~..Hit you with that ~ ddu-du ddu-du du.. ~
ผมกำลังร้องเพลงและออกท่าเต้นอย่างอารมณ์ดีในรถเก๋งที่ผมแสนภูมิใจบนสะพานพระรามเจ็ด เพราะอะไรนะหรือ วันนี้ผมไปโอนรถคันนี้เป็ชื่อผมหลังจากที่ผมต้องผ่อนอย่างยาวนาน
ขอแนะนำตัวครับผมชื่อ นายสายลม เดชาทรัพย์ อายุ 27ปี เป็เกย์รับที่ไม่แสดงออก แต่เวลาอยู่กับเพื่อนสนิทก็มักจะออกสาว รั่วๆ และที่สำคัญผมโสด ฮ่าๆ และตอนนี้ผมกำลังขับรถกลับบ้านโดยไม่ลืมเปิดเพลงใหม่ล่าสุดของสาวๆที่ผมชอบ และต้องยกมือทั้งสองข้างทำท่าทางให้เหมือนในเอ็มวี
ปี๊บ!!!!
เสียงแตรรถข้างขวาส่งสัญญาณดังลั่น สายลมสะดุ้งโหยงเหลือบมองรถข้างขวาที่จู่ๆ ก็หักเข้ามาเลนซ้ายปาดหน้ารถของเขาอย่างกระทันหัน
สายลมรีบเหยียบเบรกและหักพวงมาลัยหลบจนต้องชนกับขอบสะพานและดิ่งลงแม่น้ำเ้าพระยา
เมื่อตกลงไปในน้ำแล้วตัวสายลมเองก็ยังมีสติ และก็ปลดเข็มขัดนิรภัยออก พยายามเอาหัวเหล็กของสายนิรภัยทุบกระจกให้แตก ความพยายามทุบของเขาก็สำเร็จกระจกแตก และเขาก็พุ่งตัวออกมาจากรถได้สำเร็จ
ระหว่างที่กำลังว่ายอยู่นั้นสายลมหยุดและมองรถเก๋งที่พึ่งจะโอนกรรมสิทธิ์เป็ชื่อของเขาวันนี้กำลังจมดิ่งไปต่อหน้าต่อตา ยิ่งกว่าดูหนังในระบบสี่มิติ เขาได้แต่ส่ายหน้าและทำใจก่อนจะรีบว่ายขึ้นสู่ผิวน้ำ เพราะตัวเขาตอนนี้ใกล้จะหมดแรงเสียแล้ว เหตุเพราะชุดเสื้อผ้าที่เขาใส่โดยเฉพาะกางเกงวันนี้เขาใส่ยีนส์ ทำให้เป็เหตุให้การว่ายน้ำเป็ไปอย่างลำบาก
และก่อนที่ทุกอย่างจะดับ ภาพสุดท้ายก่อนที่ผมจะหมดสติหลังจากว่ายขึ้นมาคือผมอยู่ท่ามกลางดงดอกบัว!!!
อีกมิติคู่ขนาน ณ วังหลวงของแคว้นต้าฮวาง
“ฮือออ..ฮองเฮาฟื้นขึ้นมาสักทีสิเพคะ” กงเหนียงนางกำนัลที่เลี้ยงดูฮองเฮามาั้แ่วัยเยาว์ กำลังร้องไห้ส่งเสียงดังอยู่ในห้องบรรทม ั้แ่เกิดเื่มาได้สามวันแล้ว พระนางยังไม่ฟื้นขึ้นมาเลย นางกำนัล ขันทีคนอื่นในตำหนักที่ได้ยินต่างอดเศร้าตามนางกำนัลคนสนิทไม่ได้
“เสียงใครมาร้องไห้วะเนี่ย คนจะหลับจะนอน”
เหล่าบรรดาขันทีและนางกำนัลได้ยินต่างพากันมองหน้ากันว่า ‘เมื่อกี้ได้ยินเหมือนกันหรือไม่’
“ฮองเฮาฟื้นแล้ว ฮองเฮาฟื้นแล้ว” กงเหนียงผู้ซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเตียงบรรทมกับได้ยินเสียงดังออกมาจากข้างใน ใแล้วรีบขยับตัวเข้าไปใกล้และเอามือจับตัวฮองเฮาและะโด้วยความดีใจ
ตัวสายลมที่ได้ยินก็รีบลืมตาขึ้นมา มองไปรอบๆเจอผู้หญิงวัยยี่สิบต้นๆกำลังยิ้มไปร้องไห้ไป การแต่งกายเหมือนหนังจีนโบราณที่เขาชอบดู ทว่าตอนนี้นางกำลังเขย่าแขนเขาแล้วพูดแต่เพียง
“ทรงฟื้นแล้ว ทรงฟื้นแล้ว หม่อมฉันคิดว่าฮองเฮาจะจากหม่อมฉันไปเสียแล้ว”
สายลมได้ยินดังนั้นรีบลุกขึ้นจากเตียงขึ้นมาอย่างไว แล้วมองไปรอบๆห้อง เจอผู้ชายแต่งตัวคล้ายขันที และผู้หญิงอีก 2-3 คน ที่แต่งตัวเหมือนคนที่เขย่าตัวเขาอยู่ตอนนี้
“อิดกกกกก นี่มันเกิดไรขึ้นว่ะนี่ หรือว่าเขาถ่ายหนังกัน” สายลมอุทานออกไปพร้อมเอามือทาบอก แต่กระนั้นเสียงที่ได้เปล่งออกไปทำไมมันเป็เสียงของชะนีละ
“เอ๊ะหรือว่า.........” ทว่ามือของเขาไม่เท่าความคิด กำลังลูบไล้ไปตามเนินอก กับพบว่าหน้าอกที่เคยแบนราบ ตอนนี้กลับนูนขึ้น พอก้มลงไปที่อกตนพบว่ามันคือูเา 2 ลูก ที่เหล่าบรรดาชะนีหลายคนแสนภูมิใจและยังพยายามหาเงินไปผ่อนบ้าง รูดบัตรบ้างเพื่อให้อกที่เสริมให้อึ๋มดึงดูดสายตา สายลมที่ตอนนี้พยายามตั้งสติ และเอ่ยถามคนข้างหน้าตนไป
“เอ่อ..ผมขอน้ำกินหน่อยสิครับ เอ้ย!! ค...ค่ะ” เกือบแล้วไหมละอีลมเอ้ย จะว่าไปที่นี่ยังกับในนิยายจีนเลย
“น้ำหรือเพคะ” กงเหนียงทวนคำที่ได้ยินก่อนจะรีบลุกไปเอาน้ำมาให้พระนาง
ระหว่างที่รอให้หญิงสาวไปหาน้ำดื่มอยู่นั้น สายลมพยายามนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นจำได้ว่าก่อนจะหมดสติไป เขาเห็นแสงส่องลงมาและเขากำลังว่ายน้ำขึ้นสู่ผิวน้ำแต่แขนดันไปเกี่ยวสายบัวทำให้เขาหมดสติไป แล้วทำไมตอนนี้มาฟื้นในร่างชะนีได้ละนี่
เคยได้แต่อ่านนิยายแนวทะลุมิติ ตายแล้วไปสิงอีกร่าง ....โอ้ ม่ายนะ เกย์ไอดอลอย่างเรามาสิงร่างชะนีหุ่นบาง อกสะบึ้มแบบนี้ หุ่นบางแบบนี้ แล้วหน้าตาละ หน้าตาเราจะเป็ยังไง
สายลมพยายามเหลียวมองหากระจกแต่ก็ไม่พบ จนกระทั่งกงเหนียงยกน้ำชามาให้
“เสวยน้ำก่อนนะเพคะ”
สายลมรับจอกน้ำชาเพื่อดื่ม ก่อนที่จะดื่มเขาก็ถาม “ที่นี่มีกระจกไหม”
“กระจก? ...ใช่คันฉ่องหรือไม่เพคะ”
“เออ..ใช่ๆเอามาให้เราหน่อยสิคะ” สายลมตอบรับไป แล้วยกจอกน้ำดื่มเข้าปากแต่ยังไม่ถึงวินาที เขาก็พ่นน้ำออกมา
“แหกๆๆๆๆ ...ร้อนๆๆ ทำไมน้ำนี่ถึงเป็น้ำชาร้อนละ” ตุ๊ดจะกินน้ำเย็นๆคะ “มีแป๊ปซี่ไหมเธอ”
นางกำนัลและขันทีต่างใกับพฤติกรรมของฮองเฮาที่แสดงออกมาว่าน้ำชาร้อนที่พระนางทรงโปรด ทำไมวันนี้ถึงตรัสหาน้ำเย็นและ ‘เบะสิ’
“ปะ..แปะสิ คืออะไรหรือเพคะ” กงเหนียงที่หยิบคันฉ่องมาแล้วก็เอ๊ะใจเื่ชื่อแปลกๆที่พระนางเอ่ยออกมา
“อุ๊ปส์!! ไม่ใช่แปะสิ ออกเสียงว่าแป๊ปซี่ ดูปากนะแป๊ป-ซี่ ช่างมันเถอะ เราหมายถึงน้ำเปล่าที่ไม่ร้อนนะ พอจะมีไหม เราคอแห้งมาก” สายลมใกับการลืมตัวว่าตนไม่ได้อยู่ที่โลกเดิม แต่จะให้ตัวเขายอมรับการคงอยู่เลยก็คงต้องปรับตัวอีกสักพักใหญ่ๆเลยละ
เหล่าบรรดานางกำนัลและขันทีต่างก็ร้อง ‘อ๋ออออออ’ ออกมาพร้อมกัน
กงเหนียงยื่นคันฉ่องให้ สายลมรับคันฉ่องมารีบส่องดูหน้าตาใบใหม่ของตน
“กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”
ทุกคนต่างใว่าเกิดอะไรขึ้น พร้อมกับหันหน้าไปทางต้นเสียงนั่นคือฮองเฮาที่เคารพของพวกเขา แล้วยิ่งอึ้งไปอีกเมื่อเห็นอาการของฮองเฮา
“ทำไมหน้าดีแบบนี้ ไม่ต้องพึ่งหมอศัลฯไม่ต้องไปถึงเกาหลีทุบหน้าให้เจ็บตัว ไม่ต้องไปโบท๊อกส์ทุกหกเดือน ไม่ต้องเสียเงิน อิแม่ปลื้มค่าาาาาาา” พูดเสร็จเอ่มือลูบหน้าตัวเองพร้อมกับบิดตัวไปมาอย่างเขินอาย แต่กลับทำให้เหล่าข้าราชบริพารต่างตกตะลึงกับกิริยาของฮองเฮา
ขณะที่สายลมกำลังปลื้มปลิ่มกับใบหน้า รูปร่าง ผิวพรรณของร่างใหม่อยู่นั้น จู่ๆภาพเหตุการณ์ความทรงจำต่างๆของเ้าของร่างเดิมนั้นไหลเข้ามาในสมองของสายลมอย่างพายุทอร์นาโด
เพล้งงงงงงงงงงงงง!!!
เสียงคันฉ่องหลุดมือกระทบกับพื้น พร้อมกับร่างอรชรที่สลบลงบนพื้น
“ฮองเฮา!!!!” กงเหนียงที่เห็นพระนางเป็ลมก็ร้องดังลั่น
“ใครก็ได้รีบไปตามหมอหลวงที ฮองเฮาเพคะ ฟื้นสิเพคะฮองเฮา”
------------------------
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะครับ
4K
