ตื่นมาก็กลายเป็นสตรีบ้านไร่

8.ของร้อน

        "ท่านแม่สิ่งนี้คืออันใดขอรับ" เด็กชายเอ่ยถามมารดาอย่างสงสัย เขาเตรียมตัวกำลังจะอาบน้ำทว่าสายตาพลันเห็นสิ่งของแปลกตาตั้งอยู่ข้างอ่างน้ำอุ่น

        "เหยียนเอ๋อร์ขวดนี้คือน้ำยาสระผม...ใช้ทำความสะอาดเส้นผมส่วนอีกขวดคือน้ำยาทำความสะอาดใบหน้าและลำตัว"  อันเหลียนฮวากล่าวเสียงเรียบพลางสังเกตท่าทีของบุตรชายไปด้วยเมื่อบุตรชายดูให้ความสนใจกับขวดไม้จำนวนสองขวดที่นางตั้งใจนำมาวางไว้นางจึงเริ่มสอนวิธีการใช้น้ำยาสระผม สบู่เหลวล้างหน้าและสบู่เหลวทำความสะอาดร่างกายให้กับบุตรชายนางที่คอยตั้งท่ารอตอบคำถามอยู่แล้วจึงไม่ได้มีอาการอึกอักอะไรส่วนบุตรชายผู้ช่างสังเกตกำลังเปิดฝาขวดไม้สำรวจสิ่งที่อยู่ภายใน 

        "อ่อ..ข้าเข้าใจแล้วขอรับแต่ที่ข้าไม่ค่อยเข้าใจคือท่านแม่ไปเอาน้ำยาพวกนี้มาจากที่ใดหรือท่านแม่ซื้อมาจากตลาดขอรับ"  ใบหน้าเล็กฉายแววฉงนหรือว่าเขาจะงัวเงียจนไม่ทันเห็นว่ามารดาซื้อของเหล่านี้กลับมาด้วย

        "ท่านยายเป็๲คนสอนแม่จ้ะน้ำยาเหล่านี้ทำมาจาก น้ำซาวข้าวกับน้ำอบดอกไม้สดซึ่งในน้ำข้าวมีคุณสมบัติช่วยดูแลผิวพรรณให้สุขภาพดีและล้างคราบมันต่าง ๆตามเส้นผม ใบหน้า ลำตัวส่วนน้ำอบดอกไม้สดแม่ก็เลือกใช้ดอกไม้หรือสมุนไพรที่มีกลิ่นหอม แล้วนำไปใส่ในหม้อต้มน้ำที่เดือดแล้วรอสักราวๆ สองก้านธูปจึงค่อยปิดฝาหม้อและแช่ทิ้งไว้หนึ่งคืนพอตอนเช้าก็ช้อนกากดอกไม้หรือกากสมุนไพรทิ้งไปจึงจะได้น้ำที่มีกลิ่นหอมออกมาเช่นนี้จ้ะ" สุ้มเสียงหวานอธิบายอย่างราบรื่นอันเหลียนฮวาหวังว่าสกิลการบรรยายและการตอบคำถามของนางคงจะใช้ได้กับภพนี้

        "ท่านยายเป็๞ผู้รอบรู้มากเลยขอรับ" เด็กชายกล่าวด้วยแววตาทอประกายความตื่นเต้นเขามีท่านยายที่มีความสามารถมากมายถึงเพียงนี้เชียวหรือนี่ ??

        "ใช่แล้วจ้ะสิ่งที่แม่กล่าวไปเมื่อครู่..แม่เพียงอธิบายคร่าว ๆพอให้เ๽้าได้เข้าใจที่มาที่ไปของสิ่งพวกนั้น หากแต่สิ่งนี้เป็๲สูตรลับของท่านยายแม่ไม่คิดบอกคนนอกเหยียนเอ๋อร์เข้าใจหรือไม่"  ใบหน้าหวานแสร้งฉายความจริงจังออกมานางหวังว่าบุตรชายคงจะเชื่อนาง !! และนางต้องขออภัยมารดาของร่างเดิมอีกครั้งด้วย

        "เข้าใจแล้วขอรับท่านแม่"อันฮ่าวเหยียนพยักหน้าอย่างเข้าใจ เพราะมีสูตรลับของท่านยายนี่เองมิน่าล่ะมารดาของเขาถึงมีกลิ่นกายหอมเช่นนี้ 

        "จากนี้ไปแม่จะทำของใช้สำหรับดูแลร่างกายมาให้ใช้บ่อยๆ นะ"

        "ดีขอรับท่านแม่"

        อันเหลียนฮวาถือโอกาสกล่าวถึงวิธีการทำน้ำยาซักผ้านางอธิบายอย่างรวบรัดว่า น้ำยาซักผ้าว่าทำมาจากขี้เถ้าแช่น้ำที่ผ่านการตกตะกอนและกรองสิ่งสกปรกและแต่งกลิ่นหอมด้วยน้ำอบดอกไม้สด ส่วนครีมบำรุงผิวกายและครีมบำรุงผิวหน้าทำมาจากขี้ผึ้งและแต่งกลิ่นหอมด้วยน้ำอบดอกไม้สดเช่นกัน นางคิดว่าสิ่งที่นางพูดน่าจะเมคเซ้นส์ที่สุดแล้วสำหรับภพนี้ สิ่งที่นางกล่าวไปล้วนเป็๲ภูมิปัญญาชาวบ้านที่คิดค้นวิธีการเหล่านี้ดำรงชีวิตประจำวันจริงๆ  เมื่ออันเหลียนฮวาตอบบุตรชายทุกคำถามแล้วก่อนอาบน้ำนางก็อดไม่ได้ที่จะหยิบแปรงสีฟัน ยาสีฟันจากแหวนดอกบัวออกมาใช้ สำหรับนางแล้วการแปรงฟันทำให้มีความรู้สึกว่าตนเองอาบน้ำเสร็จโดยสมบูรณ์อย่างแท้จริง 

        เวลาผ่านไปสักพักอันเหลียนฮวาเริ่มรู้สึกง่วงนอน จังหวะที่กำลังเอื้อมมือไปดับไฟสายตาพลันเหลือบไปเห็นถุงผ้าขนาดเล็ก ถุงผ้านี้มันอยู่ที่ชั้นวางผ้าเก่ามานานมากแล้วแต่เพราะมันอยู่ปะปนกับกองผ้าที่ร่างเดิมไม่ได้ใช้...นางจึงไม่ได้สนใจอันใด แต่ด้วยประสบการณ์จากครั้งก่อนที่นางเจอถุงเงินของบิดา...ที่ร่างเดิมไม่เคยเปิดออกดูเลยสักครั้งจึงทำให้นางมั่นใจว่าถุงผ้าที่อยู่บนกองผ้าเก่านี้...ร่างเดิมคงไม่เคยเปิดออกดูเช่นกัน วันนี้นางจึงตัดสินใจเปิดดูเพื่อคลายความสงสัยทว่านางถึงกับเบิกตากว้างเพราะด้านในมีตั๋วเงินที่ถูกพับไว้จำนวนห้าใบใบละสิบตำลึงทองนางรู้ได้โดยสัญชาตญาณว่าเงินจำนวนนี้ไม่ใช่ของร่างเดิมแน่นอนและยิ่งไม่มีทางเป็๞ของบิดาเช่นกัน 

        "จากสภาพความเก่าของถุงผ้าและตั๋วเงินที่มีร่องรอยถูกพับมานานเช่นนี้ไม่ใช่ของนาง ไม่ใช่ของท่านพ่อ หืม...มิใช่ว่าถุงผ้านี้จะเป็๲ของสามีร่างเดิมหรอกหรือ??เงินจำนวนมากถึงเพียงนี้หรือจะเป็๲โจรป่าตามที่ชาวบ้านหมู่บ้านฉู่เล่าลือกัน

        เห้อ...ของร้อนชัดๆ" อันเหลียนฮวาเอ่ยพึมพำกับตนเองและนางก็นำทุกอย่างไปเก็บไว้ที่เดิมไม่ใช่ว่านางจะไม่กล้าใช้เงินในถุงผ้านี้ แต่นางขอเก็บเป็๞ทางเลือกสุดท้ายแล้วกัน 

        ยามเหม่าอันเหลียนฮวาตื่นขึ้นมาซักเสื้อผ้าและผ้าปูที่นอน เมื่อจัดการตากผ้าเรียบร้อยแล้วนางจึงเดินเข้าไปยังเพิงครัว วันนี้นางจะทำเมนูบะหมี่หมูสับตักแป้งสาลีใส่ชามตอกไข่หนึ่งฟอง เกลือหนึ่งหยิบมือใส่น้ำเล็กน้อยแล้วจัดการนวดส่วนผสมทุกอย่างให้เข้ากันและต้องใช้เวลาในการนวดแป้งนานพอสมควรเพราะยิ่งนวดแป้งนาน เส้นยิ่งเหนียวนุ่ม จากนั้นนางก็ปั้นเป็๲ก้อนกลม ๆและหาผ้าบาง ๆ ชุบน้ำแล้วคลุมไว้ พักแป้งเป็๲เวลาหนึ่งเค่อระหว่างพักแป้งนางทำน้ำซุปแบบง่าย ๆ ต้มน้ำใส่หอมหัวใหญ่ รากผักชี พริกไทย ซอสปรุงรสเคี่ยวจนผักเปื่อยจากนั้นใช้มีดสับหมูและนำไปลวกในน้ำร้อน ซอยต้นหอมผักชีและหั่นผักกาดขาวเตรียมไว้เมื่อครบเวลาก็นำแป้งที่พักไว้มากดให้แบน ๆพับแป้งทับกันสักสามถึงสี่ทบแล้วจัดการหั่นเส้นให้เท่า ๆ กันโรยแป้งสาลีเล็กน้อยก่อนจะนำเส้นไปลวก เมื่อลวกเส้นจนสุกแล้วนางจึงจัดเส้นบะหมี่ใส่ชามตักน้ำซุปใส่หมูสับโรยต้นหอมผักชีพร้อมตั้งโต๊ะ

        เวลาเข้ายามเฉินพอดีบุตรชายที่ตื่นแต่เช้ามาช่วยหยิบจับงานในครัวซึ่งตอนนี้ก็กำลังพรวนดินอยู่ลานดินข้างบ้าน พอได้กลิ่นหอมลอยมาไกล ๆก็รู้หน้าที่จัดการล้างมือตนเองและเดินมาช่วยนางจัดเตรียมสำรับขึ้นโต๊ะ

        "ท่านแม่บะหมี่หอมจังซดน้ำซุปร้อน ๆ กับบรรยากาศยามเช้าเข้ากันดีนะขอรับ"

        อันฮ่าวเหยียนคีบบะหมี่เข้าปากหนึ่งคำพลางเยินยอมารดาสองคำที่ผ่านมามิใช่ว่ามารดาไม่เคยทำอาหารให้เขากินแต่หากการเข้าครัวและร่วมโต๊ะกินข้าวกับมารดาครั้งนี้ ความรู้สึกต่างจากครั้งก่อนๆ มันเป็๞ความธรรมดาที่พิเศษ ...ทำไมเขาจะไม่รู้ว่ามารดาต่างจากเดิมมากจนเกินไปแต่ทว่าตราบใดที่มารดายังคงจดจำบุตรชายคนนี้ได้อยู่ เ๹ื่๪๫อื่น ๆ เขาล้วนมองข้ามได้ทุกสิ่ง...

        "ถ้าเ๽้าชอบก็กินให้มากๆ" อันเหลียนฮวาส่งยิ้มให้บุตรชายตัวน้อย

        "ขอรับท่านแม่"

        มื้อเช้าผ่านไปก็ถึงเวลาขึ้นเขาหาเงินเข้าบ้านเมื่อทุกอย่างพร้อมแล้วนางและบุตรชายก็ออกเดินทางระหว่างทางนางได้พบปะทักทายกับชาวบ้านในหมู่บ้านเป็๲ระยะ ๆมันคือสิ่งแวดล้อมรอบตัวดี ๆ อย่างหนึ่งในภพนี้ของนางนางเดินขึ้นเขาสำรวจเส้นทางไปเรื่อย ๆ ระหว่างทางนางเก็บของที่พอจะขายได้มามากพอสมควรและยามนี้นางและบุตรชายกำลังเตรียมตัวกลับบ้านแต่ทว่าอันเหลียนฮวาคงจะเป็๲ลูกรัก๼๥๱๱๦์ที่บันดาลเสกสรรค์ของเหล่านี้ให้กองอยู่ตรงหน้านาง

        "เหยียนเอ๋อร์เ๯้าจับอย่างเบามือนะ"  นางกำชับบุตรชายอีกครั้ง

        "ท่านแม่มันขายได้ราคามากหรือขอรับ"  อันฮ่าวเหยียนเอ่ยถามมารดาที่กำลังก้มเก็บสิ่งที่เรียกว่า'ตังถั่งเช่า'อย่างตั้งใจและดูว่ามารดาจะทะนุถนอมดั่งของมีค่าก็มิปาน

        "ใช่แล้วเหยียนเอ๋อร์เ๯้าดูสิขนาดเรียวยาวและสมบูรณ์มาก"  นางยกขนาด'ตังถั่งเช่า'ให้บุตรชายดู 

        "ครั้งที่แล้วเราเก็บรากตังกุยก็มีขนาดใหญ่เหมือนกันนะท่านแม่ พวกเราเจอแต่ของดี ๆ นะขอรับ"บุตรชายเอ่ยพูดในสิ่งที่คิดออกมาราวกับว่าพูดกับฟ้ากับฝน 

        "เหยียนเอ๋อร์คนในหมู่บ้านขึ้นเขากันมานาน และวันหนึ่งบางบ้านก็ขึ้นเขากันหลายครั้งเสียด้วยเหตุใดพวกชาวบ้านถึงไม่เก็บสมุนไพรมีค่าเหล่านี้ไปด้วยละ"

        "ข้าก็คิดเหมือนกับท่านแม่ขอรับ...หรือพวกเขาอาจจะไม่รู้จักก็เป็๲ได้" อันฮ่าวเหยียนชอบไปเล่นแถวเนินเขาบ่อยๆ คนในหมู่บ้านเดินขึ้นไปหาของป่ากันอยู่ทั้งวัน แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีใครได้ของดีๆ เช่น เหง้าตังกุยหรือตังถั่งเช่าเลยสักครั้ง

        "ลงเขาแล้วกลับบ้านพักผ่อนให้หายเหนื่อยจากนั้นเราเข้าเมืองกันต่อเลยนะ"

        "ขอรับ"

        ยามนี้อันเหลียนฮวาและบุตรชายมายืนรอเกวียนหมู่บ้านที่จุดเดิมเมื่อเกวียนพร้อมผู้โดยสารพร้อมคนขับเกวียนจึงเริ่มออกเดินทางได้ใช้เวลาราวหนึ่งก้านธูปก็เดินทางถึงตัวเมืองสุ่ย 

        'ร้านผู่เซียง'

        อันเหลียนฮวาและบุตรชายเดินเข้ามาในร้านผู่เซียงพร้อมกับถุงผ้าที่นางตัดเย็บเองซึ่งภายในบรรจุตังถั่งเช่าจำนวนมาก  

        "อ้าวแม่นางนั่นเอง...ได้โปรดรอข้าสักครู่นะขอรับ"

        หลงจู๊เอ่ยด้วยรอยยิ้มและนอบน้อมจากนั้นก็เดินหายเข้าไปหลังร้านทันทีเขาได้รับคำสั่งมาว่าถ้าสตรีคนนี้มาที่ร้านอีกให้รีบแจ้งนายท่านด่วน

        "อ่อ เอ่อเ๯้าค่ะ"  อันเหลียนฮวากำลังเอ่ยทักทายพลันชะงักเล็กน้อย นางและบุตรชายสบสายตากันเล็กน้อย