"ยินดีต้อนรับกลับบ้านครับคุณภีม"
"ครับ"
"เออ คุณภีมครับ คุณท่านให้เรียนคุณภีมว่าไม่ต้องรอทานข้าวเย็นด้วยนะครับคุณท่านมีนัดทานข้าวกับลูกค้า"ดีจังนะครับคุณท่านบ้านนี้ ลูกกับลูกค้าคุณท่านเค้าเลือกลูกค้า จะว่าอะไรได้เงินมันต้องสำคัญกว่าอยู่แล้วสมัยนี้ ไม่มีเงินชีวิตผมคงลำบากให้เค้าหาไปเถอะ ผมจะรอใช้เอง
"ครับ งั้นไม่ต้องตั้งโต๊ะนะครับผมจะออกไปหาอะไรกินข้างนอกแทน"อยากกินอาหารไทยที่เป็อาหารไทยจริงๆ คิดถึงอาหารรสจัดๆต้นตำหรับไทยแท้
"คุณภีมจะขับรถไปเองหรือให้ผมเตรียมคนขับรถให้ครับคุณภีมไม่ได้อยู่ที่นี่ตั้งหลายปี อาจไม่คุ้นเคยเส้นทาง"
"ไม่ต้องครับ ผมขับไปเองดีกว่า"มันจะเปลี่ยนไปเยอะสักเท่าไรกัน เมืองหลวงแบบนี้จะสร้างจะเปลี่ยนอะไรก็ลำบาก
"ครับ"
ก่อนจะได้ออกไปไหนผมควรพักเอาแรงก่อนว่าไหม ไว้่เย็นๆค่อยออกไป ร้านอาหารเค้าไม่ย้ายหนี้ผมไหนแน่นอน
........
ร้านอาหาร
"สวัสครับคุณลูกค้าไม่ทราบว่ามากี่ท่านครับ ไม่ทราบว่าได้จองไว้ไหมครับ"หลังจากที่ได้นอนเต็มอิ่มแล้วผมก็ได้กฤษ์ออกจากบ้านมาสักทีกว่าจะทำใจลุกออกจากเตียงนอนมาได้ก็เล่นเอาผมอยากเปลี่ยนใจกินที่บ้านให้มันจบๆไปถ้าไม่ติดว่าแม่ครัวที่บ้านปิดไฟปิดห้องครัวไปแล้วผมไม่งัดตัวเองออกมาจากที่นอนแน่นอน ใครจะไปคิดว่ามันจะเหนื่อยขนาดนั้นก่อนจะนอนก็ยังไม่ง่วงขนาดนั้นเลย พอจะลุกเท่านั้นแหละเหนื่อยเฉย
จะว่าไปร้านนี้มันเป็แบบร้านอาหารที่ถูกต้องครับ ที่ร้านเค้าจัดร้านได้เป็ส่วนตัวอยู่พอสมควร ไม่ทำให้ลูกค้าที่มากินที่ร้านรู้สึกเขิลที่มาคนเดียว มีฉากกั้นเป็โต๊ะใครโต๊ะมัน ถึงจะไม่เห็นหน้าแต่ยังได้ยินเสียงคนพูดคุยกัน ถือว่าเป็จุดขายของร้านนี้เลย 'ทานอาหารนอกบ้านแบบส่วนตัว' คำนี้มันเหมาะกับร้านนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ
หรือเค้าจะมีอยู่ทั่วไหนกัน? แต่ก็ชั่งผมเพิ่งเคยเห็นนี่
"คนเดียวครับ"
"งั้นเชิญด้านนี้เลยครับมีโต๊ะวางพอดีโต๊ะหนึ่ง วันนี้อาจจะเสียงดังไปหน่อยนะครับ ต้องขอโทษลูกค้าก่อนเลย พอดีวันนี้มีลูกค้าจองฉลองวันเกิดไว้ครับ"
"ครับ ไม่เป็ไร"มันก็พอเข้าใจได้ เรามันจะไปว่าอะไรเค้าได้งานเลี้ยงต้องเสียงดังกว่าปกติอยู่แล้ว อย่างน้อยผมก็โชคดีอย่างหนึ่งก็แล้วกันที่ยังมีโต๊ะว่าง ที่จริงใครจะมากินที่ร้านส่วนใหญ่เค้าต้องจองล่วงหน้ากันก่อนถึงจะมีโต๊ะว่าง เื่นี้ผมก็ลืมไปเลย ถือว่าโชคยังเข้าข้างของผมอยู่ที่โต๊ะยัวว่าง
........
"ทานให้อร่อยนะครับ"ผ่านไปสักพักหลังจากที่สั่งอาหารไปพี่ๆพนักงานก็เริ่มนำอาหารมาเสริฟจนเติมโต๊ะ ไม่นานเท่าที่คิดแฮะเห็นลูกค้าเต็มร้านเลย คิดว่าต้องนานกว่านี้เสียอีก
"หื้ม..."นี่แหละรสชาติที่้าอาหารไทยที่ทานที่ไทย แต่น่าเสียดายลืมสั่งเผ็ดพิเศษไป ความจริงเท่านี้ก็อร่อยแล้วไว้ครั้งหน้ามาอีกผมสัญญาเลยว่าจะไม่ลืมสิ่งแบบเผ็ดพิเศษ
"คุณลุงคุณป้าสวัสดีค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่มา"
"ไม่มาได้ไงลูกคนกันเองทั้งนั้น สุขสันต์วันเกิดวัย20ปีนะจ้ะ นี่จ้าของขวัญ"
"ขอบคุณค่ะ แล้วพี่อู๋ล่ะคะไหนของขวัญน้อง?"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ลูกคนนี้นี่ ถามหาของขวัญเองแบบนี้ได้ไงลูก"
"ต้องแบบนี้ค่ะคุณแม่พี่อู๋ชอบงก!"
"ฮ่า ฮ่า ฮ่า ไงเราไหนขวัญน้องอยู่ไหน"
"ตัวแสบ พี่ไม่ลืมหรอก เอาไปเลยสุขสันต์วันเกิดนะครับ"
"ขอบคุณค่ะ"
"แม่ขอให้ลูกมีความสุขมากๆนะคะ ไม่เจ็บไม่ไข้นะลูก"
"พ่อขอให้เรามีความสุขแบบนี้ไปเรื่อยๆนะลูก"
"ขอบคุณทุกคนมากๆนะคะ วันนี้พรีมมีความสุขมากๆเลย"
เฮ้อ...เสียงดังอย่างที่พนักงานบอกจริงๆด้วย ขนาดไม่ได้สนใจฟังยังดังขนาดนี้ ถ้าสนใจขึ้นมาผมไม่ได้ยินแม้กระทั้งเสียงหายใจเค้าเลยหรอ แอ๊ะหรือเป็ที่ผมนั่งติดกับโต๊ะนั้นพอดี
งั้นกลับเลยดีกว่าไหนๆก็อิ่มแล้ว
ปึก
"อ่ะ!"หือ จังหวะมันได้มากครับแค่ผมยืนขึ้นเท่านั้นแหละชนกับพนักงานที่เค้ากำลังถือน้ำเดินผ่านมาพอดี
"ขอโทษครับคุณลูกค้า!!! เปียกหมดเลย"
"ไม่..."
"ภีม!!!" "ภีมลูก..."
พรึบ
"!!!"จังหวะแรกไม่พอจังหวะสองต่อเลย ตอนอยากเจอทำไมไม่เจอ พอไม่อยากจะเจอเท่านั้นแหละดันเจอถามจริง?
"..."
"อะ เอ่อ...สุขสันต์วัน..."
กึก กึก กึก
ผมเลือกที่จะเดินออกมาผมว่าผมพอจะรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นจะพูดอะไร"สุขสันต์วันเกิด"หึผมไม่อยากฟัง ผมไม่อยากยุ่งเกี่ยวอะไรกับคนพวกนั้น ง่ายๆเลยผมเกลียดพวกเค้า เกลียดทุกคนที่อยู่กับพรีม เกลียดที่ทุกคน้าพรีมมากกว่าภีม
.
.
.
อดีต
"คุณภาพฉันอยากพาพรีมไปอยู่ด้วย อยู่กับคุณคงไม่พ้นพี่เลี้ยงเด็กที่คุณหามา คุณมีภีมอยู่แล้วให้พรีมอยู่กับฉันได้ไหม คุณเลี้ยงภีมไป"
"ภีมก็ส่วนภีม คุณก็รู้นี่คุณพริ้งคุณจะเอาภีมไปเทียบกับพรีมไม่ได้ แล้วผมจะเอาอะไรมามั่นใจว่าคุณจะดูแลพรีมได้ "
"ฉันเลี้ยงของฉันได้ก็แล้วกันขนาดภีมฉันยังเลี้ยงได้เลย นับภาษาอะไรกับพรีมคนที่ฉันรักสุดหัวใจฉันจะเลี้ยงไม่ได้"
"แต่นั้น..."
เสียงที่ผู้ใหญ่สองคนทะเลาะกันดังไปทั่วบริเวรห้องรับแขก โดยที่ลืมไปแล้วว่าเวลานี้เป็เวลาที่เด็กสองคนกลับมาจากโรงเรียน
เด็กชายที่กลับมาจากโรงเรียนรีบวิ่งเอารูปวาดที่คุณครูที่โรงเรียนให้สามดาวมาอดผู้ปกครอง โดยไม่รอคนเป็พี่สาวจะได้ยินที่ผู้ใหญ่สองคนทะเลาะกันเสียงดังจนเด็กชายไม่กล้าเข้าไปยื่นแอบฟังตรงทางเข้าจะได้ยินประโยคที่ทำให้ดวงใจดวงน้อยๆของตนจะเจ็บเหมือนโดนเพื่อนที่โรงเรียนผลักตกกระดานลื่น
"ฮรึก..."
"แอ๊ะ!!! น้องเป็อะไรน้องภีมร้องไห้ทำไมบอกพี่พรีมมาเร็ว"
พรึบ
"ถอยไป!!!"
"ฮือออ...ฮรึก น้องผลักพี่ทำไม ฮือออ"
"พรีม!!!""พรีม!!!"
"ฮรือ... ฮือออ คุณแม่ค่ะ คุณพ่อค่ะน้องร้อง นอง...น้องร้องไห้ ฮือออ"
"ชุ่ว์ ไม่ร้องนะคะคนเก่งของแม่หยุดก่อนเร็ว"
"อึก อึก ค่ะพรีมเป็พี่ เก่งๆ ไม่ร้อง อึก"
"ภึม ภีม ภีมไม่รักใคร!!! ภีมเกลียดทุกคน!!! ภีมเกลียดพ่อ! เกลียดแม่! เกลียดพรีมที่สุด!!!"
พรึบ!!
"ภีม!!! ใครสั่งสอนให้พูดแบบนี้! มีเหตุผลหน่อยขอโทษพี่พรีมเดี๋ยวนี้!! พ่อไม่เคยสอนให้ใช้กำลังทำร้ายใครแบบนี้"
"ไม่!!! ภีมเกลียดพรีม!!!"
"หยุด! พ่อบอกให้ขอโทษพี่พรีม ถ้ายังทำตัวแบบนี้ก็เข้าไปในห้องเดี๋ยวนี้ ถ้ายังไม่สำนึกผิดก็ไม่ต้องออกมา"
"ภีมเกรียดทุกคน!!!"
ตึ้ง ตึ้ง ตึ้ง
"คุณพะ พ่อ ว่าน้องทำไม ฮรึก น้องร้องไห้พรีมแค่..."
"พ่อไม่ได้... น้องใช้ความรุนแรงกับพรีมไงครับถ้าพ่อไม่ทำโทษน้อง น้องก็จะเป็เด็กไม่น่ารักคนอื่นก็จะไม่รักน้องเราไง พี่พรีมอยากให้คนอื่นไม่รักน้องภีมหรอ"
"หรอคะ ก็ได้...พรีมจะไปดูน้อง"
"ไม่ต้องจ้าลูก เรามาพักตรงนี้ก่อนเร็วร้องไห้มากๆเดี๋ยวจะเหนื่อยเอานะคะ"
"แต่..."
"พรีม!"
"ก็ได้ค่ะ"
.
.
.
ปัจจุบัน
อู๋ อาณภัทร
"ฮือออ... คุณเจย์ ลูก...น้องภีม ภีมคงเกลียดพริ้งไปแล้วฉันไม่ได้ตั้งใจฉันแค่ แค..."ผมที่เห็นั้แ่ที่พนักงานกับเด็กนั้นเดินชนกันจนน้ำหกเปียกเด็กนั้นรวมถึงตอนที่น้าพริ้งกำลังจะพูดอะไรสักอย่างกับเด็กนั่นแต่เด็กนั่นก็เดินไปไม่สนใจน้าพริ้งจนกระทั้งน้าพริ้งเอาแต่นั่งร้องไห้จนผมรู้ว่าเด็กนั้นคงเป็ลูกอีกคนที่น้องพรีมเล่าให้ฟัง
"คุณแม่ค่ะ ไม่ต้องร้องแล้วนะคะเดี๋ยวเื่น้องพรีมจะไปปรับความเข้าใจกับน้องเอง"
"ใช่คุณพริ้ง เลิกร้องก่อนนะคะ วันนี้วันวันเกิดน้องพรีมเลยนะคะ เรามาฉลองให้น้องพรีมกันนะคะ ส่วนเื่ของน้องภีมเราค่อยหาทางปรับความเข้าใจกันหลังจากนี้กันค่ะ"
"คุณป้าค่ะความจริงวันนี้ก็วันเกิดน้องภีมเหมือนกันค่ะ คือว่าพรีมกับภีมเป็แฝดกันค่ะ"
"!!!"×4
"..." แฝด? ไม่ใช่แค่น้องชายธรรมดาหรอกหรอ?
ยอมรับเลยครับว่าใ ถึงพอจะรู้มาบ้างก็คิดว่าเป็ น้องชายที่อายุน้อยกว่า ไม่ใช่น้องชายที่อายุน้อยกว่าที่เป็แฝดกันแบบนี้ แต่ก็คงไม่ใช่แค่ผมที่ใอยู่คนเดียวดูเหมือนว่าจะทุกคนด้วยซ้ำไม่เว้นแม้กระทั้งคุณลุงพ่อน้องพรีมด้วย
"ค่ะ น้องภีมเป็แฝดพรีมเองค่ะ"
"เอ่อ...คุณพริ้ง"ดูเหมือนว่าคุณลุงจะใอยู่ไม่น้อย
"ฮือออฉันไม่รู้ว่าจะเจอภีมที่นี่ ฮือออ..ถ้ารู้ฉันคง ฉันคงจะ จะ... ฉะ...ฉันไม่รู้ว่าลูกกลับมาแล้วคุณเจย์ภีมคงเกลียดฉันมากแน่ๆเลยวัน... วันนั้นฉัน พาพรีมออกมาเลยยังไม่ได้คุยกับภีม ยังไม่ได้ลาลูกเลยฮื้อออ..."
"คุณพริ้งค่ะฉันเข้าใจคุณพรี้งนะคะ แต่ตอนนี้หยุดร้องก่อนนะคะ เดี๋ยวเื่นี้ฉันจะช่วยคุณพริ้งเองตอนนี้เรามากินข้าวกันก่อนนะคะเดี๋ยวน้องพรีมจะน้อยใจเอา"เป็แม่ผมที่พยายามทำให้สถานการณ์กับมาเป็ปกติ ทำให้มื้ออาหารนี้ผ่านมาได้
ไรท์เปิดเื่ใหม่อีกแล้วนะคะ ทุกคนอย่าลืมแว่ะให้กำลังใจ หรือช่วยแนะนำไรท์เข้ามาได้นะคะ
ปล.ตัวเอี่ยงย่อหน้าแรกเป็่ที่น้องภีมของเราได้ยินบทสนทนานะคะ
13K
