อากาศที่เคยหนาวเหน็บในหอสมุดหมื่นกรรมพลันเปลี่ยนเป็ร้อนระอุและคาวคลุ้งด้วยกลิ่นโลหิตหลินเทียนก้าวเข้าสู่ชั้นที่สี่ของหอคอยไร้เนตร สิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าคือ"วิหารหนามโลหิต" พื้นที่กว้างใหญ่ที่ไม่มีพื้นศิลาเรียบๆแต่กลับเต็มไปด้วยเถาวัลย์เหล็กไหลสีดำที่งอกเงยออกมาจากทุกทิศทางบนเถาวัลย์เ่าั้มีหนามแหลมคมนับหมื่นที่อาบไปด้วยปราณมารสีแดงฉานราวกับมันกำลังกระหายเืของผู้บุกรุก
ทันทีที่หลินเทียนก้าวเท้าลงบนพื้นหนามเหล็กเ่าั้พลันขยับไหวราวกับสิ่งมีชีวิตพวกมันพุ่งเข้าหาเขาดุจงูร้ายที่หิวกระหาย หลินเทียนชักกระบี่ัพลิกฟ้าออกมาแสงสีม่วงทองจาก 'สัจธรรมแห่งั' วาบขึ้นปกคลุมใบดาบเขาฟาดฟันเข้าใส่หนามเหล็กเ่าั้ ทว่าสิ่งที่น่าสะพรึงกลัวคือทุกครั้งที่เขาตัดหนามเหล็กขาด พวกมันจะหลั่งของเหลวสีแดงเข้มออกมาและของเหลวนั้นกลับกลายเป็เปลวเพลิงโลกันตร์ที่เผาผลาญปราณป้องกันของเขาในทันที
"นี่ไม่ใช่แค่เหล็ก...แต่มันคือ 'คำสาปสายเื' ที่บรรพบุรุษของเ้าสร้างไว้เพื่อจองจำผู้ที่คิดทรยศหุบเขา!"
เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังมาจากส่วนลึกของวิหารร่างขนาดั์สูงกว่าสามวาเดินฝ่าดงหนามออกมา เขาคือ"เพชฌฆาตเกราะเหล็กไหล"ร่างกายของเขาสวมเกราะหนาหนักที่หลอมรวมเป็หนึ่งเดียวกับเถาวัลย์หนามในมือถือขวานั์ที่แผ่กลิ่นอายทำลายล้างทุกย่างก้าวของเขาทำให้พื้นสั่นะเืและหนามเหล็กดูจะยิ่งแข็งแกร่งขึ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา
"คำสาปงั้นรึ?" หลินเทียนกัดฟันกรอดความเ็ปจากาแที่ไหล่ซ้ายซึ่งได้รับจากชั้นที่สามยังคงแผ่ซ่าน"หากมันคือคำสาปที่เกิดจากสายเืข้า ข้าก็จะใช้เืของข้าเนี่ยแหละ...ทำลายมันให้สิ้นซาก!"
หลินเทียนทะยานร่างเข้าหาเพชฌฆาตั์ทว่าหนามเหล็กกลับพุ่งเข้าพันธนาการขาและแขนของเขาไว้กลางอากาศหนามแหลมทิ่มแทงทะลุชุดหนังสัตว์เข้าสู่ิัเืสีแดงสดของหลินเทียนไหลซึมออกมา ทว่าทันทีที่เืของเขาัักับหนามเหล็กแสงสีน้ำเงินเจิดจ้าพลันะเิออกมาจากาแ!
สายเืัครามในตัวเขากำลังต่อต้านคำสาปโบราณหลินเทียนรู้สึกถึงพลังที่เดือดพล่านประหนึ่งลาวาที่ไหลวนอยู่ในเส้นชีพจรเขาไม่ได้พยายามจะดึงตัวออก แต่กลับยอมให้หนามเหล็กเ่าั้ทิ่มแทงลึกขึ้นไปอีกเพื่อส่งพลัง 'สัจธรรมแห่งั' เข้าไปทำลายแก่นแท้ของคำสาปจากภายใน
"อ๊ากกกกก!"หลินเทียนแผดเสียงะโก้องวิหารแสงสีม่วงทองะเิออกจากร่างของเขาซัดเอาหนามเหล็กและเพชฌฆาตั์จนกระเด็นออกไปร่างของเพชฌฆาตเหล็กไหลเริ่มแตกร้าวพลังคำสาปที่มันเคยควบคุมกลับย้อนกลับมาทำลายตัวมันเอง
หลินเทียนไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอยเขาพุ่งเข้าหาศัตรูในขณะที่ร่างกายโชกไปด้วยเืท่วงท่ากระบี่ของเขาในยามนี้ไม่ได้งดงามอย่างเคยแต่มันกลับแฝงไปด้วยความดุดันและเด็ดเดี่ยวถึงขีดสุด
"วิชากระบี่ไร้ลักษณ์ขั้นที่แปด: ัทลายโซ่ตรวน!"
คมกระบี่ัพลิกฟ้าฟาดลงบนกลางอกของเพชฌฆาตั์ตัดผ่านทั้งเกราะเหล็กไหลและิญญาคำสาปที่สิงสถิตอยู่ภายในจนแหลกเป็ผุยผงเสียงะเิดังกัมปนาทสะท้านหอคอยหนามเหล็กทั่วทั้งชั้นพลันสลายกลายเป็เถ้าถ่านทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า
หลินเทียนทรุดลงกับพื้นร่างกายของเขาเต็มไปด้วยาแทว่าแววตาของเขากลับวาวโรจน์ด้วยพลังที่เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลาแเ่าั้ไม่ได้ทำให้เขาอ่อนแอลงแต่กลับทำให้การเชื่อมต่อระหว่างเขากับกระบี่มรดกมั่นคงขึ้นอย่างน่าอัศจรรย์เขาััได้ว่า จอมเทพไร้เนตรที่อยู่บนชั้นสูงสุดเริ่มมีความสั่นไหวในจิตใจแล้ว
ที่ปลายสุดของวิหารหนามเหล็กที่เหลือเพียงหยิบมือได้หลอมรวมกันกลายเป็บันไดวนที่ทอดยาวขึ้นไปสู่ชั้นที่ห้า...ด่านสุดท้ายก่อนจะถึงยอดหอคอย
"ข้ากำลังไป...บรรพบุรุษผู้หลงผิด"
หลินเทียนพยุงร่างกายที่อาบไปด้วยเืก้าวเดินขึ้นสู่ชั้นถัดไป ทิ้งร่องรอยแห่งชัยชนะที่แลกมาด้วยความเ็ปไว้เื้ัมหากาพย์บทที่สามสิบจบลงท่ามกลางกลิ่นอายของาสุดท้ายที่กำลังจะะเิขึ้น!
126
