“เจ็บไหม?”
กรวีร์กดจุมพิตลงไปที่หน้าผากนูนเนียนใส ก่อนจะเอ่ยถามด้วยความเป็ห่วงเป็ใย เพราะรู้ดีว่าัของตัวเองใหญ่โตเกินกว่ามาตรฐานชายไทย และแถมเขายังร้อนแรงจนเผลอทำรุนแรงไปบ้างในบางครั้ง จึงคิดว่าครั้งแรกของเธอคงต้องเจ็บระบมกันงานนี้เป็แน่นอน
“นิดหน่อย... พี่วี พรต้องกลับบ้านแล้ว คนอื่นเขากลับกันไปนานแล้ว พ่อต้องเป็ห่วงพรมากแล้วตอนนี้”
พรลภัสพูดทั้งที่ใบหน้าสวยหวานแดงระเรื่อซับสี ด้วยความเขินอาย เธออายมากจริงๆ จนขณะที่บอกชายหนุ่มตัวโต เธอยังไม่กล้าที่จะมองสบตากับเขาเลยด้วยน้ำ ถึงเธอจะเก่งในเื่อื่น แต่กับเื่นี้เธอยอมรับจริงๆ ว่าเธออ่อนด้อยมากจริงๆ
“อืม!... งั้นเดี๋ยวพี่จะไปส่ง”
ถึงแม้กรวีร์จะไม่อยากที่จะให้หญิงสาวตัวเล็กกลับบ้าน เขาอยากจะให้เธอนอนกับเขาที่นี่ แต่ด้วยเหตุและผลที่เธอว่ามา ก็ให้เข้าใจได้ เขาจึงยินยอมให้เธอกลับบ้านโดยไม่อิดออดเหนี่ยวรั้งเธอไว้ ถึงแม้อยากจะเหนี่ยวรั้งเธอไว้ใจแทบขาดก็ตามที
“อะ อุ๊ยยยย!!... ซู๊ดดดดดด......”
พรลภัสขยับตัวลุกขึ้น แต่ก็ต้องสะดุ้งน้อยๆ และเผลอร้องอุทานออกมาเบาๆ พร้อมกับหยีตาเข้าหากัน เมื่อแอ่งน้ำหวานเบื้องล่างรู้สึกปวดจี๊ดปลาบแปลบ เธอรับรู้ได้ว่าตรงนั้นคงจะบวมเบ่ง ระบมขึ้นมาบ้างแล้ว
“เจ็บมากเหรอ?”
“มะ ไม่ ไม่มากมายอะไร”
กรวีร์เห็นท่าทางของหญิงสาวตัวเล็กสะดุ้ง และหยุดนิ่งการขยับตัว จึงรีบผุดลุกขึ้นนั่งโดยเร็วไว ขณะมือใหญ่ยื่นมา หมายจะไปจับตรงที่หญิงสาวตัวเล็กเจ็บปลาบแปลบ แต่มือเรียวเล็กไวกว่า รีบจับมือเขาเอาไว้ ใบหน้าสวยหวานแดงฉานมากยิ่งขึ้น ด้วยความเขินอายเป็อย่างมาก
พรลภัสกลั้นใจพยุงตัวเองลุกขึ้น พร้อมกับสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ และทำตัวให้ผ่อนคลาย แล้วทำท่าจะลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม แต่แล้วพอหันไปเห็นสายตาคมกริบ ที่มองจ้องมาที่เนินเนื้อเต่งตึงตาไม่กะพริบ เธอจึงยิ่งหน้าแดงจนลามไปถึงใบหู รีบยกมือเรียวเล็กขึ้นมาปิดเนินเนื้อเต่งตึงทั้งสองข้างเอาไว้ ขณะเดียวกันมือเรียวเล็กอีกข้าง ปิดแอ่งน้ำหวานเอาไว้ด้วย
“พี่วีจะมองอะไรนักหนา ไปใส่เสื้อผ้าได้แล้ว”
“เฮื่ออออออ......”
พรลภัสเร่งเร้ากรวีร์ ทั้งที่ใบหน้าสวยหวานแดงอยู่อย่างนั้น ด้วยความเขินอาย กรวีร์หายใจออกมาแรงอย่างสุดเซ็ง และรู้สึกขัดเคืองใจ เขาอยากรั้งให้เธออยู่ที่นี่ด้วยกันทั้งคืน แต่ก็ทำไม่ได้อย่างใจคิด จึงละสายตาจากร่างบางอันเย้ายวน ลุกออกจากเตียงนอนกว้างขวางหนานุ่ม
กรวีร์ก้มลงไปหยิบเสื้อผ้าของหญิงสาวตัวเล็ก ที่ถูกเขาโยนลงมากองอยู่ที่พื้นห้องก่อนหน้านี้ ยื่นส่งให้เธอสวมใส่ จากนั้นหยิบเสื้อผ้าของตัวเองมาสวมใส่ โดยที่สายตาคมกริบคอยชำเลืองมองร่างบาง เป็บางครั้งคราวไปด้วย ด้วยความเสียดาย จนกระทั่งเธอสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อย เขาจึงยื่นมือใหญ่ไปให้จับ
“.........”
พรลภัสมองใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มนิดหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนดวงตากลมโตคู่สวยมามองมือใหญ่ แล้วค่อยยื่นมือเรียวเล็กไปจับมือใหญ่ ด้วยใบหน้าเขินอายที่ทำยังไงก็ไม่หายเขินอายสักที
กรวีร์เห็นท่าทางเขินอายก็ยิ้มบางๆ ออกมาที่มุมปาก ก่อนจะกระชับมือใหญ่ที่จับกุมมือเรียวเล็กให้แน่นขึ้น แล้วพาเดินออกจากห้องนอน
กรวีร์จับจูงร่างบางมาขึ้นรถโฟร์วิล ที่จอดอยู่ที่โรงจอดรถ เขาเปิดประตูรถให้เธอขึ้นไปก่อน แล้วเขาจึงอ้อมไปขึ้นนั่งฝั่งคนขับ แล้วขับเคลื่อนถอยออกจากโรงจอดรถ วิ่งออกจากบ้าน ตรงไปยังถนนของไร่ แล้วมุ่งขึ้นสู่ถนนหลัก จนกระทั่งรถโฟร์วิลวิ่งมาจอดสนิทอยู่ที่หน้าบ้านหลังเล็ก
“พรรู้ไหมว่าพี่ไม่อยากให้พรกลับมาบ้านเลย อยากให้นอนด้วยกันกับพี่ที่บ้านของพี่”
ก่อนพรลภัสจะลงจากรถโฟร์วิล กรวีร์ยื่นมือใหญ่มาจับมือเรียวเล็กเอาไว้ พร้อมกับส่งสายตาออดอ้อน เว้าวอน ทั้งคำพูดที่เขาพูดออกมาก็ดูออดอ้อน แตกต่างจากเช่นทุกๆ ครั้ง ถึงแม้ว่าทุกๆ ครั้ง เวลาที่เขาพูดกับเธอจะนุ่มนวลแล้ว แต่ครั้งนี้ดูจะนุ่มนวลมากกว่า จนทำให้หัวใจดวงน้อยสั่นไหว
“พรต้องกลับ พรเป็ห่วงพ่อ พรไม่อยากให้พ่อเป็ห่วงจนไม่เป็อันหลับอันนอน... พรต้องเข้าบ้านแล้ว พี่วีขับรถกลับระวังด้วยนะ”
พรลภัสพูดไปก็ให้หน้าแดงไป ยิ่งเขาส่งสายตาหวานเชื่อมออดอ้อน ก็ยิ่งทำให้เธอยิ่งอาย เธอจึงกล่าวตัดบท เพื่อให้เขายอมปล่อยเธอลงจากรถแต่โดยดี เพราะขืนพูดคุยกันอยู่นานๆ จะทำให้คนที่อยู่ในบ้านสงสัยเอาได้
“งั้นพรุ่งนี้่บ่ายพี่มารับนะ”
“ไปไหนเหรอ?”
พรลภัสเลิกคิ้วถามชายหนุ่มตัวโต เพราะทุกคนต่างรู้กันดีว่าพรุ่งนี้เป็วันหยุดของพนักงานและคนงานทุกคน รวมทั้งของเธอด้วย แต่เขากลับบอกว่าจะมารับเธอ เธอก็ต้องสงสัยเป็เื่ธรรมดาสิ
“เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็รู้เองแหละ พรเตรียมตัวเอาไว้ก็แล้วกัน”
๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓_๓๓
1K
