ถังน้ำกับผ้าขนหนูผืนเล็กวางข้างกระถาง ขณะมือเล็กบรรจงเช็ดทำความสะอาดแต่ละใบอย่างใจเย็นหลังกวาดถูพื้น ซัก ตากเสื้อผ้าเสร็จ ตอนบ่ายๆ ค่อยเรียกวินมอเตอร์ไซน์ไปส่งซุปเปอร์มาเก็ตหน้าปากซอยละกัน ตอนนี้ยังเลือกเมนูมื้อเย็นสำหรับคุณสามีไม่ออกว่าจะทำอะไรรอต้อนรับเขาระหว่างสเต๊กแซลมอนเคียงด้วยผักย่างหลากสี หรือว่าแกงเทโพกุ้งเแม่น้ำของโปรดที่เขาเปรยว่าอยากกินเมื่อเช้า
เวลา 1 วัน หมดไปอย่างรวดเร็ว มื้อเย็นที่เธอบรรจงตั้งใจทำในตู้เย็นเตรียมอุ่นตอนภัทรกรกลับมาถึงบ้าน
[หิวหรือยังคะ]
[ครับ หิวมาก น่าทานจัง]
คนหน้าสวยแนบจอโทรศัพท์กับอก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตัวเองหลังถ่ายภาพมื้อเย็นที่เตรียมไว้ส่งไปให้ภัทรกรดูเพื่อยั่วน้ำลายเขาเล่น
[ผมกลับค่ำหน่อยนะครับ ถ้าคุณหิวทานก่อนได้เลย]
[ไม่เป็ไรค่ะ บัวจะรอทานพร้อมคุณ]
เขาตอบกลับด้วยสติ๊กเกอร์หัวใจสีแดงกลับมา เพราะอยู่คนละที่ไม่เช่นนั้นคงได้เห็นคนเสียอาการ บิดตัว กลิ้งเกลือกไปมาบนโซฟา
เพียงชั่วโมงเศษภัทรกรก็เดินทางกลับถึงบ้าน
หญิงสาวรีบตวัดขาลงจากโซฟา ซุกเท้าในร้องเท้าสลีปเปอร์หัวโต ก้าวยาวๆ อย่างกระตือรือร้นออกไปยังระเบียงข้างตัวบ้านซึ่งตัดกับโรงจอดรถ
รถเก๋งยี่ห้อยุโรปทรงซีดานสีขาวสะอาดตา ติดป้ายทะเบียนสีแดงเคลื่อนเข้ามาจอด ไม่ใช่รถที่ภัทรกรใช้เป็ประจำ คล้ายกับว่าเพิ่งถอยจากโชว์รูมหมาดๆ
ชายหนุ่มร่างสูงก้าวลงจากรถพร้อมรอยยิ้มอบอุ่นประดับใบหน้า
เธอไม่ยุ่มย่ามเื่ส่วนตัวของเขาจึงไม่ได้ไถ่ถามเกี่ยวกับรถคันใหม่เพราะไม่อยากทำตัวเหมือนตาลุกวาวกับสมบัติพัสถานของเขา จนพานเข้าใจผิดว่าเธอเป็คนโลภเห็นของมีค่าก็ตาลุกวาวไปหมด
“หิวหรือยังคะ บัวกะเวลาที่คุณจะมาถึงบ้านไม่ถูกก็เลยยังไม่ได้อุ่นอาหารรอ แต่รอเดี๋ยวนะคะไม่เกิน 5 นาที รับรองว่าได้ทานเมนูซิกเนเจอร์ของบัวแน่นอน” เธอไถ่ถามเื่ปากท้องอย่างใส่ใจ แต่คนฟังกลับสั่นหน้า ผิดหวังนิดๆ ที่เธอไม่สังเกตความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง
“รถใหม่ สวยมั้ย”
“ค่ะ สวยมาก” หญิงสาวตอบแค่นั้น เธอชอบแต่จากการประเมินด้วยสายตาจากยี่ห้อรถคงรายได้ระดับเธอคงไม่มีวันเอื้อมถึง รอให้ได้ค่าจ้างจากเขาตอนครบสัญญาก่อนถึงจะสามารถแบ่งเงินมากกว่า 1 ใน 3 ส่วน มาซื้อสดได้
“คะ คุณจะให้บัวเอาไปเก็บไว้ตรงไหน”
ช่วยทำตาลุกวาว กระดี๊กระด๊าบ้างเถอะแม่คุณขี้เกรงใจอะไรขนาดนั้น ภัทรกรลอบคิดหลังยื่นกุญแจไปเบื้องหน้า
บางครั้งเมียเขาก็แสนซื่อกระทั่งชายหนุ่มคาดไม่ถึง “ผมให้คุณ”
“ให้กุญแจรถกับบัว?”
ภัทรกรเกือบกลั้นขำไม่อยู่
มักน้อยจริงๆ แม่คุณ ใครจะให้แค่กุญแจกันเล่า “ผมหมายถึงยกให้ทั้งกุญแจ ทั้งรถเลยต่างหาก”
กณิกนันท์เบิกตากลมโตแล้วกะพริบปริบๆ สองสามครั้งอย่างเชื่องช้า ก่อนริมฝีปากบางจะเปิดกว้างเหวอเขาจึงฉวยโอกาสนั้นปิดมันด้วยเรียวปากตัวเองเบาๆ ครั้งหนึ่ง
คนกำลังอึ้งเข้าสู่โหมดช็อกอย่างสมบูรณ์ ตั้งตัวไม่ถูกว่าจะใอะไรก่อนดีระหว่างรถใหม่เอี่ยม หรือว่าคิสเล็กๆ แต่น่ารักที่เขามอบให้เมื่อครู่ดี
มือหนาวางกลางศีรษะ ขยี้เรือนผมหนานุ่มมือไปมาเบาๆ
“คะ… คุณจะให้บัวตั้งมากมายขนาดนี้ทำไมคะ”
“ชดเชยที่ผมล่วงเกินคุณเมื่อวานไง”
“แต่มันแค่เล็กน้อยเองนะคะ”
“ถ้าคุณคิดว่าแลกกับจูบแล้วมันไม่คุ้มจะแถมอย่างอื่นให้ด้วยผมก็ยินดีรับไว้นะ”
เขาอ่อยอีกแล้ว!
หญิงสาวเม้มริมฝีปากจนเป็เส้นตรงสมองว่างเปล่าไปไม่เป็อย่างสิ้นเชิง
“ขอบคุณมากนะคะ แต่บัวรับไว้ไม่ได้ มันมากเกินไป” เธอทำท่าจะยัดกุญแจใส่มือหากแต่เขาชักกลับพร้อมกับไขว้ไปด้านหลัง ตั้งใจซื้อให้แล้วเื่อะไรต้องรับคืนด้วยเล่า
“คุณเป็ลูกจ้างนะ ห้ามดื้อกับผม” ชายหนุ่มชูนิ้ว พลางทำเสียงเข้ม คนกำลังโวยวายหน้าเจื่อน
กณิกนันท์เป็ผู้หญิงหนึ่งในร้อยหรือหนึ่งในพันบางทีอาจจะหนึ่งในแสนคนก็ได้ที่ปฏิเสธเงินทองข้าวของมีค่า ทั้งที่ควรทำตาลุกวาว หรือไม่ก็กระดี๊กระด๊าดีใจ แต่กลับกลายเป็ว่าเธอเกรงใจ ทำหน้าหดหู่ราวกับเขายกหนี้ให้ซะนี่
“แต่บัวขับรถไม่เป็”
“คุณแค่ขาดความมั่นใจ ขับเป็ แต่ยังขับไม่แข็ง เอาไว้วันเสาร์นี้ผมจะสอน มันเป็ของคุณแล้วต้องใช้งานให้คุ้มเงินทุกบาททุกสตางค์ที่ผมจ่ายไป เข้าใจมั้ย” เ้านายสั่งลูกจ้างซึ่งเผลอทำปากยื่นคล้ายเด็กถูกขัดใจอย่างไม่รู้เนื้อรู้ตัว
กุญแจรถวางกลางฝ่ามือ ดวงตาคู่โตมองไม่ละสายตากระทั่งชายหนุ่มก้าวอาดๆ นำเข้าไปในบ้านต้องหันมาสั่งอีกรอบ
“ไปอุ่นกับข้าวสิครับ ผมหิว”
“ค่าาาาบอส!”
6K
