เมียพ่อก็เหมือนเมียผม

    ตอนที่ 20 ชีวิตในโรงเรียนใหม่ของเจสัน

            ส่วนที่เหลือของวันไม่มีเป็๲พิเศษ ผมทำตัวปรกติ และไม่ได้สร้างความประทับใจให้ใครมากนัก เพราะผมรู้ว่าถ้าตัวเองประสบความสำเร็จในการทดสอบ ผมจะได้รับการยอมรับจากฝูงชน และจากนั้นก็สามารถก้าวไปเป็๲หนึ่งในนั้นได้


            หลังเลิกเรียนผมไปที่ห้องล็อกเกอร์ และเปลี่ยนชุดฟุตบอลของตัวเอง ก่อนจะไปที่สนามที่นั่นผมได้พบกับ ปีเตอร์ซึ่งเขาน่าจะเล่นตำแหน่งกองหลัง แถมตอนนี้เขาอยู่ในสนามและกำลังคุยกับชายวัยกลางคน ซึ่งเดาว่าต้องเป็๲โค้ชแน่ ๆ


            ผมเดินไปจับมือชายคนนั้นพร้อมกับพูดว่า "สวัสดีครับโค้ช ผมเจสัน พึ่งเพิ่งย้ายจากนิวยอร์กมาที่ซานดิเอโก และอยากลองเข้าร่วมทีม"


            "ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบ เจสัน ผมเป็๲โค้ช ผมชื่อบิล คุณเคยเล่นตำแหน่งอะไรมาก่อนเจสัน"


            "ผมต้องยอมรับว่าเพิ่งเล่นฟุตบอลได้ไม่กี่ปี และตำแหน่งหลักของผมคือบนม้านั่งสำรอง แต่ผมมีความฝันที่จะได้เล่นเกมรับครับ โค้ช"


            “ไม่เป็๲ไร เจสัน ผมมักพูดเสมอว่า ถ้าคุณมีหัวใจเดียวกับทีม คุณก็คือทีมของเรา ไม่ว่าตำแหน่งไหนที่คุณจะได้รับ แต่เกมรับก็เป็๲ทางเลือกที่น่าสนใจ หนุ่มๆ ส่วนใหญ่อยากเล่นเกมรุก”


            "คุณคงรู้ว่าเคยได้ยินคำโบราณที่ว่า เกมรุกทำให้ขายตั๋วได้ แต่เกมรับมักทำให้ได้แชมป์ ผม๻้๵๹๠า๱เป็๲ส่วนหนึ่งของทีมที่สร้างความแตกต่าง ไม่ได้บอกว่าเกมรุกไม่ใช่ส่วนสำคัญของทีม "ผมยิ้มให้ปีเตอร์


            "คุณพูดถูก เจสัน ปีที่แล้วเรามีทีม ซึ่งอาจไปได้สุดทาง ปีเตอร์ ไม่เพียงจัดการความผิดในปีที่แล้ว เขายังทำให้สิ่งต่างๆ เกิดขึ้น แต่มันไม่ได้ช่วยอะไรเราเลย เพราะในเกมเพลย์ออฟเกมแรก การป้องกันของเราแย่มาก ใช่ไหมปีเตอร์”


            “ใช่ โค้ชผมมีฤดูกาลที่ดีที่สุด แต่มันก็ไม่สำคัญเพราะเราแพ้เกมแรกในรอบเพลย์ออฟ” ปีเตอร์ตอบด้วยรอยยิ้มเจื่อน ๆ


            หลังจากนั้นไม่นาน การทดสอบก็เริ่มขึ้น ผมใช้เวลาไม่นานในการมองเห็นว่าตนเองสามารถนำบางสิ่งมาสู่ทีมนี้ได้ ผมเร็วกว่าใครในทีม และยังเป็๲หนึ่งในผู้ชายที่มีกล้ามมากที่สุดอีกด้วย


            ในตอนท้ายของการทดสอบโค้ชให้มือใหม่ทั้งหมดเล่นในตำแหน่งที่แตกต่างกัน ผมเริ่มที่เกมรุกและต้องเล่นให้หนักแน่น คู่ต่อสู้โดยตรงของผมคืออเล็กซ์ ผู้ชายตัวเตี้ยที่เป็๲คนแรกที่คุยกับผมเมื่อเช้านี้ สองสามเกมแรกเขาเข้าสกัดผมอย่างหนัก แต่ผมก็ทำได้ดีเท่าที่ทำได้ และเขาก็เริ่มมองมาที่ผมด้วยความเคารพในสายตาของเขา


            ต่อมาโค้ชเปลี่ยนให้ผมลองเล่นเป็๲ตัวป้องกัน โค้ชดึงผมไปด้านข้างและพูดว่า "เจสัน ผมเห็นว่าคุณเร็ว ผมจะให้คุณเล่นอย่างปลอดภัย และคุณจะต้องช่วยลูกเตะมุมในการจ่ายบอล"


            "ครับโค้ช" ผมพูด


            เขาทำการปรับเปลี่ยนบางอย่างในทีม และผมเห็นว่าตอนนี้เกมรุกคือจุดเริ่มต้น โค้ชพูดบางอย่างกับปีเตอร์แล้วผิวปาก


            สิบนาทีต่อมาทำให้ผมได้ตำแหน่งในทีม หลังจากเล่นไป 20 นัด ผมสกัดบอลได้ 3 ครั้ง และสกัดบอลได้ 6 ครั้ง


            หลังจากนั้นในห้องล็อกเกอร์ ปีเตอร์มาหาผมและพูดว่า "คุณเป็๲เครื่องจักรที่ร้ายกาจ มันเยี่ยมมากที่มีคุณอยู่ในทีม ผมคิดว่ามันจะสร้างความแตกต่างในการป้องกันสำหรับฤดูกาลนี้"


            “ดีใจที่คุณคิดอย่างนั้น แต่ผมต้องบอกว่าคุณเองก็ค่อนข้างเล่นดี คุณหลอกผมด้วยปั๊มปลอมของตัวเองสองสามครั้ง”


            "อืม ผมคิดว่าการฝึกซ้อมกับคุณเพื่อความปลอดภัย จะทำให้เกมของผมดียิ่งขึ้น หวังว่าเราจะเป็๲เพื่อนร่วมทีมที่ดีต่อกันนะ" ปีเตอร์ถามและยื่นมือออกมา


            “แน่นอนเราจะเป็๲เพื่อนร่วมทีมแบบนั้นแน่” ผมพูดพร้อมกับจับมือเขา


            ขณะที่ผมขับรถกลับบ้านผมแสดงความยินดีกับตัวเอง ไม่เพียงแต่ผมได้เป็๲ส่วนหนึ่งของทีมเท่านั้น แต่ยังได้เป็๲เพื่อนกับผู้ชายที่ดังที่สุดในโรงเรียนอีกด้วย


            ส่วนที่เหลือของสัปดาห์ผมค่อยๆ เป็๲เพื่อนกับกลุ่มผู้ชายที่สนิทสนมกับปีเตอร์ นอกจากอเล็กซ์แล้ว ยังมีอีกสามคนที่เล่นในทีมฟุตบอล โคล ชาวแอฟริกัน-อเมริกันสูง 6 ฟุต ผู้ชอบพูดติดตลกอยู่เสมอ ร็อบบี้ ผู้ชายที่ดูงี่เง่าแต่ปากไว และแกรี่ ผู้ชายที่แข็งแกร่งแต่เงียบขรึม

            เมื่อเราอาบน้ำหลังซ้อมในบ่ายวันศุกร์ โคลพูดว่า "คุณจะต้องได้รับฉายา เจสัน มันเป็๞ธรรมเนียมของกลุ่มนี้"


            “อเล็กซ์ทดลองกับหนุ่มพริตตี้ที่โรงเรียนวันแรก แต่ผมจำได้ว่ามันไม่ได้เป็๞ไปด้วยดี” ร็อบบี้พูดยิ้มๆ


            "งั้นเหรอครับมันเป็๞แบบไหนล่ะของพวกคุณเป็๞แบบไหน แล้วผมจะเข้าใจประเพณีของคุณได้ดีขึ้น" ผมตอบ


            อเล็กซ์กล่าวว่า "ร็อบบี้เป็๞ไอ้ปัญญาอ่อน แกรี่เป็๞ไอ้ปากจัด โคลเป็๞มิสเตอร์ไวท์ ส่วนปีเตอร์เป็๞ไอ้เด็กซุ่มซ่าม และผมก็เป็๞มิสเตอร์สปอต์แมน"


            “ผมได้ยินมาว่าพวกคุณภูมิใจมากที่ได้ใช้ชีวิตตามชื่อเ๮๧่า๞ั้๞” ผมพูดด้วยรอยยิ้ม


            "เราจะต้องค้นหาสิ่งที่ตรงข้ามกับตัวคุณ จากนั้นจะใช้ฉายานั้นเป็๞ตัวกำหนด " ปีเตอร์กล่าว


            “แหนมตุ้มจิ๋ว” แกรี่พูดพร้อมหัวเราะเบา ๆ และชี้ไปที่ขาหนีบของผม


            เห็นได้ชัดว่าผมมีหัวควยที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม และทันใดนั้นทุกคนก็มองตรงมาที่มัน พวกเขาเริ่มหัวเราะร็อบบี้และพูดว่า "ยินดีต้อนรับสู่ซานดิเอโก แหนมตุ้มจิ๋ว"


            เมื่อเราออกจากห้องล็อกเกอร์ อเล็กซ์บอกผมว่า จะมีงานปาร์ตี้ในวันถัดไปที่บ้านริมชายหาดของพ่อแม่ของเขา และผมก็ยินดีที่จะแวะไป


            ปีเตอร์ถามว่าผมไปรับเขาที่บ้านได้ไหม และผมก็ตกลงรับ


            ขณะที่ผมขับรถกลับบ้านจากโรงเรียน ผมได้รับโทรศัพท์จากพ่อ เขาบอกผมว่าเขาต้องไปซีแอตเติลหนึ่งวัน และตอนนี้เขาอยู่ที่สนามบินเพื่อรอขึ้นเครื่อง พอได้ยินแบบนี้ผมก็เหยียบคันเร่งเพื่อรีบกลับบ้านไปหาลิซ่าเพื่อที่จะเย็ดเธอให้หีบาน เพราะหลังจากการอมควยอย่างรวดเร็วตอนนั้น มันก็ผ่านมาหลายวันแล้วที่เราอยู่ด้วยกันครั้งล่าสุด และครั้งนี้ผมก็มีความตั้งใจที่จะใช้โอกาสทองนี้จัดหนักเธออย่างเต็มที่..


            จบตอน