เช้าวันใหม่ในเรือนตระกูลหลิวเริ่มต้นด้วยความคึกคักกว่าปกติ แสงแดดอ่อนๆ ส่องผ่านหน้าต่างไม้แกะสลัก ทำให้เงาใบไผ่ในสวนเต้นระบำไปตามลมเบาๆ กลิ่นหอมของดอกมะลิที่ปลูกตามรั้วบ้านลอยมาผสมกับกลิ่นข้าวต้มและเครื่องเคียงที่กำลังเตรียมสำหรับมื้อเช้า
หลังอาหารเช้าเรียบร้อย หลิวเหว่ยลุกขึ้นจากโต๊ะอาหารอย่างช้าๆ วางตะเกียบลงบนจานเซรามิกสีขาวที่มีลายัทองปักอยู่ แล้วหันไปหาภรรยาด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ดูอบอุ่นแต่ก็มีความกระวนกระวายแฝงอยู่เล็กน้อย ดวงตาของเขาเหลือบไปมองหลิวเหมยที่นั่งข้างๆ แวบหนึ่งก่อนจะมองกลับมาที่ภรรยา
"หว่านเอ๋อร์ วันนี้ข้าจะพาเหมยเอ๋อร์ไปดูร้านใหม่ที่เพิ่งขยายเพิ่มตรงย่านตลาดใต้" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ฟังดูเป็ธรรมชาติ "ข้าจะให้บ่าวไพร่สองคนไปด้วย เพื่อความปลอดภัยในการเดินทาง เ้าจะไปด้วยไหม หรือว่าเ้ายังเหนื่อยจากการเดินทางอยู่"
หลิวหว่านส่ายหน้าเบาๆ ขณะตักข้าวต้มใส่ชามเซรามิกใบเล็กให้ตัวเอง ใบหน้าของนางดูสงบและมีความสุข "ข้าคิดว่าจะไปดูร้านเก่าที่หน้าร้านหลักก่อนดีกว่า ่ที่ข้าไม่อยู่หลายเดือน คงมีเื่บัญชีและลูกค้าประจำที่ต้องตรวจสอบและดูแลบ้าง ข้าจะไปจัดการเองดีกว่า ท่านกับเหมยเอ๋อร์ไปดูร้านใหม่กันเถอะ ข้าอยากให้ท่านทั้งสองไปดูกันก่อน แล้วเดี๋ยวค่อยมาเล่าให้ข้าฟัง"
หลิวเหมยที่นั่งข้างหลิวเหว่ยยกมือขึ้นยิ้มหวาน ชุดผ้าไหมสีครีมอ่อนที่นางสวมใส่ทำให้ผิวขาวของนางดูเปล่งปลั่งยิ่งขึ้น "เ้าค่ะท่านแม่ ลูกจะไปกับท่านพ่อเองเ้าค่ะ เดี๋ยวลูกช่วยท่านพ่อดูเื่ผ้าไหมชุดใหม่ที่สั่งมาจากทางใต้ด้วย ลูกอยากเห็นว่าคุณภาพเป็อย่างไร และราคาเหมาะสมกับตลาดที่นี่ไหม ท่านแม่พักผ่อนให้เต็มที่ก่อนนะเ้าคะ ท่านเพิ่งกลับจากการเดินทางไกล ควรดูแลสุขภาพให้ดี"
หลิวหว่านพยักหน้ายิ้มตอบ ความอบอุ่นในใจเต็มเปี่ยม "ดีเลยลูก แม่วางใจได้ถ้ามีเ้าไปด้วย ท่านพ่อก็คงสบายใจขึ้น เหมยเอ๋อร์ฉลาดและรู้เื่การค้าดี จะช่วยท่านพ่อได้มาก ข้าดีใจที่เห็นเ้าโตขึ้นและมีความรับผิดชอบมากขึ้น"
หลิวเหว่ยมองภรรยาแวบหนึ่ง แล้วหันไปลูบหัวลูกสาวเบาๆ การัันั้นอ่อนโยนแต่ก็มีความหมายที่ลึกซึ้งกว่าการลูบหัวลูกสาวทั่วไป "งั้นเราไปกันเถอะเหมยเอ๋อร์ อย่าให้ช้าเกินไป แสงแดดยังไม่แรง จะได้เดินทางได้สะดวก"
ทั้งสองลุกขึ้นจากโต๊ะพร้อมกัน หลิวเหมยเดินตามบิดาอย่างสนิทสนม แขนของนางกอดแขนเขาเบาๆ เป็ระยะขณะเดินออกจากห้องโถง การััเ่าั้ดูเป็ธรรมชาติสำหรับหลิวหว่าน แต่ความจริงแล้วมีความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก หลิวหว่านมองตามหลังทั้งคู่ด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ไม่มีแม้แต่เงาของความสงสัยผุดขึ้นในใจ นางรู้สึกเพียงความโล่งอกที่ครอบครัวกลับมาสมบูรณ์อีกครั้ง และความภาคภูมิใจที่เห็นสามีกับลูกสาวสนิทสนมกัน
หลังจากหลิวเหว่ยและหลิวเหมยออกไปแล้วประมาณครึ่งชั่วโมง หลิวหว่านใช้เวลาจัดแจงตัวเองเล็กน้อย เปลี่ยนชุดผ้าไหมสีเขียวมรกตที่สวมใส่ตอนอาหารเช้าเป็ชุดผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มที่เหมาะสำหรับการทำงาน ประดับปิ่นหยกเขียวที่ส่องแสงระยิบระยับ และสวมแหวนหยกที่สามีซื้อให้เป็ของขวัญวันครบรอบแต่งงาน
นางเดินออกจากบ้านไปยังร้านผ้าตระกูลหลิวที่ตั้งอยู่กลางย่านการค้า ระยะทางไม่ไกลนัก เพียงแค่เดินผ่านสองสามซอยเล็กๆ ก็ถึงถนนใหญ่ที่มีร้านค้าเรียงรายทั้งสองฟาก เสียงเรียกขายของพ่อค้าแม่ค้า เสียงกีบม้าและล้อเกวียนที่วิ่งผ่านไปมา ทำให้บรรยากาศดูคึกคักและมีชีวิตชีวา
ร้านผ้าตระกูลหลิวยังคงคึกคักเหมือนเดิม ลูกค้าต่างๆ เดินเข้าออกอย่างต่อเนื่อง บ่าวไพร่กำลังจัดเรียงผ้าไหมสีสันสดใสบนชั้นวาง ทั้งสีแดงสด สีเหลืองทอง สีเขียวมรกต และสีม่วงอ่อน แต่ละม้วนผ้าถูกม้วนเรียบร้อยและจัดเรียงตามสีสัน กลิ่นหอมของผ้าใหม่และเครื่องหอมที่ใช้รมผ้าลอยคละคลุ้งไปทั่วร้าน
นางเดินเข้าไปหลังเคาน์เตอร์ไม้สักที่แกะสลักลายัอย่างประณีต เริ่มจดบัญชีและตรวจสอบสินค้าในคลังผ้าที่เหลืออยู่ ตัวเลขในสมุดบัญชีแสดงให้เห็นว่า่ที่นางไม่อยู่ ยอดขายยังคงดีเยี่ยม โดยเฉพาะผ้าไหมชั้นดีที่ขายได้เกือบหมด ระหว่างนั้นก็ทักทายลูกค้าที่คุ้นเคย ทั้งหญิงชราที่มาซื้อผ้าทำชุดเทศกาล ชายวัยกลางคนที่มาสั่งผ้าทำชุดพิธีการ และสาวๆ ที่มาเลือกผ้าทำชุดแต่งงาน บรรยากาศในร้านทำให้ใจนางผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วขณะที่นางจมอยู่กับงาน การจัดเรียงผ้าใหม่ การตรวจสอบคุณภาพสินค้า และการคุยกับลูกค้าประจำที่มาทักทายและถามไถ่เื่สินค้าใหม่ๆ นางรู้สึกเหมือนได้กลับมาสู่ชีวิตปกติที่คุ้นเคย หลังจากการเดินทางที่ยาวนานและเหนื่อยล้า
จนกระทั่งใกล้เที่ยง เมื่อแสงแดดเริ่มแรงขึ้นและเงาของอาคารเริ่มสั้นลง รูปร่างสูงโปร่งกำยำ หน้าตาคมคายของจางเหา คหบดีที่อาศัยข้างบ้าน ก็ปรากฏขึ้นที่หน้าร้าน บุคคลิกที่เป็กันเอง บนใบหน้ามีหนวดเคราบางๆ ที่ทำให้ดูมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ที่มีประสบการณ์ เขาเดินเข้ามาที่หน้าร้านด้วยท่าทางสุภาพเรียบร้อย เขาสวมชุดผ้าไหมสีเทาอ่อนตัดเย็บอย่างประณีต ดูสะอาดสะอ้านและมีฐานะ รองเท้าหนังสีน้ำตาลเข้มขัดเงาเรียบ
"น้องสะใภ้หลิว เ้าสบายดีหรือไม่" จางเหาทักทายด้วยรอยยิ้มเป็มิตรที่ดูอบอุ่น ยกมือประสานไหว้เล็กน้อยตามมารยาท "พอข้ารู้ว่าเ้ากลับมาจากธุระต่างเมืองแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะมาทักทาย ข้าคิดถึงการพูดคุยกับเ้าเหมือนกัน"
หลิวหว่านหันมายิ้มตอบอย่างอบอุ่น ยกมือคำนับตอบอย่างสุภาพ "พี่จางมาได้พอดีเลยเ้าค่ะ ข้าเพิ่งกลับมาไม่กี่วันเอง ยังไม่ทันได้ไปทักทายเพื่อนบ้านเลย ขอบคุณที่แวะมาทักทายนะเ้าคะ ข้าก็คิดถึงการพูดคุยกับเพื่อนบ้านแถวนี้เหมือนกัน ่ที่ไม่อยู่ ข้ายังเป็ห่วงว่าจะมีเื่อะไรเกิดขึ้นในละแวกรอบๆ บ้าง"
จางเหาเดินเข้ามาใกล้เคาน์เตอร์มากขึ้น มองไปรอบๆ ร้านด้วยสายตาชื่นชม ดวงตาของเขาส่องประกายเมื่อเห็นผ้าไหมสีสันสดใสที่จัดเรียงอย่างสวยงาม "ร้านของพวกเ้ายังคงคึกคักเหมือนเดิมเลยนะ ผ้าไหมชุดใหม่ที่เ้านำมาด้วยจากเมืองเฉินหยางนี่สวยนัก ข้าดูแล้วนึกถึงงานเทศกาลปลายปีที่จะถึง สีสันสดใสและเนื้อผ้าดูมีคุณภาพดีมาก"
หลิวหว่านยิ้มกว้างขึ้น ความภาคภูมิใจในสินค้าของตนเองเปล่งออกมา "จริงเ้าค่ะ ข้าสั่งผ้าเนื้อดีมาพอสมควรเลย เลือกมาเฉพาะที่มีคุณภาพดีและสีสันสวยงาม พี่จางจะลองดูไหมเ้าคะ มีทั้งสีเขียวมรกตกับสีม่วงอ่อนที่เหมาะกับฤดูหนาว และยังมีสีแดงสดใหม่ที่เหมาะสำหรับงานมงคลต่างๆ"
จางเหาพยักหน้าด้วยความสนใจ "ได้สิ แต่ข้าคงไม่ซื้อตอนนี้ ข้าแค่อยากมาคุยกับเ้าสักหน่อย ่ที่เ้าไม่อยู่นั้น ข้าก็แวะมาทักทายน้องหลิวกับเหมยเอ๋อร์บ่อยๆ เห็นว่าทั้งสองคนดูสนิทสนมกันมากขึ้น เ้ากลับมาก็คงสบายใจขึ้นเยอะเลย"
หลิวหว่านพยักหน้ารับอย่างยินดี ใบหน้าเต็มไปด้วยความอบอุ่น "เ้าค่ะ ข้าก็ดีใจเหมือนกัน เห็นบิดากับเหมยเอ๋อร์สนิทกันแบบนี้ ข้ารู้สึกโล่งใจมาก ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ นางก็ช่วยดูแลบิดาของนางได้ดี ข้ายังเป็ห่วงว่าเขาจะเหงาหรือไม่มีใครคุยด้วย แต่ดูเหมือนว่าเหมยเอ๋อร์จะเป็เพื่อนคุยที่ดีให้บิดาได้"
จางเหายิ้มบางๆ สายตาคมกริบมองตรงไปที่หลิวหว่าน ในดวงตาของเขามีประกายที่ลึกลับ "เหมยเอ๋อร์เป็เด็กดีและฉลาดมากเลยนะ ดูแลน้องหลิวได้อย่างเอาใจใส่ ข้าเห็นแล้วก็รู้สึกอุ่นใจแทนเ้า ทั้งสองคนดูมีความสุขด้วยกัน เหมือนกับ..." เขาหยุดพูดชั่วขณะ แล้วยิ้มต่อ "เหมือนกับบิดาและบุตรสาวที่รักและสนิทกันมากจริงๆ"
หลิวหว่านหัวเราะเบาๆ ความภาคภูมิใจในลูกสาวเปล่งออกมาจากใบหน้า "ขอบคุณนายพี่จางที่ชมลูกของข้าเ้าค่ะ เด็กคนนี้โตขึ้นเยอะจริงๆ ตอนที่ข้าไม่อยู่ นางก็รู้จักรับผิดชอบและดูแลบ้านได้ดี ข้าดีใจมากที่เห็นนางเป็ผู้ใหญ่ขึ้น และที่สำคัญคือนางยังคงเป็ลูกสาวที่กตัญญูต่อพ่อแม่"
ทั้งสองคุยกันต่ออีกพักใหญ่ เื่ทั่วไปในย่านการค้า เช่น ร้านใหม่ที่เปิดขึ้นใน่ที่นางไม่อยู่ ราคาผ้าไหมที่ขึ้นลงตามฤดูกาล งานเทศกาลที่จะมาถึงในอีกไม่กี่เดือน และเื่เล็กๆ น้อยๆ ในละแวกบ้าน เช่น ครอบครัวไหนมีลูกเกิดใหม่ ใครแต่งงาน หรือมีธุรกิจใหม่ๆ เกิดขึ้น จางเหาพูดจาสุภาพ เป็กันเอง แต่ไม่เคยเกินเลย รู้จักรักษาระยะห่างที่เหมาะสม นางรู้สึกผ่อนคลายที่ได้คุยกับเพื่อนบ้านที่ดูน่าเชื่อถือคนนี้
"่ที่เ้าไม่อยู่นั้น ธุรกิจในย่านนี้ก็ยังคงเจริญรุ่งเรืองดี" จางเหาเล่าต่อ "มีเรือสินค้าใหม่เข้ามาจอดท่าบ่อยขึ้น สินค้าจากเมืองต่างๆ ไหลเข้ามามากมาย ข้าคิดว่าธุรกิจของเ้าน่าจะขยายตัวได้ดีใน่ที่ผ่านมาและต่อไปนี้"
"ใช่เ้าค่ะ ข้าก็เห็นด้วย" หลิวหว่านตอบ "ตอนที่ไปเมืองเฉินหยาง ข้าก็ได้เห็นว่าการค้าขายเจริญรุ่งเรืองมาก คน้าผ้าไหมคุณภาพดีเพิ่มขึ้น โดยเฉพาะผ้าที่มีลวดลายสวยงามและสีสันโดดเด่น"
การสนทนาดำเนินไปอย่างราบรื่น ทั้งสองแลกเปลี่ยนข้อมูลข่าวสารและความคิดเห็นเกี่ยวกับการค้าขาย บรรยากาศเป็มิตรและอบอุ่น หลิวหว่านรู้สึกว่าการได้คุยกับคนที่มีประสบการณ์ในการทำธุรกิจเหมือนจางเหาทำให้ได้ความรู้และมุมมองใหม่ๆ
"ถ้าพี่จางมีธุระอะไรที่ร้านผ้า หรืออยากได้ผ้าแบบไหน บอกข้าได้เลยนะเ้าคะ" หลิวหว่านกล่าวด้วยความจริงใจก่อนที่จางเหาจะลุกขึ้น "ข้ายินดีให้คำแนะนำหรือหาสินค้าที่ท่าน้า เราเป็เพื่อนบ้านกัน ควรช่วยเหลือซึ่งกันและกัน"
"ขอบคุณมาก น้องสะใภ้หลิว" จางเหาบอกลาอย่างสุภาพ "ข้าจะไม่รบกวนเ้าทำงานต่อแล้ว เห็นว่าลูกค้าเริ่มมาเยอะขึ้น ถ้ามีโอกาส ข้าจะแวะมาอีกนะ การได้คุยกับเ้าทำให้ข้ารู้สึกสนุกสนาน และได้รู้เื่ผ้าเยอะขึ้นมาก"
หลิวหว่านยิ้มส่งอย่างอบอุ่น "เชิญเลยเ้าค่ะ พี่จาง ข้าก็สนุกกับการพูดคุยเหมือนกัน ขอบคุณที่มาเยี่ยมและให้ข่าวสารดีๆ"
จางเหาเดินออกจากร้านไปด้วยท่าทางสงบเรียบร้อย ก้าวเดินมั่นคงและมีสง่าราศี หลิวหว่านมองตามหลังเขาแวบหนึ่งด้วยความรู้สึกดี แล้วหันกลับมาจัดการงานที่เคาน์เตอร์ต่อ นางรู้สึกว่าวันนี้เป็วันที่ดี ครอบครัวกลับมาอบอุ่น เพื่อนบ้านก็เป็มิตร ลูกค้าก็พอใจกับสินค้า ทุกอย่างดูเหมือนจะกลับมาสู่ปกติอีกครั้ง และดีขึ้นกว่าเดิมด้วยซ้ำ
บ่ายวันนั้น ร้านผ้ายังคงคึกคักต่อเนื่อง มีลูกค้าใหม่เข้ามาดูสินค้าเป็ระยะ หลิวหว่านใช้เวลาอธิบายคุณสมบัติของผ้าแต่ละชนิด แนะนำสีสันที่เหมาะกับโอกาสต่างๆ และให้คำปรึกษาเื่การดูแลรักษาผ้าไหม ความเชี่ยวชาญและการบริการที่ดีของนางทำให้ลูกค้าหลายคนตัดสินใจซื้อสินค้าไปมากมาย
เมื่อใกล้เย็น หลิวเหว่ยและหลิวเหมยก็เดินทางกลับมาถึงร้าน ทั้งสองดูมีความสุขและพอใจกับการเดินทางไปดูร้านใหม่ หลิวเหมยะโโลดเต้นเล็กน้อยเมื่อเห็นแม่ ส่วนหลิวเหว่ยก็ยิ้มกว้างและดูผ่อนคลาย
"ท่านแม่เ้าค่ะ ร้านใหม่สวยมากเลย" หลิวเหมยรีบเล่าให้ฟัง "มีพื้นที่กว้างขวางกว่าร้านเก่า และตำแหน่งก็ดี อยู่ใกล้ตลาดใหญ่ ลูกค้าจะสะดวกในการมาซื้อของ ท่านพ่อบอกว่าจะขยายธุรกิจไปที่นั่นได้ดี"
หลิวเหว่ยพยักหน้ารับ "ใช่แล้ว สถานที่ดีมาก และราคาเช่าก็สมเหตุสมผล ข้าคิดว่าเราควรจะขยายไปที่นั่นจริงๆ จะช่วยเพิ่มรายได้ให้กับครอบครัวได้มาก"
หลิวหว่านฟังด้วยความสนใจ รู้สึกดีใจที่เห็นครอบครัวมีแผนการที่ดีสำหรับอนาคต "ฟังดูน่าสนใจมาก ข้าอยากไปดูด้วยสักครั้ง พรุ่งนี้หรือมะรืนนี้ เราไปดูกันทั้งครอบครัวดีไหม"
"ได้เลยเ้าค่ะท่านแม่" หลิวเหมยตอบอย่างกระตือรือร้น "ลูกจะพาท่านแม่ไปดู และเล่าให้ฟังว่าท่านพ่อมีแผนจะจัดร้านอย่างไร"
แต่ในส่วนลึกของเื่ราวที่ยังไม่ถูกเปิดเผย ความใกล้ชิดระหว่างหลิวเหว่ยและหลิวเหมยที่กำลังก่อตัวขึ้นอย่างเงียบๆ ยังคงดำเนินต่อไป โดยที่นางยังไม่รู้ตัวเลยสักนิด ความลับที่ซ่อนอยู่เื้ัรอยยิ้มและคำพูดหวานหยาดของทั้งสองยังคงเติบโตในความมืด รอวันที่จะถูกเปิดเผยและเปลี่ยนแปลงทุกสิ่งทุกอย่างในครอบครัวหลิวไปตลอดกาล
1K
