เผยเชียนรู้สึกว่าอนาคตสว่างไสวขึ้นมาทันตา!
ก่อนหน้านี้เขามีเงินแค่ห้าหมื่นหยวนคงจะตลกไปหน่อยถ้าจะไปหาจ้างคนด้วยเงินแค่นี้
แต่ตอนนี้เผยเชียนมีเงินทุนระบบถึงสามแสนหยวน!
คงไม่แปลกอะไรถ้าจะจ้างพนักงานหรอก ใช่ไหม
พอคิดถึงประสบการณ์อันขมขื่นเผยเชียนก็สรุปได้ว่าข้อผิดพลาดของเขาเกิดจากไม่กี่อย่าง
อย่างแรกคือเขาโชคร้ายเกินไป!
ใครจะไปคิดว่าอัปโหลดมาสเตอร์ในหมวดเกมที่ดังนิดหน่อยจะบังเอิญมาเจอเกมเขาเข้า
ถ้าไม่ใช่เพราะอาจารย์เฉียว เขาคงขาดทุนสมหวัง
อีกอย่าง เผยเชียนก็เริ่มนึกสงสัยในความสามารถของตนเอง
หรือจะเป็เพราะเขาฉลาดเกินไป เลยไปคิดหาทางเสียเงินแบบผิดๆ
มันจะมีคนจำพวกที่ล้มเหลวและขาดทุนทุกครั้งไม่ว่าจะพยายามหาเงินอย่างหนักหน่วงแค่ไหน
ขณะเดียวกัน ก็มีพวกที่คิดหาทางเสียเงินตลอดเวลาแต่ก็ทำไม่สำเร็จสักที!
เผยเชียนคิดว่าตัวเองอยู่ในกลุ่มหลัง
ดังนั้นจึงถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องหาตัวช่วย
นั่นคือจ้างคน!
ขอแค่จ้างพวกห่วยมาทำงานเหล่านี้ให้ เขาก็คงจะได้เสียเงินอย่างง่ายดาย
คิดได้ดังนั้น เผยเชียนก็ไม่ได้หงุดหงิดหม่าหยางอีกแม้จะโดนบ่นไปเมื่อครู่
“หม่าหยางคือของขวัญจาก์!”
“ช่างเป็อัจฉริยะด้านความห่วย!เขาคือพนักงานในฝันที่ฉันตามหา”
“ฉันควรจ้างเพื่อนคนอื่นด้วยอีกมั้ย จ้างเพิ่มอีกสักคนจะเป็อะไรเอาจริงๆ จ่ายเงินเดือนเยอะๆ จะได้ผลาญเงินได้มากกว่าเดิม”
“ไม่ได้!พวกที่เหลือดูท่าจะไว้ใจได้เกินไป!”
เผยเชียนอยากจะจ้างรูมเมตคนอื่นๆ ด้วยแต่ไม่นานก็ต้องล้มเลิกความคิดไป
มหาวิทยาลัยฮั่นตงเป็มหาวิทยาลัยชั้นนำคนที่เข้าที่นี่ได้ล้วนไม่ใช่คนโง่
คนห่วยแบบหม่าหยางถือเป็โชคฟ้าประทาน
ถ้าหาคนเพิ่ม พวกนั้นอาจทำงานดีขึ้นมาก็ได้ ถ้าเป็แบบนั้นเผยเชียนคงปวดใจน่าดู
หลังตัดสินใจได้แล้ว เผยเชียนก็เรียกหม่าหยางไปคุยส่วนตัวนอกห้อง
“มีอะไรเหรอพี่เชียน จะบอกกลยุทธ์ลับให้เหรอ”หม่าหยางมองเผยเชียนอย่างมีความหวังคิดว่าอีกฝ่ายเรียกออกมาคุยเื่กลยุทธ์การเล่นเกม
“่นี้ฉันสร้างเกมอยู่น่ะ อยากได้คนช่วย นายสนใจไหม”เผยเชียนเข้าประเด็น หม่าหยางไม่ใช่คนมีเล่ห์เหลี่ยมอะไร ไปเล่นแง่กับเขาจะเกิดผลเสียมากกว่า
หม่าหยางอึ้งไปสักพักก่อนจะส่ายหัว “พี่กวนผมป่ะเนี้ยเทอมนี้งานหนักจะตาย จะเอาเวลาไหนไปทำกัน”
เขาหยุดไปชั่วครู่ก่อนจะพูดต่อ“อย่าบอกนะว่าพี่ไปหลงความสำเร็จของไอ้เกมอินดี้บ้าบอนั่นเหมือนคนอื่น”
“เหตุผลหลักที่ทำให้เกมโดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทรายดังก็เพราะโชคช่วย! อีกอย่างสร้างเกมใช้เงินตั้งเยอะ! พี่จะไปหาเงินมาจากไหน”
เผยเชียนกระแอมกระไอ “ฉันจะไม่ปิดนายแล้วกัน จริงๆแล้วฉันเป็ทายาทคนที่สองของตระกูลร่ำรวย ที่บ้านให้เงินฉันมาสามแสน พอรึเปล่าล่ะ”
หม่าหยางอ้าปากค้าง ผ่านไปพักใหญ่ถึงพูดต่อได้ “พี่พูดจริงป่ะเนี่ยอย่าโกหกกันดิ”
เขาไม่รู้มาก่อนว่าภูมิหลังครอบครัวของเผยเชียนเป็อย่างไรแต่ก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนชอบแกล้งคนอื่นเอามันไม่มีเหตุผลจำเป็อะไรที่เผยเชียนจะต้องมาเล่นมุกโง่ๆ กับเขาแบบนี้
หม่าหยางเริ่มจริงจังมากขึ้น
“นอกจากเื่เงินแล้ว ปัญหาเื่อื่นล่ะ” หม่าหยางถาม
เผยเชียนถามกลับ “มีปัญหาอื่นนอกจากเื่เงินด้วยเหรอ”
หม่าหยางนิ่งไปชั่วขณะ “พี่รู้เื่งานภาพมั้ยรู้วิธีเขียนโค้ดรึเปล่า”
เผยเชียนส่ายหัว “ไม่อ่ะ เป็ปัญหาด้วยเหรอทรัพยากรพวกนี้เอาเงินไปซื้อออนไลน์ก็ได้ จ้างมืออาชีพมาทำให้ก็ได้”
หม่าหยางอ้าปากค้าง ไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี
คิดตื้นไปหรือเปล่า!ถึงจะรวยแค่ไหน แต่นั่นก็ไม่ใช่วิธีใช้เงิน!
เผยเชียนตบบ่าอีกฝ่าย “อย่าเป็ห่วงเื่อื่นเลยที่ถามตอนนี้คือนายอยากมาช่วยมั้ย ถ้าสนใจเดี๋ยวให้ไปอยู่ทีมออกแบบ”
ใบหน้าหม่าหยางเต็มไปด้วยความลังเล “พี่เชียน เราก็สนิทกันดีผมต้องช่วยพี่แน่นอนอยู่แล้ว”
“แต่เราทั้งคู่ไม่มีใครรู้เื่การสร้างเกมเลย! ถึงเงินสามแสนจะได้มาจากที่บ้านแต่ผมว่าพี่น่าจะคิดเื่นี้ดูให้ดีอีกที อย่าเพิ่งตัดสินใจอะไรง่ายๆ แบบนี้”
“ผมกลัวว่าจะทำให้พี่ผิดหวังถ้าพาไปเสียเงินสามแสนทิ้งเปล่าๆผมคงช่วยพี่ไม่ได้”
เผยเชียนพูดอะไรไม่ออกเขาไม่คิดเลยว่าจิตสำนึกของหม่าหยางจะกลายมาเป็อุปสรรค...
แต่พอมาคิดดูดีๆ ถึงหม่าหยางจะค่อนไปทางโง่ แต่ก็ไม่ใช่คนแย่อะไรถือว่าเป็คนดีคนหนึ่งเลยละ
เผยเชียนเปิดเผยแหล่งที่มาที่แท้จริงของเงินไม่ได้จึงบอกได้แค่ว่าตัวเองเป็ทายาทรุ่นที่สองของตระกูลร่ำรวยและได้เงินทุนมาจากครอบครัวแต่นั่นก็ดันไปทำให้หม่าหยางนึกลังเลขึ้นมาเพราะกลัวจะทำให้เขาขาดทุน
เนื่องจากไม่มีทางเลือกอื่นเผยเชียนจึงต้องงัดความสำเร็จในอดีตมายืนยัน “จริงๆ แล้วฉันสร้างเกมไปแล้วเกมหนึ่งทำเงินได้แล้วด้วย”
หม่าหยางอึ้งไป “เกมอะไรเหรอ”
“อะแฮ่ม” เผยเชียนกระแอมกระไอ “โดดเดี่ยวเดียวดายกลางทะเลทราย”
“พรืด!”หม่าหยางเกือบจะสำลักน้ำลาย
“พี่เนี่ยนะเป็คนสร้างเกมกากนั่น!”หม่าหยางตื่นตะลึง
เขาเคยก่นด่ากับเผยเชียนไปก่อนหน้านี้ว่ามันเป็เกมเฮงซวยที่คนจิตใจชั่วช้าสร้างขึ้นมา! ใครจะไปรู้เล่าว่าได้ด่าเ้าตัวไป...
เผยเชียนรู้สึกเหนื่อยใจ “ฉันสร้างขึ้นมาเองจริงๆ”
ช่างเป็สถานการณ์น่ากระอักกระอ่วนใจ
หม่าหยางกะพริบตาแล้วยกนิ้วโป้ง “เยี่ยม! สุดยอดเลยพี่เชียน!ไม่รู้เลยว่าพี่มีพร์ในการออกแบบเกมขนาดนี้!พี่นี่โคตรอัจฉริยะเลยที่ทำเกมฮิตได้! มิน่าผมถึงรู้สึกคุ้นๆตอนเล่นเกมนั้น เป็แบบนี้นี่เอง”
เผยเชียนไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดีไอ้หม่ามันช่างเปลี่ยนฝั่งเร็วฉิบหาย!
“พอๆ ไม่ต้องประจบแล้ว คำถามเดิม จะมาช่วยมั้ยฉันจะให้เงินเดือนสามพันหยวนต่อเดือน จะได้กำไรหรือขาดทุน นายไม่ต้องมาช่วยหาร”เผยเชียนยื่นข้อเสนอ
ครั้งนี้ท่าทีของหม่าหยางเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง เขาพยักหน้ารัว“ช่วยครับ ช่วย! ผมช่วยพี่แน่นอนพี่เชียน!พี่ก็รู้ว่าถึงผมจะไม่เก่ง แต่พี่ไว้ใจผมได้!”
พอได้รู้ว่าเผยเชียนสร้างเกมฮิตหม่าหยางก็รู้ว่าเื่นี้ไม่ใช่เด็กเล่นขายของ กลับกันมันคือหนทางสว่างที่เขาแทบรอจะเข้าร่วมไม่ไหว!
เผยเชียนเน้นย้ำความจริงใจที่มีต่อหม่าหยาง “ใช่ฉันอยากให้นายมาช่วยเพราะนายเป็คนที่ไว้ใจได้!อย่าไปบอกใครล่ะ ในรูมเมตทั้งหมด ฉันคิดว่านายเก่งที่สุดเลยไม่ได้ไปคุยเื่นี้กับใครเลย”
หม่าหยางยิ้มกว้าง “ได้เลย ได้เลย!”
“โอเค งั้นก็ตามนี้” เผยเชียนไม่มีอะไรจะพูดต่อ“มีอะไรหลายอย่างที่ต้องเตรียมก่อน อะไรทำได้ก็ไปทำก่อนแล้วกันถ้ามีอะไรคืบหน้าเดี๋ยวฉันบอก”
หม่าหยางพยักหน้าอย่างตื่นเต้น “โอเค ไม่ต้องห่วง! เดี๋ยวบ่ายนี้ผมไปร้านหนังสือจะไปหาดูว่ามีหนังสือเฉพาะทางอะไรที่ผมเรียนรู้ได้!ไม่ต้องห่วง ผมไม่เป็ตัวถ่วงแน่นอน!”
หม่าหยางกลับเข้าห้อง เก็บของ เตรียมตัวออกไปข้างนอก
“เอาจริงๆ นายไม่ต้องไปหาหนังสืออะไรอ่านก็ได้นะ...”
เผยเชียนตอบในใจ แต่ก็ทำได้แค่ยกมือให้ ไม่ได้พูดอะไรออกมา
เขานึกสงสัยว่าตัวเองคิดถูกหรือเปล่าที่เลือกหม่าหยาง
เอาคนมีความรับผิดชอบและไว้ใจได้มาทำงานจะช่วยให้ทำได้ตามเป้าจริงหรือ...
แต่พอคิดดูดีๆ จากที่รู้จักหม่าหยางมาหลายปีเผยเชียนรู้ว่าถึงผู้ชายคนนี้จะไว้ใจได้ แต่ความสามารถของเขาก็มีจำกัด
ปล่อยให้หม่าหยางไปหาหนังสือเฉพาะทางอ่านคงไม่ส่งผลกระทบอะไรต่อภาพรวมหรอกมั้ง
![ชวนแม่จ๋าหนีป๊ะป๋ามาเฟีย! [ยุค80]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1713762626_38851135.webp)
1K
