ตอนที่ 6 ทรมาน NC++
คาลอสรีบเข้ามาในห้องนอนส่วนตัวของเขาด้วยท่าทางร้อนรุ่มเขาผงะเล็กน้อยเมื่อเห็นหญิงสาวยืนหันหลังให้อยู่ที่ขอบหน้าต่างของห้องเขาลืมไปสนิทเลยว่าภายในห้องนอนของเขานั้น มีหญิงสาวที่เขาช่วยเธอไว้เมื่อวานแต่ด้วยยานรกที่กินเข้าไปไม่รู้ว่ามากหรือน้อย มันกำลังออกฤทธิ์ทำให้สิ่งที่สมองของเขาควรจะคิดมันจึงหยุดลงทันที เพราะตอนนี้เขาต้องช่วยตัวเองก่อน
“คุณกลับมาแล้วเหรอคะ” เสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นจึงทำให้แป้งฝุ่นหันหน้ามาเจอเขา เธอเอ่ยถามตามมารยาท แต่เขากลับไปตอบคำถามของเธอแต่รีบวิ่งเข้าห้องน้ำไปด้วยท่าทางรีบร้อน
เขาปิดประตูห้องน้ำและล็อคกลอนทันทีเขารีบจัดการกับตัวเองด้วยการถอดเสื้อผ้าออกให้หมดแล้วเอาตัวเองไปอยู่ใต้ฟักบัวตัวใหญ่ เปิดน้ำเย็นๆให้มันไหลลงมากระทบผิวเขาเชื่อว่ามันน่าจะสามารถทำให้ร่างกายของเขาที่กำลังร้อนรุ่มอยู่ในขณะนี้คงจะช่วยให้เขาเย็นลงได้บ้าง
“อ้า...” เสียงครางของคาลอสดังออกมาด้านนอกห้องน้ำคล้ายกับคนด้านในกำลังทำกิจกรรมอะไรบางอย่าง หญิงสาวได้ยินเสียงมันดังออกมาด้านนอกเธอไม่รู้ว่าเขาเป็อะไร ถึงรีบเข้ามาแบบไม่พูดไม่จา แถมยังพรวดพราดเข้ามาแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปอีก ตอนแรกเธอคิดว่าเขาอาจจะปวดท้องหนักก็ได้แต่แล้วเสียงที่ดังออกมาเป็ระยะๆนั่น มันทำให้เธอสงสัย ‘เขาเป็อะไร’
ด้วยความสงสัยของหญิงสาวเพราะเสียงที่ได้ยินมันคล้ายกับเสียงคนที่กำลังทรมานเธอจึงเคาะประตูเรียกเขาอย่างน้อยเขาก็เป็ผู้มีพระคุณช่วยเธอเอาไว้จากเหตุการณ์น่ากลัวเมื่อคืนนี้
“ก๊อก ก๊อก ก๊อก คุณ...คุณอาคะคุณอาเป็อะไรหรือเปล่าคะ” เสียงเล็กๆของหญิงสาวส่งเสียงถามในใจก็นึกเป็ห่วง คิดไปต่างๆนานาเพราะเสียงที่เล็ดลอดออกมามันต้องไม่ใช่เื่ดีแน่ๆ
“อ้า...โอ้วววว...”ไม่มีเสียงตอบกลับ มีแต่เสียงครางของชายหนุ่มที่ดังขึ้นเรื่อยๆตอนนี้เขากำลังช่วยตัวเองอยู่ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้ทำให้ร่างกายอันร้อนรุ่มของเขานั้นเย็นลงได้เลยสักนิดมีแต่ร้อนขึ้นเรื่อยๆกับความ้าที่หาที่ลงไม่ได้
“โธ่โว้ย!” เสียงชายหนุ่มสถบออกมาดังลั่นทำเอาคนที่ยืนเคาะประตูอยู่ด้านนอกถึงกับสะดุ้งแต่เขาไม่ได้ดุคนที่กำลังเคาะประตูเรียกเขาอยู่ด้านนอกแต่เขากำลังโกรธคนที่มันกล้าทำกับเขาแบบนี้ต่างหาก
“คุณ คุณคะ ตอบหน่อยค่ะ คุณเป็อะไรหรือเปล่า”คนอยากรู้ปนเป็ห่วงก็ยังคงถามไม่ได้หยุด แต่คนด้านในก็พยายามสะกดอารมณ์ของตัวเองไม่ได้หยุดเช่นกัน
“อ้า...โอ้ววว” ทางด้านหน้าประตูห้องน้ำมีลิ้นชักเล็กๆตั้งอยู่ หญิงสาวเปิดมันออกเพราะคิดว่าน่าจะมีกุญแจอยู่ในนั้น และมันก็มีจริงๆอย่างที่เธอคิดเอาไว้เธอหยิบมันขึ้นมาไข หวังจะเข้าไปดูคนด้านในสักหน่อย ไม่รู้ว่าเขาเป็อะไรกันแน่เธอคิดว่า เธอเรียนหมอมาอาจจะช่วยเขาได้บ้างเผื่อเขาเจ็บป่วยตรงไหน
ความโลกสวยของเธอทำให้เธอเปิดประตูเข้าไปแต่พอขาที่ก้าวเข้าไปได้เพียงแค่ข้างเดียว
“ออกไป!!!” เมื่อประตูถูกเปิดเสียงตะหวาดดังขึ้นใส่หน้าหญิงสาวทันที ที่เธอโผล่หน้าเข้าไป ภาพที่แป้งฝุ่นเห็นก็คือเขาอยู่ในกระจกกั้นห้องอาบน้ำปล่อยน้ำจากฝักบัวให้ไหลลงสู่ร่างกายคล้ายกับคนกำลังอาบน้ำแต่ไม่ใช่
กระจกด้าน่เอวถึง่ล่างมองเห็นแค่เบรอๆเท่านั้นแต่หญิงสาวก็พอจะเดาได้ว่าเขากำลังทำอะไรกับตัวเองอยู่เสียงสายน้ำที่ไหลลงมาจากฝักบัวกับเสียงครางดังผสานกันจนหญิงสาวถึงกับใไหนจะภาพที่เธอเห็นไม่ค่อยชัดนั่นอีก
แป้งฝุ่นรีบปิดประตูลงทันทีหัวใจของเธอกำลังเต้นตึ๊กตั๊กอย่างแรง ด้วยความตื่นเต้นกับภาพที่เห็นเธอพยายามตั้งสติ ในหัวกำลังประมวลในสิ่งที่เธอได้เห็นอาการของเขาที่เป็อยู่ตอนนี้นั้น แล้วเธอก็บอกกับตัวเองว่า… ‘เขาโดนยาปลุกเซ็กมาแน่ๆ’
จากประสบการณ์เรียนหมอของเธอมันต้องใช่แน่ๆเธอเคยมีประสบการณ์ได้พบเห็นคนที่เป็แบบนี้มาโรงพยาบาล ถึงกับช๊อคเลยดีนะที่ทีมแพทย์สามารถช่วยไว้ได้ทัน ถ้าไม่อย่างนั้นอาจถึงขั้นเสียชีวิตได้
แต่เธอเป็หมอเด็กยังเรียนไม่จบดีเลยด้วยซ้ำอุปกรณ์ก็ไม่มีอะไรสักอย่าง แต่เธออยากช่วยเขาเพราะเขาคือผู้มีพระคุณที่ช่วยเธอไว้จากเหตุการณ์ที่เลวร้ายที่สุดในชีวิตของเธอ
“น่าสงสารจัง” เสียงคนด้านในห้องน้ำครางออกมาอย่างต่อเนื่องทำให้เธอรู้ว่าเขากำลังทรมานหนัก แป้งฝุ่นทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอจึงตัดสินใจเปิดประตูเข้าไปใหม่อีกครั้งแต่น้ำเสียงอันทรงพลังเอ็ดดังขึ้น เมื่อเธอโผล่หน้าเขาไป
“ออกไป! แล้วปิดประตูล็อคซะ”คาลอสยังพอมีสติ รีบบอกให้หญิงสาวตัวเล็กไปให้ห่างๆเขาแต่ดูเหมือนยิ่งพูดเธอก็ยิ่งไม่ฟัง เธอเดินเข้ามาใกล้ห้องกระจกที่เขากำลังใช้อยู่ ทำให้เขาต้องหันหลังให้เธอเพราะไม่อยากให้เธอเห็นในสิ่งที่เขากำลังทำกับร่างกายส่วนล่างของเขาอยู่
“แต่คุณกำลังทรมาน” หญิงสาวตอบกลับเสียงเบา แต่เขากลับได้ยินในสิ่งที่เธอพูดชัดใช่เขากำลังทรมานหนักมาก แต่เขาก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นอีกเมื่อคนตัวเล็กเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ
“นี่มันเื่ของฉันถ้าไม่อยากลำบากก็ทำตามที่ฉันสั่งเดี๋ยวนี้!” ในขณะที่เขาพูดออกมาเสียงดังเขาก็พยายามช่วยตัวเองอยู่ ให้ร่างกายได้ปลดปล่อยความทรมานนี้ออกไปได้บ้างแต่ความทรมานที่มากขึ้นๆกับอารมณ์ดิบที่มันก่อตัวขึ้นไม่มีท่าทีว่าจะหยุดลงได้ง่ายๆ มันทำให้เขาไม่คิดอายเธอเลยสักนิด
“ให้หนูได้ช่วยคุณเถอะนะคะ” แป้งฝุ่นค่อยๆก้าวเท้าเดินเข้ามาหาเขาช้าๆ เพราะเธอก็กลัวอยู่มากเหมือนกันแต่เพราะเธออยากจะช่วยเขาจริงๆกับสัญชาตญาณความเป็หมอของเธอที่เข้าครอบงำเธอเดินเข้ามาช้าๆด้วยอาการตื่นเต้นปนประหม่า เธอกำลังบอกกับตัวเองว่าเขาคือคนไข้ถึงคนไข้ของเธอจะไม่เหมือนกับคนไข้ที่โรงพยาบาลเลยก็ตาม เพราะเขาตัวโตกว่าเธอมากส่วนคนไข้ของเธอที่โรงพยาบาลนั้นคือเด็กตัวเล็กๆเท่านั้น
“ให้หนูช่วยคุณนะคะ” เธอย้ำอีกครั้งในขณะที่ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากที่ไหนเปิดประตูกระจกออก เห็นร่างสูงกำลังทำกิจกรรมอย่างว่าแบบที่เธอคิดไว้จริงๆด้วยแต่ภาพที่เห็นคือเขายืนหันหลังให้ เธอเลยเห็นแค่ด้านหลังของเขาเท่านั้น
“เธอรับอารมณ์ของฉันไม่ไหวหรอก อยากตายหรือไง!อ้า...” เขายังคงไม่ยอมแต่เธอนั้นแสนดื้อเหลือเกิน พูดเท่าไหร่ก็ไม่ยอมฟัง แล้วอย่างนี้เขาจะทนไหวได้ยังไง
“หนูยอม ขะ...ขอให้หนูเป็คนช่วยคุณตะ...ตอบแทนที่คุณเป็คนช่วยหนูไว้เมื่อคืน” น้ำเสียงสั่นๆกับสายตาสั่นๆของเธอพูดไปพลางเดินเข้าไปใกล้เขาอีกหน่อย
“พูดไม่รู้เื่หรือไง! บอกว่าอย่าเข้ามาไง!” เขากลัวใจตัวเองกลัวว่าจะอดใจไม่ไหว เพราะตอนนี้อารมณ์ที่เขาโดนยานรกมามันมากเหลือเกินมากจนอาจจะทำให้เธอถูกเขาแผดเผาด้วยไฟปรารถนาไปเลยก็ได้
“หนูรู้ว่าคุณไปโดนอะไรมา ให้หนูเป็คน ชะ...ช่วยคุณเถอะนะคะ” คนตัวโตที่ตั้งใจเอาไว้ว่าจะไม่ทำอะไรเด็กคนนี้เด็ดขาดแต่เพราะอารมณ์ที่มากขึ้นกับความแสนดื้อของเธอ ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีมันขาดลงทันที