บทที่ 8 สัตว์อสูริญญาลึกลับ
การล่าสัตว์อสูริญญาเป็เวลาสิบวัน รวมกับแต้มโชคชะตา 25 แต้มที่หลงเหลืออยู่ ทำให้แต้มโชคชะตาของเล่ยถิงในตอนนี้สูงถึง 201 แต้ม
ซึ่งผู้ที่มีส่วนร่วมมากที่สุดไม่ได้เป็สัตว์อสูริญญาระดับสาม 3 ตัวเมื่อวานซืนและเมื่อวานนี้ และไม่ใช่สัตว์อสูริญญาระดับสองกลุ่มนั้น แต่กลับเป็สัตว์อสูริญญาระดับ 1 จำนวนมาก โดยเฉพาะอีกาอสูรโลหิต
การที่ได้รับรางวัลมากมายมหาศาลเช่นนี้ ล้วนเป็เพราะเล่ยถิงที่ตระหนักได้ทันท่วงทีและอดทนต่อสิ่งล่อใจ เผชิญหน้ากับความท้าทายมากมายด้วยพลังขั้นหลังภพระดับสาม ไม่เช่นนั้นแม้ว่าเล่ยถิงจะเลื่อนขั้นเพียงแค่ขั้นเดียว รางวัลที่ได้รับก็จะลดลงอย่างน้อยครึ่งหนึ่งหรือมากกว่านั้น
แต้มโชคชะตา 201 แต้ม ตามความ้าของระบบอัพเกรดไม่จำกัด เล่ยถิงสามารถเลื่อนขั้นได้ 4 ขั้นโดยตรงเป็ขั้นที่เจ็ดในวันถัดไป อย่างไรก็ตาม เล่ยถิงในตอนนี้กลับมีแผนการอื่น และระบบจัดเก็บของก็เป็เป้าหมายแรกของเขา
“เปิดใช้งานระบบเก็บของ”
เมื่อเล่ยถิงสั่ง ระบบอัพเกรดไม่จำกัดก็แสดงพื้นที่จัดเก็บออกมาตรงหน้าเล่ยถิงในทันที
ไม่ใช่รูปแบบของตารางเหมือนในเกมที่เขาคุ้นเคย แต่เป็พื้นที่โปร่งสามมิติ เมื่อสังเกตคร่าว ๆ แล้วพื้นที่นี้กว่าใหญ่ประมาณ 100 ลูกบาศก์เมตร*[1] ซึ่งเกินความคาดหมายของเล่ยถิงเป็อย่างมาก พื้นที่จัดเก็บขนาดใหญ่นี้เพียงพอที่จะเก็บซากสัตว์อสูริญญาทั้งหมดได้เลยและยังพอมีพื้นที่เหลืออีกเล็กน้อยด้วย
“แต้มโชคชะตา 100 แต้มนี้ใช้คุ้มค่าจริง ๆ!”
เล่ยถิงเบิกตาโพลงมองพื้นที่จัดเก็บ พึมพำออกมาจากใจจริงว่า “พื้นที่เก็บของในทวีปเทียนิหายากยิ่งนัก มันต้องเป็ช่างตีเหล็กระดับห้าเท่านั้นจึงจะตีขึ้นมาได้ แต่ก็เป็ของที่เงินซื้อไม่ได้ ได้ยินว่าทั้งตระกูลเล่ยมีเพียงหัวหน้าตระกูลเท่านั้นที่มีพื้นที่เก็บของ และพื้นที่เก็บของก็ใหญ่กว่ากล่องใส่เสื้อผ้าเพียงเล็กน้อยเท่านั้น หากให้คนในตระกูลเล่ยรู้ว่าข้ามีพื้นที่จัดเก็บขนาดใหญ่เช่นนี้ ก็ไม่รู้ว่าพวกเขาจะอิจฉาจนทำอะไรลงไปบ้าง อาจจะทั้งฆ่าทั้งปล้นก็ได้”
เล่ยถิงอยากลองทดสอบ จึงเดินไปที่เนินเขาเล็ก ๆ ที่มีกองศพสัตว์อสูริญญา แล้วเลือกคำสั่ง [เก็บ] เพียงครั้งเดียว ซากศพสัตว์อสูริญญาทั้งหมดก็หายไปในทันที
เล่ยถิงที่ตื่นเต้นมองไปที่ระบบอัพเกรดไม่จำกัด ทุกอย่างอยู่ที่นี่แล้ว
ด้วยสิ่งนี้ ความสุขของเล่ยถิงหลังจากนี้คงจะมีมากขึ้น
แต่ตอนนี้ยังไม่ใช่เวลาที่จะดีใจ เล่ยถิงยังมีแต้มโชคชะตาเหลืออีก 101 แต้ม แผนคือเขา้ายกระดับแค่ขั้นที่สี่ในวันถัดไป แล้วค้นหาวิชายุทธ์ที่เหมาะสมเพื่อเสริมสร้างตนเองต่อไป หากเป็ไปได้เล่ยถิง้าใช้แต้มโชคชะตาที่เหลือไปกับวิชายุทธ์ ถ้าหากอัพเกรดได้ก็คงจะเยี่ยมไปเลย
เหตุผลที่เล่ยถิงอดทนเช่นนี้ ก็เพราะเขาไม่้าให้รางวัลการล่าลดลงเนื่องจากขั้นพลังของตนเองสูงเกินไป
ที่แนวเขตของเทือกเขาเฉินเจี้ยว สัตว์อสูริญญาที่แข็งแกร่งที่สุดก็แค่ระดับห้าหากเล่ยถิงเลื่อนขั้นหลังภพไปอยู่ที่ระดับสี่และฝึกวิชายุทธ์จนแก่กล้าแล้วก็คงต่อสู้ได้ไม่ยากนักแถมปลอดภัยด้วย แต่หากเล่ยถิง เลื่อนขั้นไปที่ระดับห้า การจะล่าเหยื่อที่เหมาะสมในแนวเขต เทือกเขาเฉินเจี้ยวคงเป็ไปได้ยาก จำต้องเข้าไปในเขตที่ลึกและอันตรายกว่านั้น หากคราวนั้นไปเจอสัตว์ิญญาระดับเจ็ดเข้า เล่ยถิงคงต้องสิ้นชีพอยู่ที่นั่น
ตูม!
ครืน! ครืน!
เสียงะเิดังขึ้นอย่างฉับพลัน ทำให้เล่ยถิงที่กำลังครุ่นคิดใตื่น เข้าและเตรียมพร้อมรบในทันใด เล่ยถิงถึงกับอึ้งไปชั่วขณะเทือกเขาสีดำสนิทตรงหน้าพังทลายลงมา!
เขารู้สึกอึดอัดััได้ถึงพลังร้ายแรงแผ่กระจายจากยอดเขาที่พังทลายลงมาทั่วทุกทิศทาง ตำแหน่งที่เล่ยถิงยืนอยู่นั้นอยู่ในระยะที่อันตราย สิ่งที่น่ากลัวที่สุดคือในชั่วอึดใจถัดมา พลังิญญาร้ายแรงดูราวกับถูกหลุมดำกลืนกินมุ่งหน้าไปยังยอดเขาที่พังทลาย
การหายใจเข้าหายใจออกครั้งนี้ แสดงให้เห็นถึงพลังอันยิ่งใหญ่ของมัน
“ขั้นเหนือภพระดับ์!”
“มันคือสัตว์อสูริญญาระดับ์! ตำนานเป็จริงแล้ว เทือกเขาเฉินเจี้ยวแห่งนี้มีสัตว์อสูริญญาลึกลับที่แข็งแกร่งอยู่จริง ๆ!”
เมื่อััได้ถึงความกดดันที่แสนอันตรายของความตาย เล่ยถิงไม่พูดพร่ำทำเพลงรีบหันหลังวิ่งหนีโดยไม่สนใจว่าการวิ่งในเทือกเขาเฉินเจี้ยว อันมืดมิดนั้นจะอันตรายสักเพียงใด
เบื้องหน้าสัตว์อสูริญญา นักรบคนใดก็คงไม่รู้สึกว่าการหลบหนีเป็เื่น่าอับอาย เมื่อต้องเผชิญกับสิ่งมีชีวิตพลังขั้นเหนือภพที่สามารถกำจัดจอมยุทธ์ขั้นหลังภพระดับสิบในพริบตา เล่ยถิงก็หมดสิ้นความหวังที่จะเอาชนะ เขาออกวิ่งเต็มฝีเท้าออกเร็วสุดตัวเพื่อหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
“แท้จริงแล้วเกิดอะไรขึ้นกับเทือกเขาเฉินเจี้ยว แนวเขตนี้จะมีสัตว์อสูริญญาระดับ์ได้ยังไง หากอสูรตัวนี้จู่โจมชุมชนมนุษย์ละคงก่อหายนะร้ายแรงเป็แน่!”
สายตาของเล่ยถิงเบี่ยงออกไปตามความคิดโดยธรรมชาติ
เหตุใดสัตว์อสูริญญาจึงวิ่งมาอยู่แนวเขตเทือกเขาเฉินเจี้ยว นี่เป็เื่ที่ไม่สมเหตุสมผลเลย แน่นอนว่าต้องเกิดเื่ผิดปกติบางอย่างขึ้น แต่เื่นี้ไม่ว่าจะอย่างไรก็เกินขีดจำกัดความสามารถในการรับมือของเล่ยถิง เขามีจิตใจรับรู้อะไรบางอย่างแต่ก็ไม่มีพลังเข้าไปแทรกแซง ยังคงหลีกเลี่ยงและแสวงหาความร่ำรวยมหาศาลในเงียบ ๆ ต่อไป
……
มณฑลหนานซาน
เล่ยถิงพาตัวเองมาถึงแถบชานเมืองมณฑลหนานซาน เศษซากสัตว์อสูริญญาที่จัดการง่ายก็ขายออกไปหมดแล้ว เหลือเพียงเศษซากที่มีค่าบางอย่างที่ยังคงอยู่ในพื้นที่เก็บของ เขาได้รับเงินจำนวนมาก แม้ว่าสัตว์อสูริญญาจะอยู่ในระดับต่ำมาก แต่ก็ยังเป็สัตว์อสูริญญาเมื่อรวมกันแล้วเล่ยถิงกลายเป็คนมั่งคั่งด้วยเงินกว่า 30,000 ตำลึง
โชคลาภก้อนนี้เพียงพอที่จะซื้อยาอายุวัฒนะหลายสิบเม็ดที่เขามุ่งมั่นใฝ่ฝันแต่ตอนนี้ไม่ค่อยเห็นคุณค่ามากนัก เทียบเท่ากับเงินเดือนรวมของเขาสองปีในภพเดิม
เล่ยถิงไม่จำเป็ต้องเสียเวลาไปกับปัญหาค่าใช้จ่ายประจำวันอีกต่อไป
แต่เล่ยถิงเพิ่งก้าวเท้าเข้ามาในตระกูลเล่ยไม่ทันไร การเคลื่อนไหวของเขาก็ถูกพวกข้ารับใช้บางคนจับตามอง และรายงานไปยังเ้านายของพวกเขา
ห้องหรูหราห้องหนึ่งในตำหนักเหนือของตระกูลเล่ย
เล่ยเป่ยหรงนั่งบนเก้าอี้ไท่ซื่อ ชิมผลไม้ล้ำค่าจากดินแดนเหนืออย่างเกียจคร้านและถามอย่างไม่ใส่ใจว่า “เ้าคนไร้ค่าในที่สุดก็ยอมกลับมางั้นเหรอ”
คนรับใช้ตอบว่า “ใช่เ้าค่ะ ข้าเห็นชัดด้วยสองตาเลยว่าเขากลับมาแล้ว”
“เยี่ยมเลย เ้าทำได้ดีมาก”
เล่ยเป่ยหรงพยักหน้าอย่างเห็นด้วย จากนั้นก็ถามซ้ำโดยไม่หันกลับมามองว่า “เหล่าเหิง าแของเ้าก็หายเป็ปกติแล้ว คิดอยากจะล้างแค้นหรือไม่”
เหล่าเหิงนั่นก็คือทหารรักษาการณ์ร่างอ้วนของหอหนังสือตระกูลเล่ย
เหล่าเหิงนึกถึงหมัดของเล่ยถิง เปลือกตาของเขากระตุกก่อนจะตอบว่า “คุณชาย ท่านหมอพูดว่าแผลของข้ายังไม่หายดี ดังนั้นจึงไม่สามารถทำงานรับใช้ท่านได้ แต่หากท่าน้าข้าก็สามารถขอให้ผู้อื่นช่วยได้ เชื่อว่ามีหลายคนที่เต็มใจร่วมมือกับท่านอย่างแน่นอน”
เดิมทีเล่ยเป่ยหรงรู้สึกโกรธอยู่บ้าง แต่พอได้ยินประโยคหลังก็รู้สึกสบายใจขึ้นเขาพยักหน้าแล้วพูดต่อ “ไม่เป็ไร ครั้งนี้ข้าจะลงมือเอง จัดการกับคนไร้ค่าที่เพิ่งเลื่อนขั้นเป็ระดับที่สอง ต้องขอให้คนอื่นช่วยด้วยงั้นหรือ ถ้าทำอย่างนั้นข้าคงถูกหัวเราะเยาะเป็แน่”
ทุกคนต่างก็เห็นด้วยเป็เสียงเดียวกัน ทันใดนั้นก็มีเสียงประจบสอพลอมากมายหลั่งไหลมาเป็สาย
“ไม่ต้องรีรอให้มากความ เริ่มวันนี้เลยไม่ดีกว่าหรือเ้าค่ะ”
เล่ยเป่ยหรงลุกพรวดขึ้นทันใดนึกบางสิ่งขึ้นได้จึงถามว่า “ว่าแต่เื่ของเยี่ยหลาน พวกเ้าจัดการเรียบร้อยถึงไหนแล้ว ข้าไม่้าให้เื่นี้เป็ปัญหา จนเื่ไปถึงพวกผู้เฒ่าของตระกูล”
เหล่าเหิงรีบตบหน้าอกอย่างมั่นใจ “คุณชาย วางใจได้เื่ที่ท่านสั่ง พวกข้าจัดการอย่างเสร็จสิ้นแล้ว พวกไร้ค่าพวกนั้นถูกเราตัดเบี้ยเลี้ยง แล้ว เมื่อรวมกับหนี้สินที่พวกมันติดค้างอยู่ก่อนหน้านี้ หนี้ทั้งหมดก็มากพอที่จะทำให้พวกมันอยู่ไม่สุขได้แล้ว”
เหล่ยเป่ยหรงกล่าวชื่นชมว่า “ไม่เลว เสร็จธุระแล้วข้าจะมอบผู้หญิงคนนั้นกับเ้า”
“ฮ่า ๆ!”
แววตาอันโเี้ของเล่ยเป่ยหรงวาววับไปด้วยความโกรธ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเ็าว่า “เ้าขยะนั้นไม่รู้จักบุญคุณ ข้าจะมอบบทเรียนอันแสนสาหัสให้สาสม!”
อุณหภูมิในห้องพลันลดลงอย่างฉับพลัน บรรยากาศเต็มไปด้วยความตึงเครียด
[1]
ในจีนโบราณ 200 ซือ เท่ากับ 100 ลูกบาศก์เมตร
1K
![[นิยายแปล] สืบคดีวุ่นลุ้นรักกับคุณสารวัตรสี่ขา](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1761813215_42470788.webp)
