ข้ามเวลามาใช้ชีวิตเรียบง่ายในยุค 80 (มี e-book นะคะ)

        วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ร้านอาหารของจางเฉินอวี้และหลี่เยว่ซินทำการขยายสาขาออกไปอีกสองแห่ง แต่ละร้านตั้งอยู่คนละฟากของเมือง พวกเขาไม่มีความคิดที่จะไปเปิดสาขาที่เมืองอื่น เพราะจะเป็นการยากในการดูแลจนเกินไป พวกเขาเลื่อนตำแหน่งให้เจียงหงปินและหลู่ซูเจินอีกครั้ง โดยให้เจียงหงปินเป็นผู้จัดการใหญ่คอยดูแลจัดการความเรียบร้อยของทั้งสามสาขา และให้หลู่ซูเจินดูแลเรื่องการจัดหาวัตถุดิบ ทั้งสองคนทำงานได้ดี ขยัน และซื่อสัตย์ สมกับที่ได้รับความไว้ใจเป็นอย่างมาก

        “เยว่ซิน คุณเป็นอะไรครับ” จางเฉินอวี้ถามภรรยาเขาอย่างเป็นห่วง

        “ฉันไม่เป็นอะไรหรอกค่ะ” หลี่เยว่ซินตอบเขายิ้มๆ เธอรู้ดีว่าอาการแบบนี้เป็นอาการของคนตั้งครรภ์ แต่เธอยังไม่กล้าบอกกับสามี เธออยากจะไปตรวจให้แน่ใจเสียก่อน

        “ผมว่าเราไปให้หมอตรวจสักหน่อยดีกว่านะครับ” 

        “ตกลงค่ะ”

        “ขอแสดงความยินดีกับคุณทั้งคู่ด้วยนะคะ คุณหลี่เยว่ซินตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้วค่ะ” คุณหมอผู้ทำการตรวจแสดงความยินดีกับพวกเขา

        คุณหมอแนะนำให้หลี่เยว่ซินฝากครรภ์กับทางโรงพยาบาลเลย และยังแนะนำถึงวิธีปฏิบัติตัวในระหว่างตั้งครรภ์ด้วย ก่อนที่คุณหมอจะเขียนใบนัดสำหรับมาพบในครั้งต่อไป

        “เยว่ซินครับ ที่คุณหมอพูดเมื่อสักครู่คือเรื่องจริงใช่ไหมครับ” เขาถามอย่างไม่อยากเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน

        “คุณได้ยินว่าอย่างไรล่ะคะ” เมื่อเห็นสีหน้าของเขาเธอก็หัวเราะเบาๆ แล้วพูดต่อ “ฉันท้องได้สองเดือนแล้วค่ะคุณพ่อ”

        “ผมดีใจที่สุดเลยครับเยว่ซิน” เขากอดภรรยาของเขาแน่น

        “คุณปล่อยฉันก่อนเถอะค่ะ” เธอรีบผลักเขาออกเพราะมีคนมองมา “เราไปบ้านพ่อแม่ฉันเถอะค่ะ ฉันอยากกินโจ๊กฝีมือแม่”

        “ลูกเขย เยว่ซิน เข้ามาก่อนสิลูก” แม่หลี่รีบเรียกพวกเขา

        “แม่คะหนูหิวมากเลยค่ะ อยากกินโจ๊กที่แม่ทำ” หลี่เยว่ซินอ้อนแม่ของเธอ 

        “คุณแม่ยายกำลังจะได้เป็นคุณยายแล้วนะครับ” จางเฉินอวี้รีบบอก เขาตื่นเต้นดีใจจนอยากจะประกาศให้คนรู้ให้ทั่ว

        “จริงหรือ!!! นี่เป็นข่าวดีจริงๆ ในที่สุดลูกแม่ก็ท้องเสียที” แม่หลี่กล่าวอย่างยินดีและโล่งใจ นางเป็นกังวลกับหลี่เยว่ซินมาตลอด เพราะลูกสาวของนางแต่งงานมาหลายปีแล้วแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะท้อง แต่ลี่หยุนและหลี่เฉินมีลูกไปก่อนทั้งที่พวกเขาแต่งงานกันทีหลัง

พี่สะใภ้และน้องสะใภ้ของเธออุ้มทารกเดินเข้ามาสมทบหลังจากที่ได้ยินเสียงร้องดีใจของแม่สามีตัวเอง เวลานี้หม่าซินหยานและซ่งเยี่ยนฟางมีลูกแล้ว โดยหม่าซินหยานให้กำเนิดลูกชาย 1 คน และซ่งเยี่ยนฟางผู้โชคดีให้กำเนิดทารกแฝดชายหญิง

        “น้องเยว่ซิน เธอท้องแล้วหรือ แพ้ท้องมากไหม” หม่าซินหยานถาม

        “เดี๋ยวฉันให้หลี่เฉินเอาผลไม้ตากแห้งที่มีรสเปรี้ยวสักหน่อยเอาให้พี่กลับไปด้วยนะคะ มันจะช่วยได้มากเลยล่ะ” ซ่งเยี่ยนฟางยังจำถึงความทรมานจากอาการแพ้ท้องนี้ได้ดี เธอจึงรีบแนะนำหลี่เยว่ซิน

        “เพิ่งจะท้องได้สองเดือนค่ะ ยังไม่มีอาการแพ้เลย”

        ทุกคนต่างยินดีเมื่อได้รับรู้ข่าวดีนี้ โดยเฉพาะเพื่อนบ้านทั้งสาม โจวเฟยเทียน โจวเฟยหยาง และหวังเจียวมิ่ง ต่างแวะเวียนนำของบำรุงร่างกายมามอบให้ทุกวัน แล้วยังบอกอีกว่าเมื่อหลานของพวกเขาคลอดออกมาพวกเขาจะมาช่วยเลี้ยงให้ด้วย จางเฉินอวี้และหลี่เยว่ซินได้ฟังก็ได้แต่นึกขำกับความตื่นเต้นของพวกเขา

        ช่วงที่หลี่เยว่ซินอุ้มท้องอยู่ เจ้าตัวเล็กไม่ได้สร้างปัญหาให้กับผู้เป็นแม่มากนัก เธอไม่มีอาการแพ้ท้องอย่างที่คนส่วนใหญ่เป็น ส่วนจางเฉินอวี้ก็รับหน้าที่เป็นคนทำอาหารให้ภรรยาและลูกของเขากินด้วยตัวเองในทุกมื้อ 

        จนถึงกำหนดคลอด หลี่เยว่ซินก็คลอดเด็กชายตัวอ้วนออกมา โดยจางเฉินอวี้เป็นคนตั้งชื่อลูกชายด้วยตัวเองว่า “จางเฉิง” ที่แปลว่าประสบความสำเร็จ เพราะเขาอยากให้ลูกชายของเขาประสบความสำเร็จในชีวิต

        จางเฉินอวี้ช่วยหลี่เยว่ซินเลี้ยงดูลูกเป็นอย่างดี แบ่งเบาภาระของเธอได้มากทีเดียว เด็กชายเป็นเด็กเลี้ยงง่าย เขาจะร้องไห้เวลาที่เขาหิวหรือเวลาที่ต้องการเปลี่ยนผ้าอ้อมเท่านั้น

        “เยว่ซินครับ ผมมีความสุขที่สุดเลยครับ” 

        “ฉันก็มีความสุขมากค่ะ ฉันขอบคุณคุณมากนะคะ คุณคือคนที่เข้ามาเติมเต็มชีวิตฉัน และคอยแนะนำฉันให้ทำในสิ่งที่ควรทำ” เธอยิ้มบอกสามี 

        หลี่เยว่ซินนึกย้อนกลับไปและขอบคุณสามีของเธอ หากไม่ใช่เพราะเขาแนะนำให้เธอเขียนจดหมายถึงครอบครัวของเจ้าของร่างเดิม เธอคงจะแก้ไขความเข้าใจผิดระหว่างครอบครัวและเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ และครอบครัวก็จะไม่ใช่ครอบครัวที่มีความสุขอย่างทุกวันนี้ ถึงเธอจะเป็นคนที่เข้ามาอยู่แทนที่เจ้าของร่างเดิม แต่เธอและเจ้าของร่างเดิมก็ถือว่าเป็นคนคนเดียวกันแล้ว ดังนั้นเธอก็ยังคงต้องการครอบครัวที่อบอุ่นอยู่ดี

        “ผมก็ขอบคุณคุณเหมือนกันครับที่คอยอยู่เคียงข้าง คอยเป็นกำลังใจ และมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ผมมาตลอด” เขาบอกกับเธอทั้งที่ยังอุ้มลูกน้อยอยู่ในอ้อมแขน “คุณได้มอบชีวิตที่สมบูรณ์พร้อมให้กับผม”

        “ไม่ใช่แค่ชีวิตเราค่ะ แต่เป็นครอบครัวของเรา” เธอยิ้ม “เป็นครอบครัวที่สมบูรณ์ของเราค่ะสามี”

จางเฉินอวี้ใช้แขนอีกข้างหนึ่งโอบไหล่ภรรยาเข้ามาหาตัว เขาก้มหน้ามองไปที่ใบหน้าของภรรยาสลับกับมองหน้าลูกชายด้วยความสุขอยู่อย่างนั้น ถึงแม้ชีวิตของเขาและเธอจะพบเจอกับอุปสรรคมาบ้าง แต่พวกเขาก็ขอบคุณโชคชะตาที่ได้นำพาให้เขาทั้งคู่ได้มาพบกัน