หน้าที่ใหม่
" พงศ์ตกลงนายจะเอายังไงเื่หาคน " มีนาเอ่ยถามหัวหน้าหนุ่มด้วยน้ำเสียงเป็ห่วง แม้ตลอดทั้งอาทิตย์เธอจะหลีกเลี่ยงการพูดคุยกับเขาั้แ่วันที่เขาตะคอกเธอแล้วก็ตาม
หากวันนี้พงศ์พิพัฒน์ไม่สามารถหาคนมาสัมภาษณ์และยังไม่มีพนักงานใหม่ที่จะต้องส่งไปเป็ผู้ช่วยเลขาท่านประธานแล้วเขาจะต้องถูกเล่นงานแน่ๆ
" ทำไม เป็ห่วงชั้นเหรอ ? "
" ชั้นก็ถามในฐานะลูกน้องนี่แหละ ถ้านายโดนเฉ่งออก ตำแหน่งของพวกชั้นก็สั่นคลอนไปด้วย "
" หึ..เหรอ "
ในจังหวะที่สองเพื่อนรักกำลังคุยกันอยู่นั้นก็เป็จังหวะที่รินรดาเปิดประตูเข้าไปพอดี
ซวยแล้วสิ จะโดนพี่มีนาเขม่นอีกรึเปล่าเนี้ย..รินรดาคิดในใจ
" เอ่อ..พี่ๆสวัสดีค่ะ " รินรดายกมือไหว้ทักทายรุ่นพี่ทั้งสอง
" หวัดดีครับ / อึ้ม " เสียงทุ้มที่เอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้ม ขานรับพร้อมกับเสียงหวานที่หน้าเรียบนิ่งเมื่อเห็นเธอเปิดประตูเข้ามา
ไม่รู้ทำไมพี่มีนาถึงไม่ชอบเธอนัก
" พงศ์ชั้นว่านายไม่ต้องหาคนแล้ว "
" ทำไม ? " หัวหน้าหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นถามด้วยความสงสัย เมื่อกี้เธอยังทำหน้าเครียดไปกับเขาอยู่เลย
" ชั้นมีให้นายแล้ว "
" ใคร ? "
" คนที่ยืนอยู่ตรงหน้านายนี่ไง " มีนามองมายังรินรดาที่ยืนทำหน้าเหวออยู่
" รินเนี้ยนะ " พงศ์พิพัฒน์ขมวดคิ้ว แต่กระนั้นเขาก็กลับมาทำหน้าปกติได้อย่างรวดเร็ว เขาเห็นด้วยกับมีนาและไม่สงสัยในความสามารถของรินรดา
เธอทำงานเก่ง ละเอียดรอบคอบ ว่องไว ผิดกับบุคคลิกภายนอกที่ดูเป็คนอ่อนหวาน เชื่องช้า
" รินนี่แหละ เหมาะสุดแล้ว " มีนายังยืนยันคำเดิม
" เอ่อ...ตะ แต่ว่า "
" อย่าปฏิเสธพวกพี่เลยนะ ถือว่าเป็คำขอแล้วกัน พี่สัญญาว่าจะรีบหาพนักงานใหม่ ถ้ารินไม่ไหวพี่จะแอบขอคุณพิมให้ " พงศ์พิพัฒน์มองรินรดาด้วยแววตาขอร้อง
เธออุตส่าห์หนีเขาไปสุดหล้าฟ้าเขียว แต่ก็มีอันให้เธอต้องกลับมาทำงานที่นี่ แม้จะได้มาทำงานอยู่ที่เดียวกับเขาเธอก็เลือกที่จะสมัครงานในแผนกที่คิดว่าไม่เกี่ยวข้องกับเขาแล้ว
แต่นี่..เธอจะได้กลับไปใกล้ชิดกับเขาอีกครั้ง....มันคือสิ่งที่เธอไม่้า
" ถือซะว่าไปเรียนรู้งานใหม่ๆแล้วกัน ได้ดีแล้วก็อย่าลืมพวกชั้นซะล่ะ " มีนาว่า
เมื่อไม่รู้จะปฏิเสธหัวหน้าและรุ่นพี่สาวยังไงวันนี้ซึ่งเป็วันเริ่มต้นของสัปดาห์ใหม่รินรดาจึงได้มายืนอยู่ตรงหน้าของพิมมาดาเลขาประธานใหญ่ของอัครากรุ๊ปอยู่ในขณะนี้
" สวัสดีค่ะคุณพิมมาดา "
" ไม่ต้องเป็ทางการขนาดนั้นหรอก เรียกพี่ว่าพี่พิมเฉยๆก็ได้ " หญิงสาวรูปร่างเพรียวบาง ใบหน้าสวยเอ่ยอย่างเป็มิตร
" เอ่อ..ค่ะ ขอบคุณค่ะ " รินรดาส่งยิ้มหวานให้คนตรงหน้า
พี่สาวคนนี้เมื่อก่อนใจดียังไงตอนนี้ก็ยังเป็อย่างนั้น รินรดานึกถึงสมัยก่อนที่เธอตามเขามาทำงานใน่ปิดเทอม เธอได้มีโอกาสมาช่วยงานพิมมาดาอยู่บ่อยๆ หลายอย่างที่เป็ตัวตนของเธออยู่ในขณะนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากการสอนของพิมมาดาเลขาสาวคนนี้นั่นเอง
" ชื่ออะไรนะเราน่ะ ""
เอ่อชื่อรินรดาค่ะ เรียกรินเฉยๆก็ได้ "
" โอเคงั้นพี่จะเรียกน้องรินนะคะ "
ระหว่างที่สองสาวกำลังยืนทำความรู้จักกันนั้นประธานหนุ่มใบหน้าเรียบนิ่งก็เดินเข้ามาพร้อมบอดี้การ์ดหนุ่มหล่อคนสนิท
" สวัสดีค่ะบอส / สวัสดีค่ะ " พนักงานสาวทั้งสองเอ่ยทักทายประธานใหญ่
คนใบหน้าเรียบนิ่งปรายตามองหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเลขาของเขา
" นี่เหรอผู้ช่วย "
" ค่ะ " พิมมาดาตอบเ้านายหนุ่ม
" วันหลังบอกเค้าให้ช่วยทำตัวเองให้ดูดีกว่านี้หน่อย "
" เอ่อ..ค่ะ " พิมมาดารับคำอีกครั้ง
" อ้อ..มีผู้ช่วยแล้วผมหวังว่าอีกไม่เกินสามเดือนคุณกับพายัพจะมีข่าวดีให้ผมเร็วไปนี้นะ "
รินรดาหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินประโยคนั้นจากปากของเขา...ข่าวดี ? เธอหันไปมองหน้าของเลขาสาวทึ่กำลังยืนหน้าแดงอยู่ในตอนนี้
ขณะที่บอดี้การ์ดหนุ่มคนสนิทที่หน้านิ่งไม่แพ้เ้านายของตัวเองกำลังยืนอมยิ้มมองหน้าเลขาสาวของเ้านายของเขาอยู่
หรือว่า.......
คุณพายัพกับพี่พิมจะลงเอยกันแล้ว
ถ้าเป็อย่างนั้นล่ะก็...รินรดาอยากจะร้องกรี๊ดดังๆ ด้วยความดีใจ เธออุตส่าห์ตามเชียร์สองคนนี้ตั้งนาน คนหนึ่งหน้านิ่งพูดน้อยอีกคนพูดคล่องฉะฉาน หล่อมาดเข้มกับสวยเพรียวบาดใจ
~ สมกันอย่างกับกิ่งทองใบหยก ~
" กินข้าวรึยัง " บอดี้การ์ดหนุ่มเอ่ยถามพิมมาดา
" กินแล้ว...ของพายัพ พิมวางไว้ให้ที่ห้องพักนะเข้าไปดูงานกับบอสเสร็จก็ไปกินก่อน "
" ขอบคุณครับ "
รินรดาถึงกับตาโตเมื่อได้ยินชายหนุ่มตรงหน้าเอ่ยออกมาแบบนั้น นี่เป็ครั้งแรกเลยก็ว่าที่เธอได้ยินเขาพูดเพราะๆ กับหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆเธอตอนนี้
หากเป็เมื่อก่อนคำพูดสักคำก็ไม่หลุดออกจากปากของเขา
รินรดาเก็บความสงสัยของตัวเองเอาไว้ในใจแม้อยากจะรู้ถึงความเป็ไปดังกล่าว เวลาผ่านไปสามปีแล้วอะไรๆก็คงจะเปลี่ยนไป
แต่สำหรับเขา..ที่ไม่เคยรักเธอเลยก็คงจะไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ...เขาไม่เคยรักเธอ
ต่างกับเธอที่ไม่เคยลืมเขาได้เลย
1K
