เจ้าสาวจำยอม_End

        “ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

        เสียงเคาะประตูห้องทำงานของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ดังขึ้นติดๆ กัน สักพัก อเนก ก็เปิดประตูห้องเข้ามา

        “พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงครับ คุณณีเธอขอคุยด้วยเป็นครั้งสุดท้ายน่ะครับ พ่อเลี้ยงแม่เลี้ยงจะไปคุยกับเธอไหมครับ?”

        อเนก กล่าวถามทั้งสองคน ซึ่งตอนนี้คนทั้งสองได้นั่งกันอยู่บนโซฟา โดย พ่อเลี้ยงกัณตภณ สวมกอดร่างบางไว้ ใช้คางพาดอยู่ที่ไหล่บอบบางของ จิตรานุช พร้อมกับใช้มือใหญ่ลูบไล้หน้าท้องที่นูนขึ้นมาหน่อยๆ ไปมาอย่างรักใคร่

        “จะมาขอคุยอะไรกันอีก ไม่มีเรื่องอะไรจะต้องคุยกันแล้ว” พ่อเลี้ยงกัณตภณ หันไปพูดกับคนที่เปิดประตูห้องทำงานเข้ามาด้วยน้ำเสียงออกจะรำคาญนิดๆ

        “พี่ภณค่ะ นุชว่าเราลองไปฟังเธอสักหน่อยดีกว่านะคะ เธออาจจะอยากมีอะไรที่จะคุยกับเราจริงๆ ก็ได้” จิตรานุช เงยมองหน้า พ่อเลี้ยงกัณตภณ ยื่นมือเรียวเล็กไปจับที่แขนแกร่ง ก่อนจะเอ่ยขึ้น เพื่อให้ชายหนุ่มได้คิด และให้คลายความหงุดหงิดใจลงไป

        “เอาอย่างนั้นก็ได้ นายก็ให้ วารุณี ไปรอฉันกับนุชอยู่ในห้องรับแขกก็แล้วกัน อีกสักพักฉันกับนุชจะไป”

        พ่อเลี้ยงกัณตภณ มองหน้าสวยหวานซึ้ง ของภรรยาตัวน้อยนิดหนึ่งอย่างครุ่นคิด ก่อนจะถอนหายในออกมาแรงๆ หนึ่งที แล้วจึงหันไปตอบรับและสั่งการ อเนก ให้ไปดำเนินการตามที่สั่ง

        “ครับพ่อเลี้ยง” อเนก ขานรับคำสั่งนั้น แล้วก็ถอยออกจากห้องไปดำเนินการทันที

        เวลาไม่ถึงสิบห้านาที ทั้งพ่อเลี้ยงกัณตภณ และ จิตรานุช ก็เดินประคองกันออกจากห้องทำงาน ตรงไปยังห้องรับแขกที่มี วารุณี รออยู่ก่อนแล้วนั้น

        “เธอมีอะไรจะพูดกับฉันและนุชอีกล่ะ?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เมื่อประคองร่างบางของภรรยาตัวน้อย นั่งลงบนโซฟาเรียบร้อยแล้ว และตนเองก็นั่งลงบนโซฟาข้างๆ กันแล้ว จึงหันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม พร้อมกับเอ่ยถามคนที่อยากจะคุย ด้วยน้ำเสียงเย็นชาไร้เยื่อใย

        ซึ่ง วารุณี สังเกตและเห็นการกระทำของ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ที่ดูเปลี่ยนไปมาก จึงเชื่อแน่แล้วว่าที่เป็นเช่นนี้ เพราะว่า พ่อเลี้ยงกัณตภณ คงจะรัก จิตรานุช เข้าให้แล้วอย่างแน่นอน และคงจะรักเอามากๆ เลยทีเดียว เพราะทุกสิ่งอย่างที่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ได้กระทำและแสดงออกมาต่อ จิตรานุช มีทั้งความห่วงใย เอาอกเอาใจ หวงและห่วงสารพัด และการกระทำนี้ ชายหนุ่มไม่เคยทำกับ อรอุมา เพื่อนของเธอเลยสักครั้ง เมื่อครั้งที่คนทั้งสองเป็นแฟนกัน

         “ณีขอโทษ กับสิ่งที่ได้กระทำลงไป ณีแค่อยากจะบอกว่าที่ณีทำไปก็เพราะว่าณีรักพี่ภณค่ะ ณีรักพี่มานานแล้ว ตั้งแต่ก่อนที่พี่จะคบกับอรเสียด้วยซ้ำ ณีเคยหวังว่าหากพี่ภณไม่มีใครแล้ว คงจะหันมารักณีบ้าง แต่ก็ไม่เป็นอย่างที่คิดนั้นเลยแม้แต่น้อย จนพอมารู้ว่าพี่ภณแต่งงานแล้ว ณีก็ยังไม่หยุดคิดในเรื่องนี้ จึงได้คิดหาวิถีทาง ทำทุกอย่างให้ได้พี่ภณมาเป็นของณี แต่ก็อย่างว่าคนเราบังคับให้คนที่ไม่รักมารักเรา มันคงเป็นไปไม่ได้ เพราะหากพี่จะรักณี พี่คงรักณีไปนานแล้ว และยิ่งณีได้เห็นสิ่งที่เปลี่ยนไปของพี่ ณีก็รู้ได้ในตอนนี้เลยว่า ณีคงไม่มีโอกาสที่จะได้รับรักจากพี่จริงๆ ณีขอโทษพี่นะคะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง ที่ณีสร้างปัญหา สร้างความวุ่นวาย”

        วารุณี มองหน้า พ่อเลี้ยงกัณตภณ ด้วยสายตาที่สื่อให้รู้ว่าตัวเธอสำนึกผิด และถอดใจแล้วจริงๆ

        “นุช! ณีต้องขอโทษนุชจริงๆ ขอโทษที่คิดไม่ดีกับเธอมาโดยตลอด ขอโทษที่คิดจะทำร้ายเธอ เพราะณีเห็นแก่ตัวแท้ๆ ซึ่งตอนนี้ณีรู้แล้วว่าพี่ภณเขารักนุช และถึงแม้ว่าพี่ภณจะไม่มีเธอ หรือไม่มีใครเลย เขาก็คงไม่คิดที่จะรักณีอย่างแน่นอน และณีขอบคุณเธอมากนะ ที่ไม่เอาเรื่องเอาความกับณี จนถึงตำรวจ ณีอยากจะพูดแค่นี้แหละ ลาก่อนค่ะ”

        กล่าวจบ วารุณี ก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องรับแขก พร้อมกับลากกระเป๋าเสื้อผ้าของตนเองออกไปยังหน้าบ้าน ซึ่ง อเนก ได้ไปนำรถยนต์ของเธอมาจอดไว้ให้อยู่ก่อนแล้ว และขึ้นรถขับออกไปจากไร่กังวานไกล อย่างที่ไม่มีโอกาสจะได้กลับมาที่นี่อีกต่อไป

๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙๙

ประกาศ.. ประกาศ เนื่องด้วยไรท์ได้จัดทำหนังสือเป็นฉบับ ebook แล้ว ​รีดท่านได้สนใจสามารถหาซื้อได้ที่ ธัญวลัย และ Mebmarket (www.mebmarket.com) ค่ะ