ไททัศน์งัวเงียตื่นนอนด้วยเสียงเรียกจากมือถือ เขาหยิบมากดดูก็พบว่าเป็สายของอัสนนท์
"เื่ด่วนอะไรกันเนี้ยะ โทรมาั้แ่ยังไม่เจ็ดโมง"
"เื่สำคัญ ถึงขั้นเสียเืเสียเนื้อเลยแหละ" อัสนนท์เกริ่น จนคนฟังรู้สึกเสียขวัญ
"ห๊า !! อย่าบอกนะว่ามีปากเสียงกันน่ะ แล้วคุณเขายังปลอดภัยดีอยู่หรือเปล่า" ไททัศน์ลนลานถามต่อ
"เขามีรอบเดือน นายช่วยหาผ้าอนามัยให้หน่อยได้ไหม"
"เฮ้ย..!! พี่ไปรู้ไปเห็นของเขาได้ไงเนี้ยะ ตายๆๆ Oh! my angle"
"อย่าเวอร์ และอย่าได้มองฉันเป็คนอย่างนั้นเชียว ฉันไม่ล่วงเกินเธอ ไม่เคยแม้จะคิดสักนิด"
"ไม่ล่วงก็ไม่ล่วงสิ ทำไมต้องร้อนตัว เดี๋ยวผมจัดการให้ขอนอนก่อนได้ไหม" ไททัศน์ยกไหล่ ลืมไปว่ากำลังคุยโทรศัพท์
"แล้วแต่นายเหอะ เตรียมหาคนซักผ้าปูไว้ได้เลย คนไม่รอบคอบระมัดระวังแบบนั้น
คงทำชุดเครื่องนอนของอาพริ้มเลอะเทอะไม่เหลือดีแล้วมั้งป่านนี้" อัสนนท์คาดคะเนเหตุการณ์ พร้อมพูดปรามาสหญิงสาวต้นเหตุ
่เที่ยงไททัศน์เดินเข้าไปพร้อมกับสิ่งของที่สั่งไว้ห่อด้วยกระดาษใช้แล้วสองชั้น เดินขึ้นเรือนเข้ามาพบกับอัสนนท์นั่งคิ้วขมวด
อยู่ลำพังที่ห้องโถง
"อ่ะของที่สั่ง แล้วมานั่งทำหน้าตึงอะไรอยู่ตรงนี้"
"เอาไปวางที่โต๊ะหน้าห้องพักโน่น แล้วเคาะประตูบอกด้วย ฉันไปเคาะตั้งหลายครั้ง ไม่เห็นเปิด สงสัยจะตายในห้องแล้วมั้ง"
"พูดจาอะไรไม่ดีเลยพี่ ทำไมไม่เปิดห้องเข้าไปดูละ" ผู้เป็น้องทวงติง เขาไม่ค่อยอยากได้เื่ราวแบบนี้เท่าไร
"กลัวเขาจะด่านะสิ รอแกอยู่เนี้ยะ ถ้ามีอะไรจะได้เข้าไปพร้อมกัน มันจะดูไม่น่าเกลียด" อัสนนท์ชี้แจง ว่าแท้จริงแล้วเขาก็กังวลใจอยู่ไม่น้อย
"ทีเื่อย่างนี้ล่ะไม่รู้จักโทรนะคุณพี่" ไททัศน์ตำหนิ แล้วรีบเข้าไปในห้องพักของสิเภา
ชายหนุ่มทั้งสองเปิดเข้าไปก็ต้องใเพราะเห็นสิเภานอนนิ่งขวางเตียงในมือถือขวดยาที่มีเม็ดยาตกหล่นอยู่บนที่นอนอย่างเกลื่อนกลาด
ไททัศน์หยิบขวดยาในมือหล่อนมาอ่านดูก็พบว่าเป็ยานอนหลับ ฉลากยารับจากคลินิกระบุว่าเป็ยาคลายกังวล คาดว่าน่าจะเป็ยาที่สิเภาทานอยู่เป็ประจำ เขาเคยเรียนเื่การปฐมพยาบาลเบื้องต้นมาบ้างจึงรีบจับชีพจร ก็รู้สึกโล่งใจที่ยังคลำได้ชีพจร แม้จะเบาและช้ามาก
"ชีพจรเบามากพี่อัสน์ หายใจช้ามากด้วย เรารีบพาคุณสิเภาไปโรงพยาบาลดีกว่าพี่"
"ทำไมต้องทำขนาดนี้ด้วย มีอะไรทำไมไม่บอกกันดีๆ" อัสนนท์พึมพำ
อาทรัพย์และอาพริ้มได้ข้อมูลบางส่วนได้มาจากไททัศน์ จึงรีบตามมาที่โรงพยาบาลด้วยความเป็ห่วง ทีมแพทย์กำลังให้การรักษาหญิงสาว
และขอความร่วมมือให้ทุกคนรออยู่ที่หน้าห้องฉุกเฉินก่อน คนที่กระวนกระวายใจที่สุดคืออัสนนท์ เขาไม่ได้อยากให้เหตุการณ์เป็ไปในทำนองนี้
อาพริ้มเขามาแตะบ่าและพูดสอบถามถึงเื่ราวที่เกิดขึ้น
2K
