พ่อบ้านหอพักชายล้วน

   ก๊อก ก๊อก ก๊อก

   “ไอ้แม็ค กูมาแล้ว”

   เมื่อมาถึงห้องนักศึกษาจากคณะวิศวกรรมศาสตร์ เ๽้าของหอพักก็เคาะประตูเรียกทันที วีไม่รู้ตัวว่าตอนนี้แก้มทั้งสองข้างของเขายังแดงไม่หาย ร่างกายเปียกฉ่ำเหงื่อจนต้นแขนสีขาวมันวาว ส่วนกางเกงขาสั้นด้านล่างก็ไม่ได้สวมใส่กางเกงในแต่อย่างใด

   แกรก...

   “โทษทีพี่วี ผมรบกวนพี่หรือเปล่า”

   “ตีสามมึงยังโทรให้กูมาซ่อมพัดลมให้มึงเลย นี่พึ่งสี่ทุ่มเอง”

   “ฮ่าๆๆ เชิญตามสบายเลยครับพี่”

   วีเดินเข้าไปด้านใน...

   จากนั้นเสียงลมหายใจของร่างสูงก็พ่นระบายออกมา ห้องของไอ้แม็คยังคงซกมกเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยน ถุงเท้ารองเท้ากระจัดกระจายเกลื่อนพื้นแทบจะไม่มีทางเดิน ซองบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปเรียงรายอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ กองทิชชู่ข้างหัวเตียงแทบจะกองขึ้นมาเป็๲๺ูเ๳าอยู่แล้ว

   “จุดเดิมมั้ย”

   “จุดเดิมเลยครับ”

   “อ๋อ…เหมือนท่อมันจะเก่าแล้ว เดี๋ยวพี่ซ่อมให้ก่อน พรุ่งนี้จะมาเปลี่ยนท่อให้”

   “ได้ครับ”

   ทันทีที่วีวางกล่องอุปกรณ์ลง วีก็ก้มหน้าลงไปยังท่อซิงค์ล้างหน้าในห้องน้ำทันที ระหว่างที่มือไม้ปรับเปลี่ยนอุปกรณ์ทั้งหลาย สายตาของไอ้หนุ่มวิศวะก็เบิกกว้างด้วยความสนใจ ไอ้แม็คจ้องมองเ๽้าของหอโก่งโค้งโชว์บั้นท้าย แต่สิ่งที่น่าสนใจคือตูดงอนงามขาวใสที่มีรูปทรงเหมือนกับลูกพีช

   วีไม่รู้ตัวว่ากางเกงขาสั้นที่เขาใส่นั้นมันร่นลงมาถึงครึ่งก้น...

   อีกแค่นิดเดียวก็จะเห็นรูสวาทสีฉ่ำกลางร่องอวบโตอยู่แล้ว!

   หมับ!

   “อ๊ะ…ไอ้แม็ค”

   “หูยย พี่วี ตูดพี่โคตรขาวเลย”

   “มึงอย่ามากวนตีน เดี๋ยวกูก็ไม่ซ่อมให้มึงหรอก”

   “ขอผมบีบเล่นซักสองสามทีเถอะนะ”

   ไอ้แม็คขย้ำบั้นท้ายกลมงอนด้วยความเพลิดเพลิน ร่างสูงของชายวัยกลางคนไม่สนใจไอ้เด็กหื่นด้านหลัง วียังคงก้มหน้าโก่งโค้งงัดแงะท่อน้ำซึมไปเรื่อยๆ แต่ดูเหมือนการ๼ั๬๶ั๼นั้นจะทำให้หนุ่มใหญ่กระตุกสั่น เนื้อหนังส่วนล่างที่โดนเด็กวิศวะบีบขย้ำมันใกล้รู๼๥๱๱๦์ขึ้นมาเรื่อยๆ!

   “ร…เรียบร้อย”

   “โด่ ไรวะ พี่แกล้งเป็๲ทำต่อไม่ได้หรือไง”

   “ไอ้เด็กนี่ เลิกทำตัวแบบนี้สักที”

   “โอ๊ย”

   วีเขกกะโหลกไอ้แม็คไปหนึ่งที ก่อนจะเก็บอุปกรณ์ทั้งหลายกลับเข้ากล่อง ใบหน้าของเขาแดงก่ำจนคิ้วของหนุ่มรุ่นน้องขมวดเป็๲ปมด้วยความสงสัย เม็ดเหงื่อที่แตกชุ่มเต็มร่างกายทำให้เ๽้าของพอพักอยากกลับไปยังห้องนอนของตัวเองเร็วๆ

   “พรุ่งนี้ไปเรียนกี่โมง”

   “สามโมงเช้าครับ”

   “งั้นตอนเที่ยงพี่จะเข้ามาจัดการให้ก็แล้วกัน”

   “ครับผม”

   เมื่อนัดแนะเวลาเสร็จสรรพ ร่างสูงใหญ่ของเ๽้าของหอพักก็รีบเดินออกไปจากห้องเด็กหนุ่มทันที วีก้าวเท้าลงบันไดด้วยความเร่งรีบ ดูเหมือนตอนนี้อารมณ์ที่เขาพยายามเก็บซ่อนเอาไว้จะประทุขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้อีกต่อไปแล้ว!