ตอน 4 ลับหลัง
งามล่มฟ้าล่มเมือง บุรุษชายตามองเป็ไม่ได้ ความอยากได้อยากโดนของสตรีเป็เหตุ...
ต้นตอของความกระหายน้ำกาม เกิดจากกฎจวนธรรมเนียมเข้มงวดที่กดดันนางั้แ่วัยเด็ก
เพื่อให้คู่ควรกับสกุลหรานที่ขึ้นชื่อว่าเป็แม่ทัพใหญ่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่น สกุลเก่าแก่เช่นนี้หมั้นหมายกับนาง บิดาผู้เคร่งครัดจะให้น้อยหน้าได้อย่างไร ในวัยแปดขวบ นางถูกสั่งสอนบีบบังคับให้อยู่ในกฎเกณฑ์ เื่รักใคร่มิให้เรียนรู้ พรหมจรรย์มิให้บิดพลิ้ว เนื้อเยื่อขาวบางที่ปิดปล่องช่องคลอดของสตรีจำเป็ต้องอยู่ครบจบจวนถึงวันแต่งงาน แม้แต่นิ้วมือเดียวก็ไม่เคยได้สอดแยง
ระยะเวลานานนับ 13 ปี ที่สตรีไม่เคยเรียนรู้เื่อย่างว่า นางอดอยากปากแห้ง ไม่มีที่ระบายอารมณ์
ชายหนุ่มวัยเด็กหรือวัยรุ่นที่ยังไม่มีภรรยา ต่างก็อาศัยอุ้งมือชักสาวกันทั้งนั้น เหตุใดเพื่อแต่งกับหรานเฮ่าฉินนางถึงไม่มีสิทธิ์ในร่างกายตัวเอง ความคิดนอกรีตเช่นนี้ไม่มีผู้ใดสอนสั่ง ครั้งอายุ 22 ปีเต็ม ร่างกายแตกสาว เอวขอดเล็กเรียว ก้นงอนงามแท้ อกบวมมนใหญ่ จุกนมชูตั้ง ปากแดงสดด้วยชาด... ยิ่งมีสายตาแมนมอง นางยิ่งหักห้ามความอยากมิได้ ใคร่ครวญอยากลองดีสักหน...
ค่ำคืนแสนอ้างว้าง...
วังหลวงมีงานใหญ่ สกุลซ่งไร้คน มีเพียงบ่าวใบ้ผู้น้อยที่คอยรับใช้นายหญิง...
เสียงหน้าน้ำกระทบแอ่งไม้ มือสองข้างกวัดแกว่งเล่นกับกลีบดอกบัวบางใต้หว่างขาให้กระเพื่อม... ไล้ลูบไปตามร่างกายอย่างกระเหี้ยน... แต่นิ้วมือไม่อาจสอดแยงได้ตามใจ้า เสียงถอนหายใจแ่ๆแสดงออกถึงความเบื่อหน่าย แช่กายในอ่างใหญ่สูดกลิ่นไอควันหอม
"เ้าใบ้!!! เข้ามาถูหลังให้ข้าที!! " จวนซ่งไร้ผู้คน สาวใช้ขาดมือ จำต้องใช้คนโง่เง้าอย่างเขาเข้าดูแล
จังหวะที่กำลังผ่อนคลาย แขนอีกข้างเกยข้างขอบอ่าง... เปลือกตาหลับลงไม่ทันมอง...
ทว่าความชักช้ากลับทำให้คุณหนูพลอยเสียอารมณ์ ยิ่งลืมตาตื่น เห็นท่าทีเงอะงะงุ่นง่านของเขา ชวนให้ขัดตา...
คุณหนูซ่งลุกขึ้นพรวดพราดไม่ตั้งตัว... เผยให้บ่าวน้อยเห็นร่างเปลือยเปล่าโดยไม่ตั้งใจ...
เขาใจนอ้าปากค้างรีบสักเข่ากระแทกพื้นก้มหน้าลงต่ำ หลับตาปี๋ เนื้อตัวสั่นงั่ก เหงื่อไหลซิบเห็นเป็เม็ดที่หว่างคิ้ว
"เห็นข้า!! ทำอย่างกะเห็นผี... "
"ชายทั้งเมืองต่างปรารถนาข้า... หากไม่ใช่เพราะหรานเฮ่าฉิน ข้าคงได้ออกเรือนไปั้แ่อายุ 13 ร่วมรักสามี เรียนรู้ลึกตื้น นอนเสียวแรมคืน... " คำพรรณนาสื่อถึงความโหยหา...
กำไลข้อเท้าประดับด้วยกระดิ่งทอง ดังเสียงแว่วเบา เพราะเท้าเรียวๆยกขึ้นเหนือน้ำ...
เธอเดินเหยียบพื้นด้วยเท้าเปล่า... หยุดยืนเอียงแลตามองหลังหัวชายใบ้ ทว่าแววตาดันเหลือบมองบั้นท้ายและทรวดทรงของเขาราวสตรีใจแตก...
"หรือว่า... คืนนี้ข้าควรได้ลิ้มลอง..." ความคิดนี้ลอยวนในหัวไม่อาจสลัด อิงเว่ยกรีดนิ้วเรียวยาวเสยปลายคางจงใจให้เขามองหน้า...
ทว่าบ่าวน้อยกลับไม่กระตือรือร้นเท่าที่ควร ราวกับว่าไร้ซึ่งความรู้สึก... นั่นมันยิ่งทำให้นางฉงนสงสัยในเรือนร่าง... เพื่อไขอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความอัดอั้น นางกระซิบข้างหูบ่าวน้อยเพียงประโยคเดียว ทำให้เขาลุกตึงตังอย่างกระฉับกระเฉง พร้อมกระทำทุกอย่างตามใจนายหญิง...
"หากคืนนี้... น้ำรักของข้าไม่หลั่ง... น้องสาวของเ้า ที่เป็สาวรับใช้ในเรือนข้า หนีไม่พ้นถูกข้ากลั่นแกล้ง!!"
บ่าวใบ้ได้ยินเช่นนั้น หมดหนทาง ไม่อาจรีรอ ลุกขึ้นต่อหน้า... ออกแรงอุ้มร่างนวลอันไร้ซึ่งอาภรณ์ห่ม กลับลงอ่างอุ่น... นวดแผ่นหลังให้นางอย่างนิ่มนวล...
ดูเผินๆอาจเหมือนบ่าวปรนนิบัตินายทั่วไป แต่นายใบ้ผู้มากเมียไม่ธรรมดา นวดคลึงทุกสัดส่วนให้นางผ่อนคลาย เตรียมอารมณ์อ่อนไหวพร้อมที่จะรับความเสียวซ่านทุกอณูผิว... ไม่นานนักสังเกตใบหน้าของนางผ่านกลุ่มหมอกควัน มีรอยยิ้มเล็กๆมุมปาก แก้มนวลๆชมพูระเรื่อ... เปลือกตาหย่อนยานหลับลงอย่างเบาใจ...
บ่าวใบ้ร่างน้อยอุ้มนายหญิงขึ้นเหนือน้ำ อาภรณ์เก่ากุยเหม็นสาบเปียกปอนคราบน้ำ... แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรค เขาวางนางพาดเนินเตียงอย่างระมัดระวัง... อาภรณ์ไร้ค่าพวกนั้นค่อยๆถูกปลดถอด เผยให้เห็นร่องท้องสิบเอ็ดหกก้อน... แม้ภายนอกดูร่างเล็กปวกเปียก ไหนเลยจะคิดว่าบ่าวในเรือนคือเพชรฝังกรวด
เอาเข้าจริงๆหญิงสาวชักกล้าๆกลัวๆ อิงเว่ยเหมือนจะเปลี่ยนใจ
ในเมื่อเขาเห็นเช่นนั้น ปล่อยไว้คงท่าไม่ดี ยื่นมือหยิบจับข้อแขนของนางััเ้าแท่งเอ็นเบาๆถูไถเนื้อตัว ถอกหัวขึ้นลงให้มันเผยหัวบานๆออกมาดูโลก...
ทันทีที่ได้ััมัน... อิงเว่ยถึงขั้นสะดุ้งโหยงเสียวช่องท้องวูบวาบ... ในใจรู้สึกผิดที่แหกกฎเรือน แต่อีกใจหนึ่งก็้าเหลือเกิน...
อะ... อ๊ะ...
ความเหม่อลอยไร้สติ ทำให้นางเผลอลืม... รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อริมฝีปากสากๆัักลีบบางใต้หว่างขา
น้ำเมือกเหนียวๆไหลซึมปนน้ำลาย หรือที่เรียกว่าน้ำกาม... เอวขอดงอนร่อนส่ายตามจังหวะ...
จวบจนครางซี้ดอู้อี้ชะงักกึกสองหน...
ความรู้สึกเสียวลึกที่นางยังไม่เคยััทำใจเต้นแรง...
แต่นั่นยังไม่ใช่ที่สุดของการโล้เรือ... ในเมื่ออารมณ์ของนายหญิงได้ทื่ เนื้อในกระตุกตอดรอรับ... เขาจะรอช้าอยู่ไย สอดแท่งเอ็นใหญ่ยักยัดเข้าพรวดทะลวงช่องแคบ โดยไม่สนเยื่อขาว...
พรหมจรรย์ถูกเปิดโดยบ่าวไร้ขั้น ช่องท้องฉีกขาด ไม่คิดว่าชายร่างน้อยผู้นี้ท่อนเอ็นกลับไม่น้อยเหมือนลำตัว... เขาไม่สนว่านางจะมีเืหรือเ็ปหรือไม่... เขาเพียง้าเสร็จกิจในนางตามคำขอ เพื่อที่น้องสาวเพียงคนเดียวจะได้ไม่ต้องโดนกลั่นแกล้ง
ไม่นานนัก... น้ำรักหลั่งพรั่งพรู กระฉอกเอ่อล้น เมือกขาวขุ่นกลิ่นแรงไหลนองเหมือนเขื่อนแตก... สมแล้วกับที่มันไม่เคยถูกวิดออกมาตลอดทั้งชีวิต...
ชายใบ้ชักดึงเ้าแท่งใหญ่ออกจากช่องแคบปนเื ชักสาวในลำมือด้วยความเร็ว เพียงไม่กี่วินาที น้ำรักชายหนุ่มฉีดพุ่งเต็มเนินอกของนายหญิง... ก่อนจะหมอบลงพื้นเพื่อขออภัยที่ล่วงเกิน หอบเสื้อผ้าอาภรณ์ย่องหนีไปด้วยสีหน้าไม่สู้ดี
สมัยนั้นโทษแรง หากทำผิดกฎจวนเล็กน้อย มีโทษถึงตาย แม้นางจะงดงามขนาดไหนคงมิอาจหวังสูง แต่เพื่อน้องสาวเพียงผู้เดียวที่เขาหวงแหน จำต้องเอาตัวเข้าแลก
"ข้ารู้สึกโล่งตัวจัง... ที่แท้ความรู้สึกอวบอิ่มมันก็เป็อย่างนี้นี่เอง น่าเสียดายที่ข้าได้ลิ้มลองมันแค่กับทาสใบ้เพียงคนเดียว"
"ทว่า... หากข้าลิ้มลองรสกายชายอื่นด้วยเล่า จะถึงแท้แก่นใจข้าขนาดไหน..." คุณหนูซ่งนอนแผ่กาย สอดนิ้วแยงแหกกลีบเล่นด้วยความเพลิดเพลิน การได้แหกกฎจวนครั้งแรกทำให้นางสบายใจอย่างบอกไม่ถูก...
ยิ่งนานวันความคิดของนางยิ่งซุกซน ด้านชา หน้ามืด มัวเมาในกาม กลายเป็สตรีสำส่อน...
ยามค่ำคืน นางมักจะหาโอกาสออกนอกจวน... สวมผ้าคลุมหน้าบังโฉม เพื่อเย้ายวนบุรุษตามตรอก เล่นลองของใหม่ไม่ซ้ำหน้า...
นี่นะหรือ... สตรีที่หรานเฮ่าฉินรักใคร่และปรารถนา... มิหนำซ้ำยังตกเป็ขี้ปากในหมู่บุรุษ ว่านางไม่ต่างอะไรกับโสเภณีในหอคณิกา
ตลอดหลายปี ั้แ่หมั้นหมาย
เฮ่าฉินใส่ใจ คลั่งรักนางไม่ลืมหูลืมตา แม้ไม่ได้มาเยี่ยมเยือน ไม่ลืมส่งจดหมายและของกำนัลฝากถึงนางทุกฤกษ์ดี
ในปีนั้น..หรานเฮ่าฉิน ต่างเป็ที่คาดหวังของเหล่าสกุล เขาต่างต้องขะมักเขม้นกับการเตรียมสอบราชการที่จะมาถึงในไม่ช้า
ในเมื่อเื่ราว ข่าวลือเน่าเฟะของคู่หมั้นยาวไปถึงหู คนเช่นเขาไม่วายที่จะมองข้าม เพราะเชื่อมั่นในตัวนางมานานโข ั้แ่เมื่อ 13 ปีก่อน ไหนจะรู้เลย... ว่านางเปลี่ยนไปได้มากถึงเพียงนี้
"เหลวไหล!! นางจะเป็เช่นนั้นได้อย่างไร อิงเว่ยของข้า นางถูกใส่ร้ายแน่..."
"รอหน่อยเถอะ เมื่อไหร่ที่ข้าสอบจงหงวนได้ลำดับหนึ่ง สิ่งที่ข้าจะร้องขอต่อฮ่องเต้ คือล้างมลทินให้เ้า"
แม้เฮ่าฉินจะฉลาดหลักแหลมรอบรู้วิชาปราชญ์ แต่เื่รักๆใคร่ๆเขากลับอ่อนด้อย กะว่าต้องเจอจังๆกับตัว คนเช่นนี้ถึงจะหูตาสว่าง