ตอนที่ 7 แลกมาด้วยความเ็ป
ผู้ใหญ่บ้านลู่ซานยกมือลูบเคราตัวเองพลางครุ่นคิด หากวันนี้จะพานางออกไปจากที่นี่ก็ยังไม่มีที่พักอาศัย สตรีตัวคนเดียวออกไปอยู่เพียงลำพังก็กลัวจะเกิดอันตราย
“ยามนี้ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงดินแล้วไร้แสงสว่างหากจะพานางไปอาศัยอยู่ในกระท่อมหลังหมู่บ้านก็ต้องจัดการซ่อมแซมเสียก่อนถึงจะอาศัยได้ แต่หากได้ไปอยู่ตรงนั้นก็ไม่ต้องเกรงกลัวว่าจะมีผู้ใดเข้าไปรบกวนและทำร้ายได้เพราะที่นั่นคือที่ดินของข้าเอง หากผู้ใดกล้าเหยียบย่ำไปก็เท่ากับว่าไม่เคารพข้า”
“เช่นนั้นให้นางไปอาศัยอยู่ที่เรือนข้าสักคืนก็ได้เ้าค่ะ รุ่งสางเราค่อยช่วยเหลือนางย้ายของไปที่กระท่อมตามที่ผู้ใหญ่บ้านกล่าว” เฟยฉีรีบเสนอไม่กล้าจะให้อิ้งเหย่นอนพักอยู่ที่นี่เมื่อเห็นสายตาอาฆาตแค้นของฟางหรงกับอวี่ซวนที่มองมาทางอิ้งเหย่ราวกับจะกินเืกินเนื้อ
“เอาอย่างที่เ้ากล่าวมา อิ้งเหย่มีเ้าไปนอนพักที่เรือนของเฟยฉีเสียก่อนรุ่งสางข้าจะเกณฑ์คนในหมู่บ้านไปช่วยซ่อมกระท่อมให้เ้า ส่วนเ้าฟางหรงต่อจากนี้ก็ลองนึกดูแล้วกันว่าสิ่งที่เ้าทำนั้นถูกต้องหรือไม่?” ทั้งสามเดินอกกจากเรือนตระกูลจาง อิ้งเหย่เดินตามหลังป้าเฟยฉีเมื่อสองเท้าก้าวพ้นออกไปนอกเรือนนางหันกลับมามองมารดาอีกครั้ง สายตาของทั้งสองมองเหมือนว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็ความผิดของนาง โชคดีเหลือเกินที่การเจ็บตัวในครั้งนี้จะได้หลุดพ้นจากตระกูลจางและครอบครัวประสาทแดกเช่นนี้
“อิ้งเหย่เรือนของข้าไม่ได้กว้างใหญ่เ้านอนด้านนอกนี่ได้หรือไม่” ป้าเฟยฉีผายมือให้อิ้งเหย่ไปนอนห้องโถงที่เอาไว้รับรองแขก อิ้งเหย่กวาดสายตามองตาม ที่นี่ดีกว่าห้องเก็บฟืนของเรือนตระกูลจางเป็ไหน ๆ
“เพียงแค่มีที่ซุกหัวนอนในคืนนี้ไม่ว่าที่ใดข้าก็นอนได้ทั้งนั้นเ้าค่ะ ขอบคุณท่านป้านะเ้าคะ ที่ช่วยเหลือข้า”
“เ้ามันน่าสงสาร มารดาของเ้าจิตใจอำมหิตทั้ง ๆ ที่เ้าเองก็เป็บุตรของนางแท้ ๆ แต่กระทำกับเ้าเหมือนไม่ใช่คน การตายของบิดาเ้าหาใช่ความผิดของเ้าไม่ เอาล่ะ ๆ รอข้าอยู่ตรงนี้สักครู่ข้าจะไปเอาผ้าห่มมาให้ จริงสิร่างกายของเ้าคงได้รับาเ็เดี๋ยวข้าจะไปต้มยามาให้นะ”
“ท่านป้า ข้าไม่เจ็บเท่าไหร่นักเ้าค่ะไม่อยากรบกวนท่านไปมากกว่านี้ เพียงแค่ท่านรับข้ามานอนอยู่ที่นี่แค่นี้ข้าก็เกรงใจมากแล้วเ้าค่ะ”
“เอาตามที่เ้าว่าก็ได้ เดี๋ยวข้าจะเอาผ้ามาให้ก็แล้วกัน” ป้าเฟยฉีเดินเข้าไปในห้องของตนเอง ส่วนอิ้งเหย่สำรวจร่างกายที่เ็ปยามนี้ รอยแดงเป็ริ้ว ๆ ห้อเืจนช้ำไปหมด หากอยู่ในยุคปัจจุบันฟางหรงคงถูกจับตัวไปขังคุกแล้ว แต่ที่นี่มิใช่เช่นนั้น อิ้งเหย่คิดเอาไว้เมื่อไหร่ที่เรือนป้าเฟยฉีมืดสลัวไร้แสงสว่างนางจะเข้าไปในมิติ ไปกินยาแก้ปวดและดื่มน้ำพุวิเศษอาจจะช่วยทำให้ร่างกายของเธอหายเร็วขึ้น
ยามสามในหมู่บ้านเงียบสงัด เป็่ที่ทุกคนนอนหลับพักผ่อน เรือนป้าเฟยฉีเองก็เช่นกันแต่ทว่าอิ้งเหย่กลับนอนไม่หลับไม่ใช่เพราะที่นอนแต่เป็เพราะยิ่งดึกอากาศยิ่งเย็นขึ้นความเ็ปร้าวไปทั้งกระดูก อิ้งเหย่สั่นสะท้านคล้ายจะจับไข้ นางเหลียวมองซ้ายมองขวามั่นใจแล้วว่าป้าเฟยฉีจะไม่ออกมา นางจึงลูบปานที่แขนข้างซ้ายเบา ๆ ลืมตามาอีกครั้งนางก็เข้ามาอยู่ในมิติ บนเตียงหนานุ่มของยุคปัจจุบันสบายและอุ่นกว่านอนพื้นหลายเท่า นางลุกขึ้นจุดเทียนเพิ่มแสงสว่างในกระท่อม เปิดตู้กับข้าวนึกถึงยาแก้ปวดในยุคปัจจุบันออกมากินเสียก่อน ก่อนจะไปจุดไฟที่เตาอังโล่ตั้งหม้อน้ำและเดินออกไปข้างนอน หน้าเรือนที่มีแปลงหญ้าฉั่งฉิกนางเด็ดมาเพียงไม่กี่ใบ นำมาล้างน้ำให้สะอาดยื่นใส่หม้อน้ำเดือด ครานั้นเองกระรอกนอกที่นอนอยู่บนต้นไม้เห็นแสงสว่างจากกระท่อมเขารีบะโลงแล้ววิ่งไปหาอิ้งเหย่ด้วยความสงสัย หากนางกลับเข้ามานอนเหตุใดต้องจุดไฟในยามนี้
“เ้าทำสิ่งใดอยู่หรือ ? หรือว่าเข้ามาต้มยาให้บุรุษผู้นั้นอีกแล้ว เอ๊ะ!! แล้วนั่นร่างกายของเ้าใบหน้าของเ้าเหตุใดถึงได้มีรอยพกช้ำเช่นนั้น หรือว่ามารดาของเ้าลงไม้ลงมือกับเ้าอีกแล้ว”
“อ้ายเซินข้าเจ็บเหลือเกิน เป็ข้าเองที่ได้รับาเ็ในยามนี้” เพียงได้ยินเสียงของอ้ายเซินกระรอกน้อย อิ้งเหย่ก็เผยความอ่อนแอให้เขาได้เห็นเหมือนว่าการอยู่ในมิตินี้เป็พื้นที่ปลอดภัยและสบายใจของนาง อ้ายเซินเงียบไปชั่วครู่ก่อนจะเดินเข้ามาหา ะโขึ้นบนบ่าของนางยื่นมือเล็ก ๆ เก็บคมเล็บไม่ให้ััถูกใบหน้าของนาง ลูบใบหน้าของนางอย่างแ่เบา
“เ้ายังเด็กตัวแค่นี้แต่มารดาของเ้ากลับทำร้ายเ้าได้ถึงเพียงนี้ นางไม่สมควรเป็มารดาของผู้ใดเลย เ้าคงเจ็บมากสินะ ถึงได้เข้ามาต้มหญ้าฉั่งฉิกดื่ม กลิ่นยาโชยออกมาแล้ว เ้าตักขึ้นมาดื่มเถอะน้ำที่เ้านำมาต้มนำมาจากบ่อน้ำพุวิเศษมันจะช่วยทำให้ร่างกายของเ้าคลายความเ็ปเร็วมากกว่าเดิม รอยพกช้ำพวกนี้อาจจะไม่หายในเร็ววันแต่ความเ็ปจะไม่หลงเหลืออยู่ ชีวิตของเ้าช่างน่าสงสารนักหากข้าออกไปได้ข้าจะไปคิดบัญชีแค้นกับมารดาของเ้าดีหรือไม่” อ้ายเซินทำท่าทางยกเท้าขึ้นคล้ายจะเตะ ยกมือเล็ก ๆ ต่อยกลางอากาศจนทำให้อิ้งเหย่หลุดหัวเราะออกมาในความน่ารักของอ้ายเซิน
“ตัวเ้าเล็กนิดเดียวหากออกไปข้างนอก ยังไม่ถึงตัวมารดาของข้าก็คงถูกพี่ชายของข้าจัดการถลกหนังย่างกินเสียแล้วล่ะ ขอบใจเ้ามากนะเพราะเ้าทำให้ข้าหายเศร้าไปได้บ้าง คืนนี้ข้าจะนอนที่นี่รุ่งเช้าข้างนอกมิติเมื่อไหร่เ้าช่วยปลุกข้าได้หรือไม่”
“ได้สิ ไปกินยาต้มเถอะจะได้พักผ่อนวันนี้เ้าพบเจอเื่อะไรมามากมายคงจะเหนื่อยน่าดู” อิ้งเหย่พยักหน้าลุกขึ้นไปตักยาต้มใส่ชามช้า ๆ ยกดื่มจนหมดชาม ก่อนจะเดินขึ้นไปนอนบนเตียงนอนดึงผ้าห่มมาห่มเมื่อศีรษะถึงหมอนนางก็ผล็อยหลับไปด้วยความเหน็ดเหนื่อยความเ็ปได้จางหายไปอย่างที่อ้ายเซินกล่าว
วูบ … แสงประกายกลางห้องสว่างวาบก่อนจะเผยร่างบุรุษรูปงาม แต่งกายชุดบัณฑิตในความมืดสลัวภายในห้อง เขาเดินเข้ามาใกล้ ๆ ใช้มือเขี่ยเส้นผมที่ปกปิดใบหน้าของอิ้งเหย่ออกอย่างเบามือ
“โชคชะตาช่างตลกเสียจริง ทั้ง ๆ ที่ชาติก่อนต้องพบเจอแต่ความเ็ปจากโรคร้าย ตายมายังมาอยู่ในร่างที่มารดาคอยรังแก พี่ชายไม่รักไม่ห่วงใย ข้าจะช่วยเ้าเอง” บุรุษหล่อเหลานี้มิใช่ใครแต่เป็อ้ายเซินในร่างของมนุษย์ที่เขาไม่เคยเผยให้ผู้ใดเห็นนั่นเอง
5K
