“ช่าย ช้านหนีมาเที่ยว” หญิงสาวพูดเหมือนภูมิใจที่แอบมาเที่ยวกับเพื่อนๆได้ทั้งที่ความจริงหากไปขอตรงๆคงไม่ได้มาสนุกแบบคืนนี้อย่างแน่นอนซึ่งประโยคที่ไพลินได้ยินและถูกพูดกรอกหูมาั้แ่เริ่มเข้าสู่วัยรุ่นจนกลายเป็เื่ชินชาก็ดังก้องอยู่ในหู
“ลูกเป็คุณหนูลินจะคบใครต้องดูดีๆพวกตลาดล่างแม่ไม่เอานะแม่ขอเตือนไว้เลยครอบครัวเรามีทุกอย่างย่อมมีคนจ้องจะมาแสวงหาผลประโยชน์หนูต้องคบคนที่เท่าเทียมเราทุกด้านนะลูก”
“คุณแม่คะแต่ถ้าเป็เื่เพื่อนหนูขอนะคะหนูไม่ได้คบเพื่อนที่ฐานะ”
“ถ้าจนก็ขอให้เป็เด็กเรียนดีแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรแต่ถ้าจนแล้วเกเรอย่าพามาที่บ้านหรือคบแบบสนิทเด็ดขาด”
“ค่ะ”ไพลินรับความกดดันเหล่านี้เอาไว้ั้แ่เริ่มเรียนมัธยมศึกษาตอนปลายเพราะเพื่อนทุกคนครอบครัวต้องเป็คนตัดสินใจว่าจะให้ตนคบได้ไหม ส่วนศินีเป็เพื่อนใหม่ที่รู้จักตอนรับน้องวันแรกและไพลินก็พาไปรู้จักกับครอบครัวศินีเลยได้สิทธิ์เข้าออกที่บ้านได้ส่วนที่เหลือเพื่อนในกลุ่มไม่มีใครได้ไปหาไพลินที่บ้านได้เลยแม้แต่คนเดียว
“ครับ”เขาดูออกว่าไพลินเริ่มไม่ค่อยมีสตินักเลยช่วยพยุงและไพลินก็ยืนแล้วก็นิ่งไปหน้าตาเฉย
“อือ” ริมฝีปากชวนััเผยอขึ้นแล้วก็นิ่งไป
“อ้าวหลับ”เขายิ้มและอุ้มไปที่รถพร้อมกับมองซ้ายขวา รถเขาจอดมุมอับที่ไม่ค่อยมีใครผ่านมาเลยทำให้ทางสะดวกสำหรับการพาหญิงสาวแปลกหน้าติดรถไปด้วยและที่สำคัญผับแห่งนี้ก็เป็ของเพื่อนในกลุ่มสมัยเรียนมหาวิทยาลัย
“กาบกานเถอะ”เสียงคนง่วงบอกทำให้เขาไม่รอช้ารีบขับรถออกไปตรงไปยังคอนโดแห่งหนึ่ง
“ที่เต้นยั่วคงอยากได้ผู้ชายคืนนี้สินะ”เขายิ้มแล้วก็ดับเครื่องยนต์เมื่อจอดรถเสร็จเป็ที่เรียบร้อย
อัครวิชช์หนุ่มโสดหน้าตาหล่อเหลาแถมรูปร่างก็สูงโปร่งราวกับนายแบบลุคแบดบอยที่ใครๆก็หลงเสน่ห์ทำให้เขาเป็ที่หมายปองของบรรดาสาวๆหลายคนปีนี้เขาอายุครบสามสิบปีพอดิบพอดีการงานที่ทำก็ประสบความสำเร็จตามเป้าหมายเหลือแค่คนรู้ใจที่เขายังไม่มีทีท่าว่าจะลงเอยกับสาวคนไหนเลยมีแค่ข่าวลือเื่ที่เขากำลังขายขนมจีบให้นางแบบชื่อดังคนหนึ่งส่วนเนติก็เป็เพื่อนรักสมัยเรียนมหาวิทยาลัยแต่พอเรียนจบก็แยกย้ายกันไปทำงานคนละที่แต่ทั้งคู่ก็ยังนัดเจอกันบ่อยๆเวลาที่ว่างตรงกัน
“ที่หนาย”ไพลินมองแล้วก็รู้สึกปวดตุบไปทั่วศีรษะ
“ปลอดภัยก็แล้วกัน”เขาพูดด้วยความรู้สึกผ่อนคลายเมื่อมองรูปร่างที่ต้องตาต้องใจบนเตียงนุ่มส่วนตัวของเขา
“ครายพวกแกพาช้านมาเหรอ”ไพลินคิดว่าเป็กลุ่มเพื่อนเลยหลับตานอนหลับไปหน้าตาเฉยเพราะปกติศินีจะไม่เคยให้ตนห่างจากตัวเลยถ้าหากว่าเมาหนักๆเสียงโทรศัพท์มือถือดังติดๆกันแต่เ้าของเตียงนุ่มได้แค่ก้มมองแล้วก็หยิบไปวางไว้ที่เก้าอี้ด้านข้าง
“เธอนี่มันสุดจริงๆคงอยากได้ผู้ชายหรือว่าตั้งใจมาหาเหยื่อจับพวกคนแก่ๆรวยๆ”เขาเลื่อนมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกจนครบทุกเม็ดแล้วก็ถอดเสื้อและกางเกงเดินเข้าห้องน้ำเพื่อทำให้ร่างกายสดชื่นก่อนจะเริ่มทำกิจกรรมอย่างอื่นกับเป้าหมายที่นอนนิ่งบนเตียง
ร่างสูงโปร่งที่พันรอบเอวด้วยผ้าขนหนูสีขาวเดินมาหยุดที่เตียงนอนมองเรียวขาเนียนสวยตรงหน้าพร้อมรอยยิ้มที่มุมปากเขาผ่านผู้หญิงประเภทนี้มามากหน้าหลายตาทุกคนล้วนยินยอมพร้อมใจมาหลับนอนกับเขาเพื่อความสุขชั่วข้ามคืนบางคนอาจจะเมาพอสร่างเมาก็จำอะไรไม่ค่อยได้แต่สิ่งเดียวที่ผู้หญิงเ่าั้ได้รับจากเขาคือเงินจำนวนหนึ่งซึ่งก็ไม่ได้น้อยแต่ก็ไม่ได้มากจนเกินไปหากเป็ผู้หญิงที่มาเที่ยวปกติ
“เธอนี่ก็เซ็กซี่ได้ใจจริงๆแต่งตัวล่อขนาดนี้ฉันคงไม่ปล่อยหลุดมือไปแน่ๆ”เขาดึงผ้าขนหนูออกแล้วโยนทิ้งที่พื้นก่อนจะชันเข่าคร่อมทับขาของไพลินเอาไว้แล้วเลื่อนมือไปมาบนเรือนร่างที่นอนหลับสนิท
“อือรำคาญ”
“เดี๋ยวจะฟินแทน”เขาพูดเบาๆแล้วก้มหน้าซุกลงที่กลางอก
“โอ๊ะ”ความรู้สึกว่ากำลังถูกคุกคามทำให้ไพลินลืมตามองเห็นเพียงร่างเปลือยของบางคนอยู่บนร่างกายตน
“ว่าไง”เขายิ้มจนไพลินหายเมาทันทีเมื่อรับรู้ว่าภัยร้ายกำลังมาเยือนตน
“ว้าย! ออกไป! ไอ้บ้ากาม! ช่วยด้วยค่ะโจรขึ้นบ้าน!” ไพลินแหกปากร้องลั่นเพราะคิดว่าตนอยู่ในห้องนอนส่วนตัว
“เงียบ! เดี๋ยวเชือดทิ้งเลยร้องเสียงดัง” ไพลินเงียบทันทีเพราะรู้สึกกลัวมากจนแทบจะคุมสติไม่อยู่
“ปล่อยฉันเถอะอยากได้อะไรเดี๋ยวจะให้คุณพ่อหาให้”
“อยากได้ตัวเธอ”เขาตอบมาหน้าตาเฉยแถมยังพยายามทำให้ไพลินมองท่อนล่างที่เปลือยเปล่าของเขา
“ไม่นะ! ไอ้บ้าไอ้ลามก!” มือเรียวหยิกเขาไม่รู้กี่รอยแผลจนอัครวิชช์เริ่มทนไม่ไหวเพราะรู้สึกเจ็บและรำคาญขึ้นเรื่อยๆ
“หมดอารมณ์”เขาผละตัวออกไปยืนที่ข้างเตียงแล้วก็หันมามองหน้าคนที่นอนบนเตียง
“ออกไปจากห้องฉัน!”
“สภาพแบบนี้น่าจับทำเมีย”เขาขบกรามแน่น
“ไปใส่กางเกงมันห้อยโตงเตงน่าเกลียด”
“นึกว่าชอบดู”เขายิ้มแต่ก็ก้มหยิบผ้าขนหนูที่พื้นมาพันรอบเอวก่อนจะเดินไปนั่งที่เก้าอี้ระเบียงห้องแล้วหันมาพูดกับคนบนเตียงอีกครั้ง
“ห้องฉันคอนโดฉัน เตียงฉัน” เขาบอกแค่นั้นก็อัดบุหรี่พ่นควันด้วยความสบายใจ
“ฉิบหายล่ะ”ไพลินสบถเบาๆเพราะไม่รู้จะเอาตัวรอดได้อย่างไร
“กะจะจับพวกรวยๆเหรอเสียดายนะฉันรวยแต่คนอย่างเธอไม่มีวันจับผู้ชายรวยๆแบบฉันได้”
“ไอ้…”
“นี่แม่คุณพูดจาไม่เพราะระวังฉันโกรธจับกดลงที่นอนให้ร้องครางยันเช้าเลยนะ”
“…”ไพลินเงียบเสียงอย่างรวดเร็วหากเขาเป็คนบ้ากามหื่นกามตนคงไม่มีวันรอดมือเขาไปอย่างแน่นอนความสาวที่ถนอมไว้คงไร้ค่าสิ้นดี
“ทำให้ฉันเจ็บจนหมดอารมณ์เธอก็นอนรอเช้าค่อยกลับเพราะตอนนี้ฉันไม่ว่างไปส่งเธอ”
“ที่นี่ที่ไหน”ไพลินพยายามมองออกไปด้านนอกเพื่อสังเกตตึกรอบข้าง
“คอนโดฉันบอกไปแล้วหูหนวกไม่ได้ยินหรือไง”
“ฉันหมายถึงมันอยู่ตรงไหนของกรุงเทพฯ”ไพลินข่มใจข่มน้ำเสียงพูดให้ใจเย็นมากที่สุด
“ถ้าคิดว่าเก่งก็เดาดูสิ”
“คนอย่างฉันแค่มองก็รู้ว่าที่ไหน”ไพลินก้าวลงจากเตียงเดินมาที่ระเบียงเบียดหัวไหล่เขาราวกับไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไร
“นักเลงนะดูท่าทางผ่านมากี่ร้อยคนล่ะ”ไพลินหันมามองแล้วก็ข่มใจให้นิ่งเพราะเกรงว่าตนจะได้รับอันตรายหากเขาโมโหร้ายขึ้นมาอีกอย่างตนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเขาเป็ใครมาจากไหนและชื่ออะไร
“ฉันเป็คนกรุงเทพฯ”ไพลินตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“ดูก็รู้แต่งตัวยั่วยวนเพศตรงข้ามขนาดนี้ทำงานอย่างว่าด้วยใช่ไหม”
“ถ้าใช่จะทำไม”ดวงตาคู่เฉี่ยวที่กรีดขอบตาสีดำตามสมัยนิยมทำให้ไพลินดูน่าค้นหามากขึ้น
“รับงานเอนหรือว่ารับงานแบบไหน”
“นี่คุณเลิกวุ่นวายซักถามอะไรได้แล้วฉันจะกลับบ้าน”
“ก่อนจะกลับช่วยบอกทีสิว่าตอนนี้เธออยู่ส่วนไหนของกรุงเทพฯ”
“แถวอโศกฉันจำตึกสูงนั่นได้ถัดไปก็คงเป็สี่แยกอโศก”
“เก่งนี่แต่คืนนี้เธอต้องนอนค้างที่นี่เพราะฉันง่วงล่ะไม่อยากขับรถ”
“ฉันกลับเอง”ไพลินเดินตรงไปที่ประตูแต่เขาก็คว้าข้อมือของหญิงสาวเอาไว้ทัน
“ไม่ได้สิฉันพาเธอมาก็ต้องพาไปส่ง”
“แล้วเสนอหน้าพาฉันมาที่นี่ทำไม”ดวงตาเฉี่ยวมองเขาด้วยความไม่พอใจเพราะมั่นใจว่าหากไม่เมาตนคงไม่ได้มาที่นี่อย่างแน่นอน
“ปากเธอนี่”ไม่ทันไรเขาก็ดึงคนร่างเพรียวไปแนบอกแล้วโน้มหน้าลงกดริมฝีปากทับริมฝีปากฉ่ำโดยที่ไพลินไม่ทันได้ตั้งตัว
1K
