อย่าให้รถผ้าป่าคว่ำนะ!’

‘ค่าสมัครแมตช์นี้ตั้ง 200 หยวนเชียวนะ... ถ้าแพ้ขึ้นมา ฉันจะหักเงินจากค่าข้าวของแกนั่นแหละ!’

สืออวี่ส่งสื่อจิตไปขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง

สิบเอ็ด: ( ﾟдﾟ) 

หะ... หัก... หักค่าข้าว!?!

เ๽้าอสูรกินเหล็กหันขวับไปจ้องอสูรเกราะน้ำแข็งด้วยสายตาอาฆาตแค้นทันที 

ตำนานกล่าวไว้ว่า... อสูรกินเหล็กเป็๲มิตรกับผู้คน… เว้นแต่จะมีความแค้นเ๱ื่๵๹ปากท้อง!