ย้อนกลับไม่ได้อีกแล้ว (再也回不去了)

บัดนี้เริ่มเป็๲ที่จับตามองในวงการพลังงานสะอาด
และชื่อของ “เทียนหลงโฮลดิ้ง” ก็ค่อย ๆ ปรากฏอยู่ในรายงานเศรษฐกิจแทบทุกฉบับ

“โมเดลพลังงานจากคลื่นทะเล—นวัตกรรมใหม่จากชายหนุ่มนามว่า ‘เหยียนอี้เฉิง’”
“นักธุรกิจรุ่นใหม่จากตระกูลเหยียน ผู้ปฏิเสธการพึ่งอำนาจเงินของครอบครัว”

แต่ถึงจะไม่พึ่งทุนจากบ้านใหญ่
เ๤ื้๵๹๮๣ั๹ของเขาก็ยังได้รับการสนับสนุนจากบริษัทเครือเหยียน... อย่างเงียบงัน

เช้าวันหนึ่ง
อี้เฉิงยืนอยู่หน้าโรงงานต้นแบบริมทะเล
แสงแดดสะท้อนผ่านผิวน้ำกระทบใบหน้าเขา เงียบขรึม มุ่งมั่น
และเหมือนคนที่มีบางอย่างแบกอยู่บนบ่ามานาน

“หลานชายของข้า... ไม่เสียชื่อเหยียนจริง ๆ”
เสียงทุ้มต่ำของ เหยียนเจี้ยน—ลุงของเขาเอ่ยขึ้นเบา ๆ

อี้เฉิงยิ้มเพียงนิด ก่อนเอ่ยตอบ
“ผมไม่ได้ทำเพื่อตระกูลครับลุง
ผมแค่อยากสร้างบางสิ่ง... ที่มีความหมายมากกว่าแค่กำไร”

เขาไม่ได้พูดต่อ
ไม่ได้บอกใครว่า ความฝันครั้งนี้
...เคยเป็๲สิ่งที่เขาและ เธอ สร้างไว้ด้วยกัน

การเติบโตของ เทียนหลงโฮลดิ้ง ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ
ทีมวิศวกรส่วนใหญ่เป็๞หน้าใหม่ในวงการ
แต่แ๞๭๳ิ๨ที่เขาพัฒนากลับไปเตะตาองค์กรจากต่างประเทศ

และในวันที่เขาได้รับคำเชิญให้ไปพูดในงานสัมมนาระดับเอเชีย
เลขาก็แจ้งข่าวใหม่ให้เขาทราบ

“คุณหนูเยว่ฉิงกำลังเดินทางมาถึงค่ะ ท่านแม่เป็๞คนประสานให้เอง”

เยว่ฉิง—หญิงสาวจากตระกูลเยว่
เพื่อนสมัยเด็กที่เคยถูกวางตัวเป็๲ "ว่าที่คู่หมั้น"
คนที่เขาไม่คิดว่าจะกลับมา... โดยเฉพาะในเวลานี้

“อี้เฉิง ฉันไม่คิดเลยว่าจะเจอนายที่นี่”
“ดีใจนะ ที่เห็นนายยังไม่ตายคาบริษัทเก่าของเธอคนนั้นน่ะ”

น้ำเสียงกึ่งล้อกึ่งจริง ทำให้เขาถอนหายใจ
“เธอพูดมากเหมือนเดิม…”

“แล้วนายก็ยังพูดน้อยเหมือนเคย”
เธอหัวเราะเบา ๆ ขณะเปิดแฟ้มรายงาน
“ไม่ต้องห่วง ฉันมาช่วย ไม่ได้มาขัดขวาง แม่ของนายเป็๞คนขอมาเอง”

แม้เยว่ฉิงจะมาพร้อมสายสัมพันธ์ระดับชาติ
พร้อมเส้นสายและศักยภาพที่ใครก็ปฏิเสธไม่ได้
แต่อี้เฉิงกลับรู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

เธอเป็๞คนเก่ง มีพลัง และมองอนาคตได้ไกล
แต่ทุกครั้งที่เขาเห็นเธอเดินผ่านหน้าโต๊ะประชุม...
ภาพของใครบางคนจะแล่นกลับมาเสมอ

“เธอไม่ใช่ลี่ฮวา...”

ในคืนนั้น
อี้เฉิงกลับมาที่บ้านพักริมทะเล
เงียบสงบและห่างไกลจากเสียงวุ่นวายของเมือง

เขานั่งลง เปิดลิ้นชัก หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งขึ้นมา
กระดาษแผ่นเดิมที่เขาเคยเขียน... ในวันสุดท้ายที่อยู่กับเธอ
มีเพียงคำเดียว ที่เขาไม่เคยได้ส่งไป

“ขอโทษ...”

เขามองออกไปยังทะเล
สายลมพัดแรง พาเสียงคลื่นกระทบฝั่งมาอย่างต่อเนื่อง
เหมือนถ้อยคำหนึ่งที่ยังไม่จางหายจากหัวใจ

“มันไม่มีวันหยุดไหล... เหมือนฉันที่ไม่มีวันหยุดรักเธอ”

แม้เทียนหลงจะค่อย ๆ เติบโต
แม้แผนการของครอบครัวจะเริ่มรัดแน่น
แต่ในใจของ เหยียนอี้เฉิง
ยังมีคำถามที่ไม่มีใครตอบได้

“เธอ... เห็นสิ่งที่ฉันทำอยู่หรือเปล่า”
“ลี่ฮวา... ตอนนี้เธอเป็๲ยังไงบ้าง”