ตอนที่ 18 ใครเป็คนเปลี่ยนชุดนอนให้ฉัน (2)
แต่ไม่นานเธอก็มองลงมาที่ชุดนอนของตัวเอง เธอยังไม่อาจสงบสติอารมณ์ได้ “งั้นใครเปลี่ยนเป็ชุดนอนให้ฉันล่ะ”
เธอจ้องหลิงเย่ว์เขม็ง
อย่าบอกนะว่าเป็นาย!
หลิงเย่ว์เงยหน้ามองกู้อันซิน ไม่ได้ยอมรับแต่ก็ไม่ได้ปฏิเสธ มองดูใบหน้าของกู้อันซินที่เปลี่ยนจากสีขาวเป็สีแดงและสีแดงกลายเป็สีขาว ราวกับเป็สิ่งบันเทิงที่ทำเพื่อฆ่าเวลา
กู้อันซิน “...นายพูดสิ!”
“บอสคะ ได้เวลาออกเดินทางแล้ว” ทันใดนั้นอลิซก็เข้ามาจากด้านนอก
กู้อันซินชะงักมองอลิซที่โผล่ออกมากะทันหัน คำพูดเมื่อครู่จุกอยู่ในลำคอ เธอไม่รู้เลยว่าในบ้านตัวเองยังมีบุคคลที่สามอยู่อีก!
อีกทั้งเมื่อดูท่าทีของอลิซที่พับแขนเสื้อขึ้นเมื่อครู่ก็เห็นได้ชัดว่าอยู่ที่นี่มานานแล้ว
“สวัสดีค่ะ คุณกู้ ดิฉันชื่ออลิซ ดิฉันเตรียมอาหารเช้าเสร็จแล้ว บอสเพิ่งกินเสร็จ ดิฉันจะรับเขาไปที่บริษัท” อลิซดูใจกว้างและนอบน้อมต่อกู้อันซินมาก
กู้อันซินหมดอารมณ์ทันที เพราะถึงอย่างไรก็ไม่มีใครโกรธผู้หญิงสวยและสุภาพได้ลง เธอส่งเสียงอืมก่อนจะเข้าใจว่าเป็อลิซที่เปลี่ยนชุดให้เธอ กู้อันซินรีบปรับอารมณ์ พูดกับอลิซว่า “เมื่อคืนรบกวนคุณอลิซแล้ว”
“คุณกู้เรียกดิฉันว่าอลิซเฉยๆ ก็ได้ค่ะ” อลิซพูดและจัดการเื่ราวอย่างเฉียบขาด หลังจากทักทายเสร็จก็เข็นหลิงเย่ว์ออกไป
กู้อันซินมองอลิซแล้วก็มองหลิงเย่ว์ “พวกนาย...จะไปทำงานที่บริษัทใหม่เหรอ”
ก่อนหน้านี้เธอได้ยินหลิงเย่ว์บอกว่าจะไปเป็ที่ปรึกษาด้านเกมที่บริษัทของบอสเซียว แต่คิดไม่ถึงว่าจะเร็วขนาดนี้
สิ่งที่คาดไม่ถึงยิ่งกว่าก็คือบอสเซียวยังส่งผู้ช่วยสาวสวยขนาดนี้มาให้หลิงเย่ว์ด้วย
“ค่ะ คุณกู้” อลิซพยักหน้า
หลิงเย่ว์นึกอะไรขึ้นมาได้จึงหันกลับมาเตือนเธอว่า “อย่าคิดว่าฉันจะออกไปจากที่นี่ในเร็วๆ นี้ ต่อไปเวลางานส่วนใหญ่ของฉันยังคงอยู่ที่บ้าน”
กู้อันซิน “...ฉันไม่ได้ตั้งใจจะสลัดนายออก เพราะถึงยังไงฉันก็เอาค่าพี่เลี้ยงจากนายแล้ว”
เธอแค่รู้สึกแปลกใจและดีใจกับหลิงเย่ว์ด้วยที่เขาเห็นคุณค่าในตัวเอง
หลิงเย่ว์มองเธอแวบหนึ่งก่อนจะหันหลังจากไป
หลังจากหลิงเย่ว์จากไป กู้อันซินก็อยากเข้าเว็บไซต์เพื่อดูความคืบหน้าของการ์ตูนที่ถูกถอดออกจากชั้นวาง ในเวลานี้เอง หมายเลขที่ไม่คุ้นเคยก็โทรเข้ามา
นี่เป็เบอร์บ้านธรรมดา ทั้งยังเป็เบอร์ในพื้นที่กั่งตง คล้ายกับเบอร์ขายตรง
เดิมทีกู้อันซินคิดจะปฏิเสธ แต่จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจึงกดรับสายอย่างมึนงง
“ฮัลโหล คุณกู้อันซินใช่ไหมครับ” คนปลายสายพูดเสียงดังมาก
กู้อันซินขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน
พนักงานขายในปัจจุบันไม่เพียงมีเบอร์โทรศัพท์ของคนอื่น แต่ยังมีชื่อจริงอีกด้วย ในอนาคตต้องระมัดระวังข้อมูลส่วนตัวให้มากขึ้น
ขณะที่กู้อันซินกำลังจะวางสายก็ได้ยินคนปลายสายพูดว่า “ผมคือซย่าต้าชวน หัวหน้าบรรณาธิการของบริษัทการ์ตูนต้าชวนนะครับ”
“ใครนะคะ” กู้อันซินคิดว่าตัวเองฟังผิดไป
บริษัทการ์ตูนต้าชวนที่สุดยอดที่สุดในกั่งตงซึ่งผลิตการ์ตูนยอดฮิตนับไม่ถ้วนโทรหาเธอเหรอเนี่ย อีกทั้งยังเป็หัวหน้าบรรณาธิการโทรมาเองอีก
เธอฝันไปใช่หรือเปล่า
“คุณบอกว่าคุณเป็ใครนะคะ” กู้อันซินถามอีกครั้ง
“ผมคือซย่าต้าชวน ผมรู้เื่ของคุณแล้ว รองบรรณาธิการคนก่อนของคุณไม่ค่อยเชี่ยวชาญ ผมได้ดูผลงานของคุณ พบว่าสไตล์ของคุณเหมาะกับสไตล์ของสาวน้อยที่บริษัทเรากำลังจะผลักดันมาก วันนี้เลยโทรมาสอบถามว่าคุณกู้สนใจจะย้ายมาต้าชวนไหมครับ”
“อ๋อ...ฉัน...” กู้อันซินได้สติ ปิดไมโครโฟนแล้วร้อง “เยส” อย่างตื่นเต้น ก่อนจะเปลี่ยนโหมด กระแอมล้างคอระงับอาการตื่นเต้นเอาไว้ “ฉันสนใจค่ะ หัวหน้าซย่า ฉันชื่นชมการ์ตูนของต้าชวนมานานแล้ว ยินดีมากที่จะได้ทำงานร่วมกับบริษัทการ์ตูนต้าชวนค่ะ!”
1K
