สายลับเนโครแมนเซอร์แห่งสถาบันเวทมนตร์

ไม่อยากตื่นเลย...

นี่เป็นความคิดแรกของฉันทันทีที่ลืมตาขึ้นมาในตอนเช้า

ฉันนอนนิ่งอยู่บนเตียง จ้องมองเพดานด้วยสายตาว่างเปล่า ทำไมฉันต้องตื่นไปเรียนด้วยนะ...

ตอนที่ยังเป็นโอไรออน ฉันตื่นก่อนพระอาทิตย์ขึ้นแทบทุกวัน ฝึกดาบ ฝึกกำลัง ออกเดินทาง ต่อสู้กับสัตว์ประหลาด เข้าไปในดันเจี้ยน ฆ่าศัตรู ชีวิตในตอนนั้นเต็มไปด้วยเรื่องให้ทำจนแทบไม่มีเวลานอน

แต่ตอนนี้... ฉันกลับมีตารางเรียน ต้องเข้าเรียนตรงเวลา ต้องทำการบ้าน ต้องเข้าร่วมกิจกรรม และที่แย่ที่สุดคือ

ฉันถอนหายใจยาว "ไม่อยากไป..."

แต่ถึงจะบ่นแบบนั้น ร่างกายก็จำใจลุกขึ้นจากเตียงอยู่ดี ฉันแต่งตัวเรียบร้อย จัดผมให้เข้าที่ แล้วมองตัวเองในกระจก... เด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่งกำลังมองกลับมา ยังไงก็ไม่ชินจริง ๆ

ฉันเดินทางไปยังสถาบันด้วยสภาพจิตใจที่ยังอยากกลับไปนอนต่อ และเมื่อมาถึงห้องเรียน ฉันก็พบกับคนที่ไม่อยากเจอเป็นคนแรก

"เธอ!"

เสียงแหลมสูงดังขึ้น ฉันหันไปมอง... เรือนผมสีแดงสด ใบหน้าสวยคม ท่าทางถือดีเต็มเปี่ยม

อัลเทีย เอลดริดจ์... ยัยคุณหนูพุดดิ้งนั่นเอง

"สวัสดีค่ะ" ฉันทักด้วยรอยยิ้มสุภาพ

อัลเทียสับเท้าเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าฉัน "เมื่อวานเธอทำแบบนั้นกับฉันได้ยังไงกัน!"

"แบบไหนเหรอคะ?"

"อย่าทำเป็นไม่รู้! เรื่องพุดดิ้งไง!" เธอชี้นิ้วมาที่ฉัน "ฉันบอกแล้วว่ายอมจ่ายตั้งห้าเท่า!"

"แต่ฉันไม่ขายค่ะ"

"ทำไม!"

"เพราะฉันอยากกิน"

อัลเทียกำลังจะเปิดปากโวยวายต่อ แต่ก่อนที่เธอจะได้พูด—

"สวัสดีทุกคน! อาจารย์เมลคนดีคนเดิมเองจ้า!"

เสียงสดใสแทรกดังขึ้นมาจากหน้าห้อง พวกเราหันไปมองพร้อมกัน อาจารย์สาวร่างเล็กเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกว้างกวัดแกว่งมือไปมา

ฉันมองเธอพลางคิดในใจ... เห็นกี่ครั้งก็ไม่เคยชินซักที

แม่มดแห่งป่ากรีนเวลล์... บุคคลที่ในอดีตเมื่อห้าร้อยปีก่อนมีชื่อเสียงกระฉ่อนจนแม้แต่ฉันยังเคยได้ยินชื่อ แต่ตอนนี้กลับมายืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้องเรียนเหมือนอาจารย์สาวธรรมดา ๆ ถ้าไม่รู้ตัวจริงมาก่อน ฉันคงไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด

อาจารย์เมลินดาปรบมือเบา ๆ "เอาล่ะ วันนี้เราจะเรียนวิชาการต่อสู้ในสถานการณ์จริงกันนะคะ!"

บรรยากาศในห้องเรียนพิเศษเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

"แน่นอนว่าชื่อวิชาก็บอกอยู่แล้วว่าเป็นการต่อสู้ในสถานการณ์จริง เพราะฉะนั้น... วันนี้เราจะไปเรียนนอกสถานที่กันค่ะ!"

อาจารย์เมลินดาเริ่มเดินแจกอุปกรณ์ให้นักเรียนทุกคน สิ่งแรกคือ เข็มกลัดโลหะ ขนาดเล็ก และอีกสิ่งคือ ผ้าที่มีชื่อของเจ้าของสลักเอาไว้

ฉันรับของทั้งสองอย่างมาถือไว้ เมลินดาเริ่มอธิบายกฎกติกา

"บทเรียนวันนี้คือ การเอาตัวรอด ระยะเวลาทั้งหมดคือ 4 ชั่วโมงค่ะ"

เธอชูนิ้วขึ้น "ทุกคนจะต้องรักษาผ้าของตัวเองเอาไว้ให้ได้ ถ้าสามารถเก็บรักษาผ้าของตัวเองได้จนจบเวลา จะได้รับ 30 คะแนน แต่ถ้าแย่งผ้าของคนอื่นมาได้ จะได้รับเพิ่มอีก 10 คะแนนต่อผืน"

"และสำหรับสามอันดับแรก..."

เมลินดายิ้มกว้าง "อันดับหนึ่งจะได้รับ 100 คะแนน อันดับสอง 70 คะแนน และอันดับสาม 40 คะแนน"

"แต่! มีเงื่อนไขสำคัญนะคะ..."

รอยยิ้มของเธอยังคงสดใส แต่คำพูดกลับเด็ดขาด "นักเรียนที่ไม่สามารถรักษาผ้าของตัวเองเอาไว้ได้ ต่อให้แย่งผ้าของคนอื่นมาได้มากแค่ไหน ก็จะไม่ได้รับคะแนนจากผ้าที่แย่งมาเลยแม้แต่คะแนนเดียวค่ะ! และแน่นอนว่าคะแนนทั้งหมดสามารถนำไปใช้จ่ายได้ตามปกติ"

ฉันพยักหน้าในใจ หมายความว่าต้องปกป้องของตัวเองเป็นหลัก แล้วค่อยออกล่าคนอื่นสินะ

เมลินดาชูเข็มกลัดขึ้น

"ส่วนเข็มกลัดนี่คืออุปกรณ์ป้องกัน หากเข็มกลัดของใครถูกทำลาย นักเรียนคนนั้นจะถือว่าหมดสภาพและถูกตัดสิทธิ์ทันทีค่ะ"

ฉันพลิกดูเข็มกลัดในมือ มันเป็นเวทมนตร์ป้องกันที่เชื่อมโยงกับระบบของสถาบัน ไม่ซับซ้อนอะไรมาก

"เอาล่ะ!" เมลินดาตบมือสองครั้ง "เตรียมตัวให้พร้อมนะคะ!"

ฉันยังไม่ทันได้ถามอะไร— แสงเวทมนตร์วาร์ปมหาศาลก็สว่างวาบขึ้นรอบตัวใต้เท้าทุกคน!

วูบ!

โลกทั้งใบพลิกกลับในชั่วพริบตา ลมเย็นพัดผ่านใบหน้า พร้อมกับกลิ่นดินและใบไม้สดที่ลอยเข้ามาปะทะจมูก

ฉันลืมตาขึ้นมองไปรอบ ๆ

ป่าทึบ ต้นไม้สูงใหญ่บดบังแสงแดด ไม่มีอาคารเรียน ไม่มีโต๊ะเก้าอี้ ถูกส่งมาโผล่กลางป่าคนเดียวโดยไม่ทันตั้งตัวจริง ๆ ด้วย

ฉันกู้สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ก้มมองกำไลนำทาง แล้วเริ่มคำนวณตัวเลขในหัวทันที

ห้องเรียนพิเศษมีนักเรียนทั้งหมด 23 คน (รวมตัวฉันด้วย)