เมฆา สืบสู้ผี ภาค สนธยาสีเลือด

        เมฆาสืบล่าผี ภาค สนธยาสีเ๣ื๵๪

        EP5 : คนเฝ้ารัง

        เสียงหายใจของริต้าดังผิดจังหวะ ไม่สม่ำเสมอ ไม่ใช่เพราะตื่นตระหนก แต่เพราะ กลไกการหายใจของร่างกายเธอกำลังถูกแทรกแซง

        เมฆานั่งพิงผนังห้อง 404 ริต้านอนตะแคงบนพื้น ผงยันต์สีหม่นถูกวางเรียงรอบตัวเธออย่างเร่งรีบ

        ไม่ใช่ยันต์ป้องกัน แต่เป็๲ยันต์ หน่วง

        “ฟังฉันให้ดี ริต้า” เขาพูดเสียงต่ำ ใจเย็นผิดปกติ

        “ถ้าเธอรู้สึกอยากไอ อย่าไอแรง

        ถ้ารู้สึกคันในคอ อย่าเกา และถ้าได้ยินเสียงใครเรียกชื่อ… อย่าขานรับ”

        ริต้าหัวเราะแ๶่๥ๆ

        “ฟังดู… เหมือนคู่มือเอาตัวรอดของคนกำลังจะตาย”

        เมฆาไม่ตอบ เพราะเขาไม่แน่ใจว่าเธอพูดผิดตรงไหน

        ทันใดนั้น ริต้ากระตุกแรง

        มือขวากำแน่น เล็บจิกพื้นจนเ๣ื๵๪ซึม

        “เมฆา…” เธอคราง

        “ฉันเห็น…”

        “อย่ามอง” เขาตัดบททันที “ไม่ว่าเธอจะเห็นอะไร อย่ามองมัน”

        “ไม่ใช่ในห้อง…” เธอกลืนน้ำลายยากลำบาก “ฉันเห็น… ตัวเอง”

        เธอหายใจถี่ ดวงตาแดงฉาน

        “ฉันเห็นตัวเอง… ในกระจก… แต่ฉันไม่ได้ขยับตาม”

        เมฆากัดฟัน อาการแยกเงา มันเริ่มแล้ว...

        “มันกำลังสร้าง ‘ภาพแทน’ ของเธอ” เขาพูดช้าๆ

        “ถ้ามันสำเร็จเมื่อไร เธอจะไม่ใช่เ๯้าของร่างนี้คนเดียวอีกต่อไป”

        เสียง กึก… ดังจากนอกห้อง เหมือนลูกกุญแจถูกไข

        เมฆาหันขวับ มือขวาเอื้อมไปที่กำไลเงิน

        ประตูไม้ค่อยๆ เปิดออก ชายวัยกลางคน รูปร่างผอม สูง ผมเรียบเนี้ยบ ใส่เสื้อเชิ้ตสีซีด สีหน้าสงบ

        สงบเกินไป

        “โอ… มีแขกเหรอครับ” น้ำเสียงสุภาพ แต่สายตาไม่แสดงความประหลาดใจเลยแม้แต่น้อย

        “คุณคือเ๯้าของหอ?” เมฆาถาม

        ชายคนนั้นยิ้ม “ผมแค่คนดูแลแทนครับ เ๽้าของตัวจริง… เสียไปนานแล้ว”

        ริต้าหัวเราะเบาๆ

        เสียงเธอสั่น “แปลกนะ… ฉันจำเสียงคุณได้”

        ชายคนนั้นมองเธอ แววตาเขาอ่อนลงเล็กน้อย ไม่ใช่สงสาร แต่เหมือน… คนสวนมองต้นไม้ที่เริ่มออกดอก

        “คุณพักที่นี่เมื่อห้าปีก่อนใช่ไหมครับ”

        “ตอนนั้น… ห้องนี้ยังไม่พร้อม”

        เมฆาลุกขึ้นยืน ร่างกายเขาเกร็ง... นี่ไม่ใช่หมอผี ไม่ใช่จอมเวท

        ไม่ใช่คนลงมือทำพิธี

        “คุณไม่ได้เป็๲คนสร้างอาคมนี้” เมฆาพูด “คุณเป็๲แค่… คนเฝ้า”

        ชายคนนั้นยิ้มกว้างขึ้น “คำพูดสวยดีนะครับ ‘คนเฝ้า’ ผมชอบ”

        เขามองไปรอบห้อง มองกระจก มองเส้นผม มองริต้า...

        “หน้าที่ผมมีแค่สามอย่าง”

        “เลือกห้อง”

        “เลือกคน”

        “และดูให้แน่ใจว่า… รังไม่ถูกรบกวนก่อนเวลา”

        ริต้าสำลัก ครั้งนี้แรงกว่าเดิม เธออาเจียนออกมาอีกครั้ง

        ไม่ใช่ปอยผม แต่เป็๲ เส้นผมที่ถักเป็๲ลวดลายคล้ายอักขระ

        สด

        ชุ่มเ๣ื๵๪

        และยังอุ่น...

        เมฆาหน้าซีด นี่คือขั้นกลางของพิธี ขั้นที่เขาไม่ควรปล่อยให้ถึง

        “คุณกำลังฆ่าเธอ” เมฆาพูดเสียงแข็ง

        ชายคนนั้นส่ายหน้า

        “ไม่ครับ”

        “ผมกำลังดูแลให้เธอ กลายเป็๲สิ่งที่เหมาะสม”

        เมฆากำกำไลแน่น เขารู้ดี ถ้าจะหยุดทั้งหมดนี้ ต้องไม่ใช่แค่กำจัดคนเฝ้า แต่ต้องหาต้นกำเนิดของรัง และต้นกำเนิดนั้น…

        ไม่เคยอยู่ในหอพักแห่งนี้๻ั้๹แ๻่แรก

        ริต้ามองเมฆา สายตาเธอเริ่มพร่า

        แต่ยังมีสติ

        “ถ้าฉันไม่รอด…” เธอพูดช้าๆ “อย่าให้มันใช้ฉัน… ทำรังต่อ”

        เมฆานิ่ง ก่อนจะพยักหน้าเพียงครั้งเดียว คำสัญญานั้น

        หนักยิ่งกว่าคาถาใดๆ ที่เขาเคยใช้...!

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*