“แหวนบ้าอะไรทำไมถอดไม่ออก”เมขลาสบถออกมาในที่สุด พร้อมกันนั้นก็กระแทกตัวนั่งลงบนเตียงคิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากัน
“มันถอดไม่ออกหรอกไม่ต้องพยายาม”น้ำเสียงนุ่มสุภาพท้วงขึ้นเบาๆเป็เหตุให้หญิงสาวสะดุ้งโหยงตัวชาวาบ เธอไม่กล้าหันไปมองต้นเสียงในขณะที่กลัวก็ยังรู้สึกว่าน้ำเสียงแบบนี้ช่างคุ้นหูยิ่งนักและเมขลาเองก็ไม่ได้คิดว่าเสียงนี้จะเป็เสียงโจรเสียงผู้ร้าย
“ใครน่ะ?” หญิงสาวถามขึ้นทั้งๆที่เริ่มจำได้แล้วว่าเสียงนั้นเป็เสียงของใคร
“อยากรู้ก็หันมาดูสิ จะได้รู้ว่าฉันเป็ใคร”คุณหลวงภัสดานึกสนุกก็หล่อนน่าหยอกน่าแกล้งเสียขนาดนี้เมขลาเอื้อมมือไปจับเสาเตียงช้าๆ กลั้นหายใจก่อนจะค่อยๆหันไปมองที่มาของเสียงแบบเต็มตา หญิงสาวใจเต้นรัวกับภาพข้างหน้าที่เห็น
ิญญาคุณหลวงภัสดาปรีชานุภาพชายหนุ่มที่เธอฝันเห็นบ่อยๆ ตอนนี้มายืนปรากฏตัวให้เธอเห็นแบบเต็มตาเมขลาเหงื่อแตกพลั่กทั้งสองมือจับเสาเตียงไว้แน่นประหนึ่งเสาเตียงเป็ที่ยึดเหนี่ยวทางใจที่ดีที่สุดของเธอในขณะนี้ด้านิญญาของคุณหลวงก็ส่งยิ้มอบอุ่นที่บ่งบอกถึงการมาดี ทำให้บรรยากาศผ่อนคลายไปได้มากเมื่อหญิงสาวตั้งสติได้ก็ถามิญญาคุณหลวงเสียงอ้อมแอ้ม
“คุณหลวงไม่ได้มาหลอกฉันใช่ไหมคะ?” ประโยคคำถามนี้ทำเอาคุณหลวงภัสดาถึงกับยิ้มขบขันอย่างปิดไม่มิด
“ไม่ ฉันไม่มีวันทำแบบนั้น”คุณหลวงภัสดารีบบอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำให้เมขลาค่อยคลายใจลงไปมากแต่ก็ยังไม่ทั้งหมดจึงเงียบไป
“ฉันดีใจที่ได้พบหล่อนอีกครั้ง”คุณหลวงรีบพูดขึ้นเมื่อเห็นคนที่เขารอคอยเงียบไป
“เอ่อ...เมขลา...” คุณหลวงเรียกชื่อใหม่ของหญิงสาวด้วยความไม่คุ้นปากเท่าไหร่นัก เมขลายิ้มๆ
“นึกไม่ถึงว่าจะเจอท่านตอนไม่ใช่ในฝันแบบนี้ค่ะ”หญิงสาวพูดจริงเพราะเธอไม่คิดว่าจะเจอเขาในฝันอันแปลกประหลาดของเธอเมื่อมีิญญาของคุณหลวงภัสดาจริงๆ แบบนี้เช่นนั้นในฝันของเธอคงจะเป็เื่จริงแน่แล้ว แสดงว่าแม่เกตุแก้วก็....
“อยากถามอะไรฉันไหม?” คุณหลวงภัสดาสังเกตเห็นแววตาครุ่นคิดของหญิงสาวตรงหน้าก็ถามขึ้นด้วยสุ้มเสียงที่เอาใจทันทีเขาจะไม่รีรออีกต่อไปถ้าอยากรู้ก็ต้องเปิดใจคุยกันจะไม่มีการเก็บเื่ราวไว้ไปคิดคนเดียวดังเช่นในอดีตอีกแล้วเพราะมันทำให้มีแต่เสียกับเสีย
“อ้อแล้วอีกอย่างไม่ต้องเรียกฉันว่าท่านหรอกนะฉันไม่ชอบให้หล่อนเรียกฉันแบบนั้น” น้ำเสียงต่อมาออกคำสั่งอย่างเห็นได้ชัดเพราะเมื่อเมขลาเรียกแบบนั้นคุณหลวงรู้สึกว่าเขากับหล่อนห่างเหินกันเหลือเกิน
“ค่ะ” เมขลารับคำอย่างว่าง่ายคุณหลวงภัสดายิ้มกว้างพึงพอใจแต่แล้วเหมือนหญิงสาวนึกอะไรขึ้นมาได้ในสิ่งที่เธอสงสัยมานานจึงถามขึ้นเพราะอยากรู้จริงๆ
“ทำไมเกตุแก้วกับฉันถึงหน้าตาเหมือนกันคะ”ถามพร้อมกับจ้องเป๋งมาที่คุณหลวงภัสดาอย่างไม่วางตาคุณหลวงภัสดารู้สึกยินดีที่เมขลาถามเช่นนั้น
“เพราะหล่อนคือแม่เกตุแก้วของฉัน”ตอนแรกทีเดียวเมื่อเมขลากับมินตรายังเด็กๆทั้งสองคนวิ่งเล่นอยู่ที่ตึกใหญ่ คุณหลวงยืนดูเด็กน้อยสองคนวิ่งเล่นด้วยกัน แต่ขณะที่ยืนดูอยู่เพลินๆคุณหลวงก็เห็นใบหน้าของเกตุแก้วซ้อนบนใบหน้าของเด็กหญิงเมขลา
ในตอนนั้นก็ได้แต่เอะใจแต่ไม่มั่นใจจนกระทั่งทั้งสองออกจากคฤหาสน์ไปพร้อมกับคุณประไพผู้เป็แม่และกลับมาอีกครั้งในงานศพของคุณเที่ยงธรรมผู้เป็ปู่ของพวกเธอ ครั้งนั้นคุณหลวงภัสดาได้พบกับเมขลาที่เจริญวัยขึ้นเป็สาวสวยเต็มตัวเขามั่นใจทันทีว่าใช่หล่อนแน่แล้วใบหน้าแลรูปร่างพิมพ์เดียวกันชัดเจนคุณหลวงดีใจมากที่ในที่สุดคนที่คุณหลวงรอคอยก็กลับมา
หลังจากนั้นคุณหลวงก็พยายามติดต่อกับเมขลามาโดยตลอดทั้งใช้ิญญาของบุญอิ่มไปหาบ้างทั้งไปเองบ้างแต่เมขลากลับเห็นิญญาทุกดวงยกเว้นเขาคุณหลวงได้แต่เฝ้ารอจนกระทั่งวันนี้วันที่คุณหลวงสมหวังอย่างสุดหัวใจแต่ทางด้านเมขลากลับรู้สึกอึ้งไปเมื่อได้ยินคำตอบของคุณหลวงภัสดาเธอรู้สึกทำอะไรไม่ถูกนึกตำหนิตัวเองที่อยู่ๆ ก็รู้สึกเขินกับคำพูดของิญญาทีกับคนด้วยกันที่เป็หมอเป็นักธุรกิจมาสารภาพรักต่อหน้าแต่กลับไม่รู้สึกอะไร ิญญาคุณหลวงยิ้มหวานทั้งที่ใบหน้าซีดจางไร้สีเื
“ในตอนนั้นฉันกับหล่อนเป็ผัวเมียกันแหวนวงนั้นคือแหวนที่ฉันสวมให้หล่อนกับมือ” เมขลาช็อตฟิลได้อีกกับคำว่าผัวเมียหญิงสาวคลายความกลัวเป็ปลิดทิ้งก่อนจะค่อยๆ ลุกไปนั่งตรงเก้าอี้ริมหน้าต่างห้องนอนโดยมีคุณหลวงยืนอยู่อีกมุมของห้องเธอยกมือที่สวมแหวนขึ้นมาดูหญิงสาวอยากรู้เื่ราวต่างๆมากมายทั้งยังสงสัยว่าทำไมเธอเห็นิญญาเยอะแยะแต่กับิญญาคุณหลวงภัสดา
“ทำไมฉันไม่เคยเห็นท่าน... เอ้อคุณหลวงคะ” ปากไวเท่าความคิด
“เพราะแรงอธิษฐานของหล่อน” คนตอบเสียงเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเ็ปกับอดีตอย่างไม่มีวันลืม
“มีเื่ราวมากมายเกิดขึ้นกับเราและเราสองคนก็ยังมีเื่ผิดใจกันอีกด้วย” เมขลาพยักหน้ารับรู้พลางถามขึ้นอีกเพราะไม่หายสงสัย เหมือนกับว่ามีเื่ราวที่อยากรู้มากมายนัก
“แล้วทำไมฉันต้องสวมแหวนด้วยคะ? เนี่ยแล้วก็ถอดไม่ออกด้วย” หญิงสาวบ่นเล็กน้อยตอนท้ายประโยคพลางยกหลังมือขึ้นดูแหวนเ้าปัญหา คุณหลวงยิ้มเอ็นดูหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้ายังดีใจไม่หายที่ได้พบกันอีกครั้ง
“เพราะมันเป็สิ่งเดียวที่ผูกใจหล่อนไว้กับฉันเมื่อหล่อนสวมแหวนฉันก็จะไปกับหล่อนได้ทุกที่ และหล่อนก็จะมองเห็นฉันได้ทุกเวลา”คุณหลวงภัสดาเอื้อมมือมาจับมือที่สวมแหวนของเมขลาเอาไว้ด้วยกิริยาสุภาพดวงตามีความหมายลึกซึ้ง
“อย่าพยายามถอดมันออกเลยนะให้มันอยู่ติดตัวหล่อนไว้แบบนี้ฉันจะคอยปกป้องคุ้มครองหล่อนเอง” คุณหลวงให้สัญญาแววตาวิงวอน แต่ทว่าเมขลากลับหัวเราะออกมาอย่างขบขัน คุณหลวงรู้สึกงงเพราะเขาออกจะจริงจัง
“ทำอย่างกับเป็เทวดาประจำตัว”เมื่อได้ฟังเหตุผลของเมขลาทำให้คุณหลวงอดที่จะหัวเราะไปกับหญิงสาวด้วยไม่ได้นานมากแล้วที่เขาไม่ได้มีความสุขแบบนี้ เมขลามองหน้าคุณหลวง ก่อนจะพูดขึ้นนิ่งๆ
“แล้วถ้าฉันมีคนที่รักและเขาต้องสวมแหวนให้ฉันล่ะคะ”เมขลาแกล้งถามแต่คำถามช่างกระตุกความรู้สึกคุณหลวงภัสดาเสียเหลือเกิน
“เมื่อหล่อนมีคนรักและหล่อนก็รักเขาจริงจังเช่นนั้นหล่อนคงหมดใจจากฉันเสียแล้ว แหวนมันจะหลุดออกมาเองโดยที่หล่อนไม่ต้องพยายามอะไรเลยจะถามไปทำไม...?” เสียงตอบห้วนสะบัดอย่างไม่ชอบใจนักหากหญิงสาวกลับยิ้มในหน้าและเป็ครั้งแรกที่รู้สึกว่าิญญาก็ไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิดแต่คุณหลวงภัสดากลับมีสีหน้าบึ้งตึงรีบเดินหนีไปนั่งที่เก้าอี้โยก ซึ่งบัดนี้ถูกย้ายมาไว้ข้างเตียงของเธอั้แ่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้
“งั้นขอถามใหม่นะคะ?” เมขลายังเล่นต่อ
“คราวนี้ฉันจะไม่ตอบหล่อน” น้ำเสียงคล้ายน้อยใจ แต่กลับมองจ้องมาทางหญิงสาวไม่วางตา
“แล้ว....” หญิงสาวทำเสียงลากยาวสีหน้าเ้าเล่ห์
“ถ้าฉันกลัวคุณหลวงผิดหวังตัดสินใจอยู่เป็โสดตลอดชีวิตเพื่อคุณหลวงล่ะคะ”เพียงแค่นั้นคุณหลวงภัสดาก็มีสีหน้าที่ดูประหม่าเอียงอายเขาหลบตาหญิงสาวหันไปทางอื่นแล้วก็อุบอิบพูดไม่เต็มเสียง
“นี่หล่อนอย่ามาหลอกให้ผีสางอย่างฉันดีใจเล่นนะ”คนพูดหันหน้าหลบสายตาไปทางอื่นแต่เมื่อหันกลับมาก็สบตาเข้ากับเมขลาที่จ้องมองรอท่าอยู่แล้วทำให้ิญญาคุณหลวงภัสดาทำอะไรไม่ถูก ถ้าเป็มนุษย์ป่านนี้คงจะหน้าแดงไปถึงไหนๆ
“หยุดจ้องฉันได้แล้ว” เสียงบอกเบาๆ เมขลาส่ายหน้าด้วยนึกเอ็นดูิญญาของคุณหลวงภัสดาไม่น้อยก่อนเอ่ยขึ้น
“ช่วยเล่าเื่ในอดีตให้ฉันฟังบ้างได้ไหมคะ?”หญิงสาวน้ำเสียงจริงจัง แววตาคุณหลวงเหมือนรำลึกความหลังแล้วเริ่มต้นเล่าเื่ที่เกิดขึ้นในอดีตให้เธอฟังช้าๆ
หลังจากที่รับเกตุแก้วมาอยู่ที่เรือน หล่อนก็ทำตัวติดแจอยู่กับลำเภาน้องสาวของคุณหลวงภัสดาไม่ห่างเกตุแก้วทำงานบ้านงานเรือนไม่มีขาดตกบกพร่องทั้งงานครัวงานฝีมือที่ลำเภาไม่ต้องบอกสอน หล่อนเป็แม่ศรีเรือนอย่างแท้จริง เก่งสารพัดทุกอย่างเป็ที่พอใจของคุณหลวงยิ่งนักและเกตุแก้วก็เข้ากับลำเภาได้เป็อย่างดีอีกด้วย
พฤติกรรมทุกอย่างอยู่ในสายตาของคุณหลวงมาโดยตลอดและเขายังรู้ดีอีกด้วยว่าที่หญิงสาวทำตัวไม่ว่างนั้นเพราะไม่อยากให้เขาเรียกหล่อนไปรับใช้นั่นเองคุณหลวงแอบขบขันที่หล่อนคงจะกลัวคำขู่ว่าจะให้เป็เมียลับๆ ของเขากระมังเกตุแก้วช่างไม่รู้เสียเลยว่า เขามิอาจหักหาญน้ำใจหล่อนถึงเพียงนั้นได้
แต่ทว่าเหตุการณ์บางอย่างก็เกิดขึ้น ใน่สายของวันหนึ่งเมื่อคุณหลวงภัสดากลับเรือนเร็วกว่าทุกวันลำเภาผู้เป็น้องสาวสังเกตได้ว่าั้แ่มีเกตุแก้วเข้ามาอยู่ที่เรือนผู้เป็พี่ชายก็หอบงานกลับมาทำที่เรือนบ่อยๆ และบางวันก็กลับมาเร็วกว่าทุกวัน
อย่างเช่นวันนี้ที่คุณหลวงกลับเรือนมาใน่สาย โดยมีสงบบ่าวรับใช้ใกล้ชิดหอบเอกสารตามมาเป็กองใหญ่เมื่อก้าวผ่านธรณีประตูหน้าเรือนมาคนที่หมายมั่นว่าจะได้พบหน้ากลับไม่พบซึ่งเป็ที่ขัดใจยิ่งนักคุณหลวงภัสดาตรงดิ่งไปทางลำเภาผู้เป็น้องสาวซึ่งกำลังนั่งพับดอกบัวอยู่ท่ามกลางบ่าวไพร่ทันที
“เกตุแก้วไปไหน?” เสียงถามนิ่ง แววตาเคร่งขรึม ลำเภาตอบโดยไม่ละมือจากการพับดอกบัว
“พี่เกตุแก้วขอลำเภาไปทำบุญถวายเพลที่วัดค่ะคุณพี่เห็นบอกว่าจะพายเรือไปเอง” ปากพูดแต่มือพับดอกบัวได้สวยงามเป็การบ่งบอกถึงสมาธิอันแน่วแน่ของผู้พูดอย่างแท้จริง
“ให้ไปได้ยังไง?” คุณหลวงภัสดาตำหนิน้องสาวตัวเอง แล้วหันมาสั่งบ่าวคนสนิท “สงบเอาของไปไว้ที่ห้องฉัน แล้วรออยู่ที่เรือนนี่แหละ” ยังไม่ทันที่บ่าวคนสนิทจะรับคำ คุณหลวงภัสดาก็เดินออกไปอย่างเร่งรีบ...
3K
