บทที่ 5 ศักดิ์ศรีที่ต้องรักษา ไร้ค่าแม้แต่เศษเงิน
“ได้!” ทันใดนั้น คำพูดไม่กี่คำก็หลุดออกมาจากริมฝีปากซีดเซียวของเฉียวอันอัน
จิ้นเฉินแข็งทื่อไปชั่วขณะ เขารู้สึกว่าขมับตัวเองกระตุกอยู่สองครั้ง “เฉียวอันอัน เธอรู้ไหมว่ากำลังพูดอะไรอยู่?”
เฉียวอันอันจ้องเขม็งไปทางชายคนนั้น ใบหน้าสวยเผยให้เห็นความดื้อรั้น “ฉันรู้ ฉันบอกว่าฉันจะถอดเสื้อผ้า ถ้าคุณให้เงินฉันสามสิบล้าน!”
สำหรับเธอตอนนี้ ศักดิ์ศรีที่เธอต้องรักษา ไม่คุ้มค่ากับเงินที่เสียไป
เธอยินดีใช้ศักดิ์ศรีที่ใกล้จะตายของตัวเอง แลกกับตระกูลเฉียวและพ่อของเธอ เฉียวอันอันยินดี ทั้งยังได้กำไรอีกด้วย
ขณะที่พูด มือเรียวเล็กของเฉียวอันอันก็เริ่มปลดกระดุมชุดเครื่องแบบ
“พอแล้ว!” อารมณ์ที่กลั้นไว้ก็ปะทุออกมาทันที จิ้นเฉินะโออกมา
แต่เฉียวอันอันทำเป็ไม่ได้ยิน
“หยุด!” ในที่สุดจิ้นเฉินก็ทนไม่ไหว ก้าวไปข้างหน้าคว้ามือของหล่อนเอาไว้ ั์ตาแดงก่ำราวกับจะะเิ “เฉียวอันอัน ฉันบอกให้หยุด!”
พละกำลังของผู้ชายมีสูงมาก จนทำให้เฉียวอันอันขยับไม่ได้
เธอเงยหน้ามองจิ้นเฉิน ั์ตาไร้ชีวิตราวกับตุ๊กตาผ้าไร้ิญญา “คุณจิ้น ถ้าคุณให้ฉันหยุด แล้วสามสิบล้านนั่น คุณจะยังให้ฉันไหม?”
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของจิ้นเฉินก็เหมือนถูกมีดกรีดอย่างเชื่องช้า
ถ้าวันนี้ไม่ใช่เขาที่มาอยู่ที่นี่ ด้วยรูปโฉมแบบเธอ คงจะถูกกินจนไม่เหลือแม้แต่เศษกระดูก!
เมื่อคิดถึงเื่นี้ ดวงตาของเขาก็ค่อย ๆ หม่นหมองลง
เพียงชั่วครู่ เขาก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมากดหมายเลขหนึ่ง พลางพูดด้วยน้ำเสียงเต็มที่ไปด้วยความรังเกียจและไม่พอใจ "ลู่ซาน ออกเช็คสามสิบล้าน ส่งให้คุณหนูเฉียว"
“ได้ครับคุณจิ้น...” ลู่ซานลังเลอยู่ครู่หนึ่ง “คุณหนูใหญ่หรือคุณหนูรองครับ?”
จิ้นเฉินสีหน้าดำคล้ำขึ้น “คุณคิดว่าใครล่ะ?”
หลังวางสาย เขาหันไปมองเฉียวอันอัน พยักหน้าไปทางโทรศัพท์ “ตอนนี้ไปได้แล้วใช่ไหม? ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก รีบกลับไปซะ!”
สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจจากทุกคนในห้องพุ่งตรงมาที่เฉียวอันอัน
เฉียวอันอันไม่สนใจสายตาเ่าั้ แต่กลับเดินไปขอบคุณจิ้นเฉินอย่างสุภาพ “ขอบคุณค่ะ คุณจิ้น”
ด้วยเงินก้อนนี้ ปัญหาทุกอย่างก็จะคลี่คลาย เธอคุกเข่าลงกับพื้น หยิบเสื้อผ้าขึ้นมาสวมอย่างรวดเร็ว แล้ววิ่งออกจาก Golden Age ในทันที
จิ้นเฉินมองตามเธอจากไปด้วยั์ตาที่มืดมน ริมฝีปากบางเม้มเล็กน้อยอย่างเ็า
“อาเฉิง… นี่...”
เฉินอี้พูดขึ้นอย่างกล้าหาญ แต่วินาทีต่อมาก็มีเสียง ‘โครม’ ดังขึ้น จิ้นเฉินเตะโต๊ะจนกระเด็นไปไกล “ออกไป! ออกไปให้หมด!”
ทันใดนั้น ชายหญิงในห้องต่างเงียบกริบ และรีบวิ่งออกไปราวกับหนีตาย
663
