ฝุ่นค่อย ๆ ร่วงลงจากอากาศ
เศษซากหมุนวนช้า ๆ ก่อนจะนิ่งสนิท
เสียงกรีดร้องของมันแ่ลงเป็เสียงสะท้อนแ่เบา
ร่างนั้นค่อย ๆ ประคองตัวให้ยืนตรง
แม้แขนยาวผิดรูปยังสั่นเล็กน้อย
เพราะแรงะเืจากการปะทะเมื่อครู่
ยังคงกระเพื่อมผ่านพื้นและผนังคอนกรีต
แต่ไอร่าไม่ได้ก้าวเข้าไปหา
เธอเพียงยืนหยัดอยู่กับที่
สายตาเธอยังคงจับจ้องสิ่งนั้น
และบางสิ่งในตัวเธอ เริ่มขยายออก
ไม่ใช่เสียง
ไม่ใช่เเรงกดดัน
ไม่ใช่การโจมตี
ไม่ใช่การป้องกัน
แต่มันคือ
ความตั้งใจที่ชัดเจนจนโลกต้องรับรู้
''เธอจะไม่ยอมให้มันทำร้ายเด็กคนนี้
เเม้จะต้องเเลกด้วยอะไรก็ตาม''
ร่างนั้นชะงัก
มันถอยหลังครึ่งก้าว
ไม่ใช่เพราะาเ็
แต่เพราะแรงกดดันที่เปลี่ยนไป
เศษซากร่วงหล่นอย่างเชื่องช้า
อากาศรอบตัวมันสั่นเล็กน้อย
ราวกับเวลาถูกชะลอ
โล่ยังคงตั้งอยู่
หน้าปีศาจกำลังร้องไห้
น้ำตาสีดำหยดลงมากยิ่งขึ้น
ไอร่า
มั่นคง
ไม่สั่นไหว
สง่างาม
เป็สัญลักษณ์ถึงความแข็งแกร่ง
และความตั้งใจของเธอ
เด็กสาวด้านหลังค่อย ๆ ปรับท่าทาง
มือที่จับเสื้อของไอร่า
จากกำไว้แน่น ค่อย ๆ หลวมลง
ร่างนั้นหยุดมองทั้งสอง
ปลายนิ้วแหลมคมยังคงสั่น
สายตาประเมินสถานการณ์
ราวกับสัตว์ป่าที่พิจารณาฝูงเหยื่อ
เหมือนมันคิดในใจ
“มื้อนี้คงไม่คุ้ม..”
แขนยาวผิดรูปคลายเล็กน้อย
เสียงกรีดร้องแ่ลง
ไม่ใช่เพราะอ่อนแรง
แต่เพราะมันตัดสินใจแล้ว
มันถอยหลังช้า ๆ
ไม่รีบร้อน
ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง
แขนบิดเบี้ยวตามแรงโน้มถ่วง
นิ้วปลายแหลมเกือบััพื้น
ร่างนั้นถอยผ่านแสงไฟสลัว
ของลานจอดรถเก่า
ผิวมันขยับบิดเบี้ยวตามแรงโน้มถ่วง
และค่อย ๆ เลื่อนออกนอกสายตา
ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า
แต่ยังเหลือความผิดปกติบางอย่าง
ที่ทำให้หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
หนักหน่วง
บรรยากาศอัดแน่น
ไปด้วยอารมณ์ที่หลากหลาย
ราวกับความเงียบหลังพายุโหมกระหน่ำ
โล่ค่อย ๆ สลาย
เงาสีดำแตกตัวเป็ริ้วบาง
รอยสลักจางหายช้า ๆ
พร้อมกับความเย็นไหลย้อนกลับ
เข้าสู่ร่างของไอร่า
ทำให้เธอรับรู้ถึงเศษเสี้ยวพลังที่ยังหลงเหลือ
ซึมเข้าเส้นเอ็นและกล้ามเนื้อ
ให้ความรู้สึกหนักแน่น
เหมือนคอยเตือนเธอว่า
เื่นี้ยังไม่จบ
เเละครั้งต่อไปที่เผชิญหน้ากับสิ่งนั้น
มันจะไม่จบลงง่าย ๆ แบบครั้งนี้
เธอก้มตัวลงคุกเข่า
มือสั่นเทา
ลมหายใจไม่สม่ำเสมอ
ลึกลงไป
ตรงิั
บริเวณหน้าท้องด้านซ้าย
บางสิ่งที่น่าสะพรึง
ยิ่งกว่าสิ่งนั้น
ได้ขยายตัวออกไปแล้ว
โดยไม่มีทางย้อนกลับ.