“ขอบคุณสำหรับการทำงานหนักวันนี้นะไอกะ”
หลังจากส่งสมาชิกคนอื่นๆ ในวงกลับบ้านแล้วก็เหลือแค่ฉันกับผู้จัดการในรถเท่านั้นซึ่งจะมีแค่่เวลาแบบนี้เท่านั้นที่เราจะหยิบยกเื่ต่างๆภายในใจออกมาพูดคุยกันได้
แม้แต่สมาชิกคนอื่นๆในวงที่ผ่านความลำบากมาด้วยกันมากมายั้แ่่เดบิวต์ก็ยังไม่เคยมีใครได้ร่วมวงสนทนาแบบนี้เลย
“ถ้าอย่างนั้น... ซาเอกุสะซังควรจะช่วยฉันทำงานวันนี้ให้เรียบร้อยคุณเอาของที่ฉันขอไปครั้งก่อนมาด้วยมั้ย?”
“เ้าเด็กนี่... ก็อยู่ในช่องเก็บของด้านหน้านี่ไง”
ซาเอกุสะซังผู้ไว้ผมสั้นเรียบร้อยที่กำลังใช้มือจับพวงมาลัยชี้มือชี้ไม้ให้ฉันที่นั่งอยู่ด้านข้างเปิดช่องเก็บของตรงหน้าข้างในนั้นมีถุงกระดาษสีน้ำตาลหนาที่ไร้ลวดลายหรือตัวอักษรอยู่ใบหนึ่ง
เมื่อแอบส่องดูข้างในถุง ก็พบกล่องที่มีข้อความเขียนไว้อยู่ เช่นฟังก์ชันควบคุมแบบััสองหัว ฟังก์ชันตั้งค่าความเร็วหลายระดับและความยาวเสมือนของจริง พูดได้เลยว่านี่คือความปรารถนาสูงสุดของฉันทีเดียวเชียว ั้แ่ฉันเดบิวต์เป็ศิลปินและได้รับความนิยมมากขึ้นการซื้อของพวกนี้ก็ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากผู้จัดการ
“ฉันตื่นเต้นกับเ้านี้ชะมัด ฮ่าๆ”
“ถ้า ‘สาวงามคนแรกนับั้แ่ก่อตั้งญี่ปุ่นมา’ถูกแอบถ่ายได้ว่าใช้ของพวกนี้ล่ะ คงได้เป็ข่าวสุดฮอตประจำเดือนแน่”
“นี่... คุณซาเอกุสะซังประชดฉันรึไง?”
“ก็ใช่สิ รู้มั้ยว่าฉันอายแค่ไหนที่ต้องมาช่วยเลือกไอ้ของพวกนี้ให้เธอ...เฮ้อ ยังไงฉันก็เป็ผู้จัดการนี่ คงต้องยอมรับความเป็จริงแหละ”
ฉันเริ่มเบื่อที่จะเถียงกับซาเอกุสะซังที่มักพูดอะไรแบบนี้ออกมาด้วยรอยยิ้มที่ยากจะเดาออกว่าพูดจริงหรือแค่พูดเล่น
ฉันไม่รู้หรอกว่าใครเป็คนเขียนข่าวลือพวกนั้นเพราะก่อนที่อัลบั้มเดบิวต์จะเปิดตัว ฉันก็มีหลายฉายาให้เรียกแล้วแน่นอนว่าใน่ที่จะเดบิวต์ ฉันก็ต้องโดนตรวจสอบอย่างละเอียดและถึงจะพูดได้ไม่เต็มปากว่าฉันได้ไล่กำจัดข่าวลือบ้าบอเ่าั้ไปหมดแล้ว...และก็หวังว่าหนึ่งปีให้หลัง ทุกคนจะลืมๆ มันไปบ้าง
แต่สุดท้ายฉายา ‘สาวงามแห่งสหัสวรรษ’ก็กลายเป็เื่ขำขันที่ถูกใช้พาดหัวข่าวซ้ำๆ จนกลายเป็เื่ปกติของสื่อไปแล้ว
“เอาเถอะ ถ้ามันจะช่วยลดพวกข่าวซุบซิบหรือข่าวลือต่างๆที่ลงในนิตยสารพวกนั้นบ้าง ฉันจะลองช่วยสุดความสามารถดู”
“อื้ม... ขอบคุณนะคะ”
ถึงฉันจะซื้อของบางอย่างผ่านการชอปปิงออนไลน์ได้แต่ก็ยังกลัวว่าสิ่งที่ทำไปอาจถูกเปิดเผยโดยไม่ได้ตั้งใจไหนต้องมาเสี่ยงว่าจะถูกเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวตอนไหนตลอดเวลาอีก
ส่วนที่ฉันย้ายมาบ้านหลังใหม่นี้เพราะค่ายต้นสังกัดเริ่มได้รับความนิยมมากขึ้น พวกเขาจึงเช่าห้องพักในคอนโดมิเนียมแห่งใหม่เพื่อใช้ปกปิดตัวตนของฉันโดยเฉพาะให้
นี่ถ้ารู้ว่าไอดอลสาววัยสิบเจ็ดปีในสายตาของทุกคนซื้อเซ็กซ์ทอยขนาดใหญ่พิเศษ(รวมถึงฟังก์ชันการสั่นะเืความเร็วสูงระดับพิเศษ) ละก็คงไม่ใช่เื่ที่จะมาอธิบายได้ด้วยคำสองคำแน่
“แต่อย่าเล่นเพลินจนกระทบงานล่ะ”
“ซาเอกุสะซังนี่นะ ไม่ต้องกังวลหรอกน่า ที่ผ่านมาฉันเคยทำให้ผิดหวังเหรอ?”
“ก็...ไม่รู้สิ”
หลังคุณซาเอกุสะได้ยินคำโต้เถียงจากฉัน เธอก็หยุดจู้จี้และเพ่งสมาธิไปที่การขับรถอีกครั้ง
ฉันที่กำลังเก็บถุงใบหนาเพราะไม่อยากให้ใครเห็นของด้านในพลันรู้สึกเสียใจขึ้นมาอีกครั้งกับการเลือกเส้นทางที่ไม่สะดวกนี้ของตัวเอง
ใบหน้าที่กำลังสะท้อนอยู่บนหน้าต่างรถตรงหน้าของฉันนี้ คือใบหน้าของ‘ไอกะ’ ไอดอลแห่งชาติ!
เมื่อสองปีที่แล้ว ฉันกับเพื่อนๆ ที่ได้รับคัดเลือกจากการออดิชันได้เดบิวต์ในชื่อวง ‘CYRA’ ซึ่งเดิมทีก็เป็แค่การเติมเต็มความฝันในการอยากเป็ศิลปินเท่านั้น
แต่พวกเรากลับได้รับความนิยมอย่างว่องไว ซิงเกิลแรกไม่เพียงขายดีตีตลาดเท่านั้นแต่พวกเราก็ค่อยๆ ไปโผล่อยู่ตามสถานีโทรทัศน์ที่นู่นที่นี่บ้าง
และเมื่อฉันถูกเลือกให้เป็เซนเตอร์ของวงฉันก็เปลี่ยนจากสาวสวยหน้าใหม่ตามสื่อ กลายเป็ไอดอลยอดฮิตโดยไม่รู้ตัว
สำหรับฉันตอนนี้ ก็แค่อยากรักษาภาพลักษณ์ไอดอลผู้ไร้ที่ติของตัวเอง และไม่อยากทำให้เเฟนๆที่สนับสนุนต้องผิดหวัง ดังนั้น... ในสถานการณ์ที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกแบบนี้ฉันจึงทำได้แค่อดทน
“ดีเนอะ… ที่ซาเอกุสะซังมีแฟนกับเขาด้วย”
“ก็เธอเป็ไอดอล ส่วนฉันเป็แค่ผู้จัดการธรรมดาๆ ไม่ใช่เรอะ”
“คงจะดีน่าดู... ฉันก็อยากเป็ผู้จัดการของไอดอลบ้างจังต้องได้เจอสาวน่ารักๆ เยอะแน่เลย”
“ก็จริง แต่ละคนก็น่ารักๆ ทั้งนั้น... แต่ถ้าไม่ก่อปัญหาเลยจะดีที่สุด”
“ฮิฮิ ขอบคุณสำหรับคำชมนะ”
ซาเอกุสะซังอายุมากกว่าฉันเธอเป็ผู้จัดการของพวกเรามาั้แ่่ที่เป็เด็กฝึกก่อนเดบิวต์ถึงเธอจะมีภาพลักษณ์ที่ดูสง่างามและเรียบร้อยอยู่เสมอ แต่ฉันรู้...ถ้าเธออยู่ตามลำพังกับแฟนหนุ่มที่คบหากันมาหลายปีเมื่อไหร่เธอแทบจะเปลี่ยนเป็คนละคน
ถึงแฟนหนุ่มอายุน้อยของเธอเพิ่งเข้าสู่สังคมการทำงานฉันก็ยังเห็นเขามารับซาเอกุสะซังหลังเลิกงานอยู่บ้าง แถมยังชอบโอบกอดกันอย่างมีความสุขอีกแต่ใช่ว่าจะเห็นภาพที่เจอนั้นได้ง่าย
“ว่าแต่ ฉันน่าจะบอกเธอไปแล้วนะว่า พรุ่งนี้ไม่มีตารางงานใช้วันหยุดพักผ่อนให้เป็ประโยชน์ล่ะ”
“อืม ฉันเองก็ไม่มีอะไรให้ทำมากนักหรอก... แล้วซาเอกุสะซังล่ะมีแผนไปไหนมั้ย”
“คืนนี้ฉันจะไปค้างที่บ้านแฟน”
“นี่คิดใช้โอกาสนี้ทำร้ายฉันใช่มั้ย? ไม่ใช่ว่าคนที่ต้องกังวลว่าจะทำมากเกินไปจนกระทบงานคือคุณเหรอคะ!”
เมื่อซาเอกุสะซังได้ยินฉันพูดแบบนั้นเธอก็ส่งเสียงหัวเราะเยาะเย้ยชวนน่ารำคาญออกมาก่อนจะเบนสายตาบุ้ยใบ้ไปที่ของเล่นผู้ใหญ่ในถุงที่ฉันถืออยู่
“ไม่เอาน่า ไม่ใช่ว่าฉันทำตามรีเควสที่เธอขอมาตลอดเหรอ ไอกะ”
“ฮึ… งั้นฉันก็ขอให้คุณมีวันหยุดอันแสนสุขในวันพรุ่งนี้ก็แล้วกัน”
ทันทีที่บทสนทนาจบลงฉันก็เพิ่งสังเกตว่ารถขับมาถึงซอยที่ใกล้ที่พักของฉันแล้วซาเอกุสะซังจึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนากลับมาที่ฉันแทน
“ใกล้ถึงบ้านเธอแล้ว อยากกินของว่างยามดึกไหม?”
“ไม่อะ ถ้าหิวตอนดึกๆ ฉันก็ทำอาหารเองได้ อีกอย่างคงหาที่จอดรถยากคุณกลับไปพักผ่อนเถอะค่ะ”
“งั้นเหรอ? ตามใจเธอแล้วกัน”
ซาเอกุสะซังขับรถตรงไปที่ลานจอดรถใต้ดินที่มีเฉพาะยานพาหนะซึ่งมีใบอนุญาตการเข้าถึงแบบอิเล็กทรอนิกส์เท่านั้นถึงจะได้รับอนุญาตให้เข้าไปในคอนโดมิเนียมระดับไฮเอนด์ ‘โมริคอมเพล็กซ์’ ได้
หลังจากฉันตรวจดูแล้วว่าไม่มีสิ่งของตกหล่นหรือมีคำแนะนำอะไรเพิ่มจากคุณซาเอกุสะซังแล้วฉันก็เปิดประตูรถและบอกลาเธอไปสำหรับค่ำคืนนี้
รถของผู้จัดการที่เปิดไฟหน้าอยู่นั้นยังคงจอดนิ่งอยู่กับที่จนกว่าฉันจะหยิบบัตรและเข้าไปในลิฟต์แล้วก่อนที่ประตูลิฟต์จะปิดสนิทฉันก็ถือโอกาสโบกมือเล็กน้อยเพื่อบอกลาคุณซาเอกุสะซัง
1K
