ตอนที่24 ไข่ัและอดีตของจุนซัน
เทียนถางลืมตาขึ้นปลดปล่อยกลิ่นอายที่น่าเกรงขามออกมาจำนวนมากมายมหาศาลมันจ้องมองไปล้อมรอบและได้เห็นโลกใบใหม่เพราะว่าด้วยระดับพลังยุทธระดับัทำให้ปราณในร่างกายของเทียนถางแข็งแกร่งขึ้นอย่างมิน่าเชื่อ
ประสาทััของเทียนถางทำให้มันรับรู้ได้ถึงพลังอำนาจที่ประหลาดทั่วทั้งโลกบนอากาศบนพื้นโลกมันรับรู้ได้ว่าพลังประหลาดทั้งหมดนี้คือพลังของผืนฟ้าและผืนโลกและมันคือพลังของสวนสมุนพรเหล่านี้ด้วยเทียนถางสามารถที่จะมองเห็นสีสันของพลังทั้งหมดนี้และแยกแยะสีสันของพลังต่างๆได้
“สีดำ สีทอง สีเขียวเข้ม สีฟ้า นี้คือปราณของข้าหรือ”เทียนถางกล่าวออกมาเมื่อจ้องมองมาที่ร่างกายของมันและมันได้มองเห็นพลังปราณสี่สีที่หลั่งไหลออกมาจากร่างกายของมันและนั้นทำให้เทียนถางขมวดคิ้วเข้าหากันเพราะว่าพลังปราณเหล่านี้สามารถที่จะมองเห็นได้หรือเพราะว่ามันเคยถูกจุนซันจ้องมองและคงเห็นพลังปราณทั้งสามก่อนหน้านี้เป็แน่
“ข้าจำเป็ต้องปกปิดกลิ่นอายของพลังปราณทั้งสี่นี้”เทียนถางกล่าวออกมาอย่างจริงจังแววตาของมันเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นและได้เริ่มหลับตาลงและเริ่มโคจรพลังปราณและเริ่มปิดรูขุมขนทั่วร่างกายของมันทันทีและนั้นทำให้กลิ่นอายของพลังปราณทั้งสี่หยุดการส่งกระแสพลังปราณออกมาทันทีปรากฏรอยยิ้มขึ้นที่หน้าของเทียนถางเพราะตอนนี้มันทำได้สำเร็จได้อย่างง่ายดายเลยเทียนถางจึงได้ทดสอบเปิดปิดรูขุมขนต่อทันที
“เทียนถางเ้าบรรลุระดับัแล้วเช่นนั้นหรือ”เทียนถางนั่งอยู่ใจกลางบ่อน้ำและมีคนสามคนเดินเข้ามาหามันหนึ่งคือจุนซันหนึ่งคือจุนซันจิงและอีกหนึ่งคือฉิงเทียนเมื่อทั้งสามเข้ามาด้านในก็ประหลาดใจที่มิสามารถที่จะจับััพลังยุทธจากร่างกายของเทียนถางได้เมื่อเทียนถางลืมตาขึ้นมันก็จ้องมองไปที่ทั้งสามจุนซันที่อยู่ในระดับราชันย์สามารถที่จะััได้ถึงพลังปราณที่อยู่ล้อมรอบร่างกายของเทียนถางได้มันจึงกล่าวออกมาอย่างประหลาดใจ
“ใช้แล้วขอรับอาจารย์”เทียนถางกล่าวตอบอย่างเ็าเช่นเดิมนั้นทำให้ทั้งสามตกตะลึงเป้นอย่างมากที่เทียนถางแข็งแกร่งได้รวดเร็วเช่นนี้
“ดี ดี ดีมากศิษย์ตอนนี้เ้าก็สามารถที่จะรับการฝึกจากข้าได้”จุนซันกล่าวออกมาอย่างมีความสุขพร้อมกับที่มันหัวเราะออกมาอย่างมีความสุขมากมายนั้นทำให้จุนซันจิงและฉิงเทียนตกตะลึงแต่ก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุขเช่นกันและนั้นทำให้เทียนถางเต็มไปด้วยความสับสนเล็กน้อย
“ว่าแต่พวกท่านมาหาข้ามีสิ่งใดหรือ”เทียนถางกล่าวถามออกมาอีกครั้งเพราะมัน้ารู้ว่าทั้งสามมีสิ่งใดจึงได้มาหามันเช่นนี้
“ฮ่า ฮ่า ฮ่าเ้าคงลืมไปแล้วนะเพราะเอาแต่ฝึกเช่นนี้ วันนี้วันเกิดของเ้านะเด็กน้อย”ฉิงเทียนหัวเราะออกมาเสียงดังและกล่าวออกมาอย่างขบขันนั้นทำให้เทียนถางขมวดคิ้วเดข้าหากันและเริ่มตรวจสอบความทรงจำของมันตอนนี้เป็วันเกิดของมันนี้เองนั้นทำให้เทียนถางเต็มไปด้วยความสับสนเล็กน้อยก่อนที่จะพยักหน้าตอบอย่างเ็าเช่นเดิม
“เอาละไปเถอะน้องโจรอเ้าอยู่ที่ห้องโถงประจำนิกายนะ”จุนซันกล่าวออกมาอย่างจริงจังอีกครั้งนั้นทำให้เทียนถางประหลาดใจมากเพราะไม่คิดว่าบิดาของมันจะเดินทางมาเช่นนี้เทียนถางรีบพุ่งเข้ามานั่งรถเข็นทันทีและทั้งสี่ก็เดินทางไปที่ตำหนักหลังของนิกายอย่างช้าๆ
“ทุกคนมากันหมดเลยหรือนี้”เทียนถางและกลุ่มมาถึงยังห้องโถงประจำนิกายเมื่อมาถึงภาพแรกที่ปรากฏคือครอบครัวของมันทุกคนมาอยู่รวมกันทั้งหมดเทียนโจ เทียนหยิน เทียนหยาง เทียนยี่และคนตระกูลเทียนอีกเล็กน้อยและเหลาสหายของมันกับคนของกลุ่มจักรพรรดิฟ้าเทียนถางกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มและนี้ก็เป็อีกไม่กี่ครั้งที่จะได้เห็นรอยยิ้มของเทียนถาง
“วันนี้วันเกิดของเ้าพวกเราได้นำของขวัญมากมายมาให้เ้านะฮิ ฮิ”เทียนโจกล่าวออกมาอย่างมีความสุขและนั้นทำให้ทุกยิ้มและได้นำของขวัญมากมายออกมาและนี้เป็หนึ่งในมิกี่ครั้งที่ทำให้เทียนถางมีความสุขเป็อย่างมากเช่นนี้
“นี้ของข้าหรือ”แต่ก่อนที่เทียนถางจะได้ทำสิ่งใดก็ปรากฏกล่องสีแดงพุ่งเข้ามาหามันอย่างรวดเร็วและเทียนถางสามารถที่จะหยุดมันได้เพียงแค่โบกมือเท่านั้นเทียนถางจ้องมองไปที่จคนที่ขวางมานั้นคือจูหลินนั้นเองปรากฏรอยยิ้มเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยสีหน้าขบขันนั้นทำให้จูหนิงขบขันและจูหลินหน้าแดงขึ้น
“เอาเถอะขอบใจเ้ามาแต่ตอนนี้เชิญทุกคนดื่มกินกันเถอะเพราะอาจารย์ข้าจะเป็คนจ่ายทุกอย่างเอง”เทียนถางยิ้มออกมาเล็กน้อยก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างขบขันนั้นทำให้จุนซันส่ายหัวอย่างสนุกสนานจากนั้นทุกคนก็ยิ้มและเริ่มดูดกินกันอย่างมีความสุขเทียนถางได้รับของขวัญมากมายและบิดาและพี่น้องของมันภูมิใจในตัวมันเป้นอย่างมาก
“พี่ใหญ่พวกเราแข็งแกร่งขึ้นมาแล้วนะท่านพี่แข็งแกร่งเพียงใดแล้วพวกเราอย่างรู้”เทียนหยางและเทียนหยินเต็มไปด้วยความสนุกสนานมันกล่าวถามเทียนถางด้วยสีหน้ามีความสุขเทียนถางปลดปล่อยพลังยุทธออกมาเล็กน้อยนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงทันทีเมื่อััได้ถึงกลิ่นอายของผู้ที่อู่ในระดับัและพลังยุทธยังน่าเกรงขามอย่างมากอีกด้วย
“เ้าเป็สัตว์ประหลาดหรือตนใดกันเ้าจึงได้เติบโตได้รวดเร็วเช่นนี้”จูหลินพุ่งเข้ามาด้านข้างของเทียนถางก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างจริงจังนั้นทำให้เทียนถางยิ้มให้นางเล็กน้อยนางเต็มไปด้วยความเขินอายและถอยออกไปเล็กน้อยเทียนถางปกปิดพลังของมันอีกครั้งและมิแม้แต่จะสนใจความตกตะลึงของผู้คนอื่นเลยเทียนถางเริ่มเปิดกล่องของขวัญมากมายอย่างช้าๆ
“นี้มัน”เทียนถางได้รับของที่ดีและโอสถระดับสูงจำนวนมากแต่มันมิค่อยได้สนใจเท่าใดนักและเมื่อมาถึงกล่องของเทียนโจมันก็เปิดออกมาอย่างรวดเร็วที่อยู่ภายในคือสร้อยคอที่มีมณีสีฟ้าอยู่ใจกลางเทียนถางตรวจสอบมันอย่างรวดเร็วและมันต้องตกตะลึงเพราะว่ามันััได้ว่าสร้อยคอนี้คือสร้อยคอฝากฟ้า เป็สมบัติที่จะช่วยให้ดูดซับพลังจากผืนฟ้าได้รวดเร็วขึ้น
“ขอบคุณท่านพ่อ”เทียนถางกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจังทันทีนั้นทำให้เทียนโจลูบหัวเทียนถางเบาๆด้วยรอยยิ้มนั้นทำให้เทียนถางมีความสุขมาก
“ความคิดของท่านราวกับข้ายิ่ง”แต่จู่ๆเมื่อจุหลินเห็นสร้อยคอของเทียนโจนางก็กล่าวออกมาอย่างสับสนนั้นทำให้ทุกคนจ้องมองที่นางเทียนถางเองก็ประหลาดใจจึงได้เปิดกล่องของนางทันทีปรากฏสร้อยคอมือพื้นพิภพ มันคือสมบัติที่จะช่วยให้ดูดซับพลังของผืนพิภพได้รวดเร็วขึ้นหลายเท่ามันคือหนึ่งในสิ่งที่มีระดับเดียวกับสร้อยคอฝากฟ้าเลย
“โอ้....นี้เ้า”เทียนถางประหลาดใจมาดแต่มิใช้แค่มันทุกคนเองก็ประหลาดใจเช่นกันเทียนถางจ้องมองไปที่จุหลินและกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจังแววตาแสดงถึงความสุขมากมายมหาศาลจนจุหลินประหลาดใจนางเปลี่ยนกลับมาเป็เขินอายก่อนที่จะหันหน้าหนีเทียนถางไป
“ขอบคุณมากนะ”เทียนถางกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มอีกครั้งถึงเทียนถางจะตาบอดข้างหนึ่งแต่นั้นก็มิได้ทำให้เสน่ห์ที่มากมายในฐานะภูตที่มีหน้าตาที่งดงามราวกับภูตของมันดูลดลงเลยแม้แต่น้อยและเมื่อเทียนถางยิ้มยิ่งทำให้มันมีเสน่ห์มากขึ้นหลายเท่าเลยคนจากนิกายมรกตเขียวขจีหลายคนต่างตกหลุมรักเทียนถางโดยที่มิอาจที่จะขัดขืนสิ่งใดได้เลย
“ขะ..ข้า”จุหลินกล่าวออกมาอย่างติดขัดหน้าของนางกลายเป็สีแดงและเดินกลับไปที่นั่งของนางที่โต๊ะก่อนที่หยิบของทานอย่างเงียบและเทียนถางก็สวมใส่ของทั้งสองชิ้นก่อนที่จะเปิดกล่องของขวัญที่เหลือจนหมดอย่างรวดเร็วจนมาถึงกล่องสุดท้ายนั้นคือกล่องของจุนซันนั้นเองเทียนถางตั้งตารอกับของขวัญที่จุนซันนำมาให้มันมากที่สุด
“นี้มัน”เมื่อเทียนถางเปิดกล่องสีเงินออกมาก็ปรากฏพลังปราณที่รุนแรงพุ่งออกมาจำนวนมากนั้นทำให้ทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงแม้แต่ตัวของเทียนถางเองเพราะพลังปราณที่รุนแรงนี้อยู่ในระดับราชันย์เลยก็ว่าได้และไม่ใช้แค่นั้นพลังปราณเข้านี้ยังทำให้เทียนถางเต็มไปด้วยความตื่นเต้นแม้นางพลังปราณที่รุนแรงก็หยุดลง
“เทียนถางนี้คือของขวัญจากข้ามันคือไข่ของั”จุนซันเดินเข้ามาด้านข้างของเทียนถางและกล่าวออกมาพร้อมกับลูบหัวของเทียนถางเบาๆนั้นทำให้ทุกคนตกตะลึงแม้แต่เทียนถางเองเพราะมันมิคิดว่าจะได้รับของที่มีค่ามากมายมหาศาลเช่นนี้
“ไข่ัหรือ”ทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึงเพราะว่าในความรู้ของทุกคนนั้นเผ่าัได้ดับสูญไปมิต่ำกว่าพันปีแล้วในทวีปัทองนี้มิมีัมานานแสนนานแล้วเช่นกันเทียนถางสับสนจนต้องพึมพำออกมาและมันได้ปลดปล่อยประสาทััจำนวนมากเข้าสู่ไข่ัเมื่อประสาทััเข้าถึงไข่ัมันก็เริ่มขยับ
“หรือเ้าตอบสนองกับข้า”ทุกคนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเมื่อได้เห็นไข่ขยับเทียนถางกล่าวออกมาอย่างจริงจังแววตาของมันเต็มไปด้วยความยินดีก่อนที่จะปลดปล่อยพลังยุทธจำนวนมหาศาลออกมาทันทีไข่ขยับไปมาอย่างรวดเร็วทันที
“กลืนกินเข้าไปพลังของข้า”เทียนถางกล่าวออกมาอย่างเ็าพลังยุทธที่มันปลดปล่อยออกมาค่อยๆมากขึ้นมากขึ้นจนน่าหวาดกลัวผู้คนมากมายที่อยู่ล้อมรอบกายมันถอยออกไปทันทีเพราะมิอาจที่จะรับแรงกดดันจากพลังยุทธที่รุนแรงได้มีเพียงแค่สามคนที่มิได้หวั่นไหวกับพลังยุทธของเทียนถางก็คือจุนซัน จูหลิน หลงอู่ เพียงสามคนเท่านั้นแต่ก็ยังแสดงอาการออกมาทางสีหน้าอยู่ดีพวกมันทั้งสามประหลาดใจมากกับพลังของเทียนถาง
ไข่ัค่อยๆขยับไปมาและเทียนถางสามารถที่รับรู้ว่าพลังยุทธที่มันปลดปล่อยมาถูกสูบเข้าไปภายในไข่ัอย่างรวดเร็วแต่นั้นก็มิเพียงพอที่จะทำให้มันฝังเทียนถางจึงได้หยุดลงเทียนถางลองครุ่นคิดดูมันคิดว่าคงจะต้องอยู่ในระดับผู้ยิ่งใหญ่เป็อย่างต่ำเพื่อที่จะฝังไข่ันี้
“ข้าคงต้องแข็งแกร่งกว่านี้”เทียนถางถอดพลังยุทธทั้งหมดออกมาก่อนที่จะกล่าวออกมาด้วยสีหน้าเ็าอีกครั้งและก็จ้องมองไปที่ทุกคนด้วยสายตาเฉยชาเช่นเดิมเพราะมิคิดจะเชื่อใจใครเต็มสิบส่วนมันคือได้จ้องมองไปล้อมรอบแต่ก็มิมีผู้ใดที่หวาดกลัวมันเลยมีแต่ความชื่นชมในดวงตาเท่านั้นเทียนถางเต็มไปด้วยความประหลาดใจมาก
“ข้าว่าข้าขอดื่มสักหน่อยแล้วกันนะ”เทียนถางกล่าวออกมาพร้อมกับรอยยิ้มเล็กน้อยเพื่อเปลี่ยนบรรยากาศและนั้นได้ผลทุกคนกลับมาคึกคักและเริ่มดื่มกินกันอย่างมีความสุขเพราะตอนนี้ตระกูลเทียนได้รับทายาทที่แข็งแกร่งและกลุ่มจักรพรรดิฟ้าได้รับบุคคลที่แข็งแกร่งอย่างมหาศาลเข้ามาอยู่ในกลุ่มแล้วส่วนคนที่มีความสุขมากที่สุดกับเป็จุนซันที่ศิษย์ของมันแข็งแกร่งอย่างหาตัวจับยากเช่นนี้
“ข้าควรจะไปพักสักเล็กน้อย”หลังจากเวลาผ่านไปจนถึงเช้าทุกคนก็ดื่มกินฉลองกันจนเมาเละเทียนถางกล่าวออกมาและสะบัดมือปล่อยผ้าห่มจำนวนมากออกมาห่มให้กับทุกคนหลังจากนั้นเทียนถางก็กลับมาที่บ้านพักของมันและนอนลงไปที่เตียงมันจ้องมองไปที่ไข่ัในมือ
“ข้าจะแข็งแกร่งเพื่อให้ไปนายของเ้าให้ได้”เทียนถางกล่าวออกมาและไข่ก็ขยับตอบเล็กน้อยนั้นทำให้เทียนถางยิ้มออกมาก่อนที่จะหลับตาลงและหลับไปเวลาเดินไปอย่างรวดเร็วมินานก็ถึงเช้าวันต่อมาเทียนถางตื่นขึ้นมาพร้อมกับขนาดของไข่ัที่ใหญ่ขึ้นเล็กน้อยนั้นทำให้เทียนถางที่กำลังงัวเงียสับสนเล็กน้อยและรับรู้ว่ามันสามารถที่จะดูดซับพลังปราณได้ราวกับอสรพิษดำนั้นเองเทียนถางยิ้มออกมาก่อนที่จะส่งไข่ัลงไปภายในแก่นแท้แห่งิญญาทันที
“โอ้...ได้ผลหรือนี้”เทียนถางกล่าวออกมาอย่างประหลาดใจเพราะไข่ัดูดซับพลังยุทธในร่างกายของมันอย่างรวดเร็วมากและนั้นทำให้เทียนถางมิสามารถที่จะสร้างอสูรพิษดำตัวที่สามได้แต่เทียนถางสามารถที่ได้รับสิ่งที่แข็งแกร่งกว่ามาทดแทนแน่นอนเทียนถางยิ่มออกมาก่อนที่จะเข็นรถออกไปด้านนอกเพราะมันรู้ว่ามีคนคอยอยู่
“อาจารย์ดูท่าท่านคง้าจะสอนข้าเต็มที่แล้สินะขอรับ”เทียนถางออกมานอกห้องก็พบจุนซันที่กำลังยืนรอยยิ้มด้วยรอยยิ้มประหลาดบนหน้าเทียนถางกล่าวออกมาเพราะมันรู้ว่าอาจารย์รอเวลานี้มานานเพียงใดแล้วจุนซันพยักหน้ารัวๆราวกับได้รับของที่มันชื่นชอบมา
“ท่านจะสอนสิ่งใดข้าหรือ”เทียนถางกล่าวถามออกมาอีกครั้งอย่างจริงจังทันที
“การตีเหล็ก”จุนซันกล่าวตอบด้วยรอยยิ้มนั้นทำให้เทียนถางขมวดคิ้วเข้าหากันการตีเหล็กนั้นมิได้สำคัญกับมันสักเท่าไหร่เพราะมันสามารถที่จะหาคนตีศาสตราวุธให้ได้ถึงมิมากก็น้อยเป็แน่แต่ตอนนี้มันสามารถที่จะฝึกเอาไว้ใช้ในภายภาคหน้าก็มิได้เสียหายใดๆเทียนถางจึงได้ตามจุนซันไปอย่างรวดเร็ว
“นี้มัน”หลังจากที่เดินทางมาถึงยังด้านหลังของบ้านพักของจุนซันมันก็เปิดประตูสีดำขนาดเล็กเท่ากับตัวคนออกมาและเทียนถางก็ตามเข้าไปปรากฏฐานตีเหล็กและศาสตราวุธมากมายที่มีขนาดมหึมาและยังมีศาสตราวุธที่แข็งแกร่งอีกมากมายเลยเทียนถางอุทานออกมาอย่างประหลาดใจเพราะมิคิดว่าสิ่งเหล่านี้จุนซันจะเป็ผู้สร้างขึ้น
“นี้คือความลับนะ ศิษย์ข้าข้านะมิได้เป้นคนของทวีปัทองนี้หรอกนะ”จุนซันที่ยืนอยู่ก็หันกลับมาจ้องมองที่เทียนถางก่อนที่จะกล่าวออกมาอย่างจริงจังแววตาของมันเต็มไปด้วยความเ็าและนั้นทำให้เทียนถางขมวดคิ้วเข้าหากันทันที
“ข้าเป็คนของทวีปหมื่นสมุทรนะ ข้าเป็ช่างตีเหล็กที่แข็งแกร่งที่สุดที่นั้นแต่ก็ถูกขับไล่โดยบางคนที่มันเกลียดชังข้าเพราะข้าสร้างศาสตราวุธให้กับหนึ่งในผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดแห่งทวีปพวกมันจึงได้เห็นข้าเป็ศัตรูข้าจึงจำเป็ต้องหนี”จุนซันค่อยๆกล่าวออกมาอย่างจริงจังทุกคนที่กล่าวเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราดเ็าดุร้ายและโกรธแค้นแต่เทียนถางก็ยังคงรับฟังอย่างสงบและครุ่นคิดถึงสิ่งต่างๆอย่างจริงจัง
“แต่ข้า้าที่จะสอนทุกอย่างให้เ้านะเทียนถางศิษย์ของข้าเพราะว่าข้า้าให้เ้ากลับไปที่ทวีปหมื่นสมุทรเพราะข้ารู้ว่าเ้านั้นแข็งแกร่งและจะแข็งแกร่งขึ้นไปจนมิมีผู้ใดเทียบได้ข้าอยากที่จะให้เ้าพาข้ากลับไปหาครอบครัวหาคนที่กำลังรอข้าอยู่ถึงทักษะช่างตีเหล็กจะมิได้แข็งแกร่งหรือดีเพียงใดแต่ข้า้าที่จะใช้มันเป็ข้อแลกเปลี่ยนจะได้หรือไม่”จุนซันกล่าวออกมาอีกครั้งและได้จองมองมาที่เทียนถางด้วยสีหน้าวิงวอน
“ถึงมิต้องกล่ามากมายเช่นนี้ข้าก็จะช่วยเหลือท่านเพียงแค่กล่าวกับข้า”เทียนถางกล่าวออกมาด้วยสีหน้าจริงจังนั้นทำให้จุนซันตกตะลึงแต่ก็เปลี่ยนกลับมาเป็ยิ้มในเวลาต่อมันเต็มไปด้วยความสุขเพราะมันได้เลือกคนมิผิดจริงๆ
“ข้า...ข้า...ขอขอบคุณเ้าจริงๆ”จุนซันกล่าวออกมาอย่างมีความสุขและมันค่าเข่าทั้งสองข้างลงมาที่ด้านหน้าของเทียนถางและกุมมือด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความสับสนเทียนถางประหลาดใจมากและมันก็เต็มไปด้วยความสับสนแต่มันก็ยิ้มออกและพยุงอาจารย์ของมันขึ้นจุนซันนั้นเต็มไปด้วยความสุขที่มากล้น
“อาจารย์ข้าว่าท่านเลิกร้องไห้เถอะ”เทียนถางกล่าวออกมาอย่างขบขันนั้นทำให้ให้จุนซันรู้สึกเขินอายมันรีบรู้ขึ้นเช็ดน้ำตาของมันออกมาและหันหน้าหนีเทียนถางไปทันทีเทียนถางขบขันอยู่ภายในใจของมันก่อนที่จะเข็นรถตามจุนซันไป
“ข้าจะแสดงให้เ้าได้เห็นถึงช่างตีเหล็กที่แข็งแกร่งที่สุดในทวีปหมื่นสมุทร”จุนซันกล่าวออกมาอย่างจริงจังและถอดเสื้อของมันออกมานั้นทำให้เทียนถางตกตะลึงเพราะมิคิดว่าภายในการมองเห้นของมันร่างกายที่เปาะบางจะกลายเป็กำยำและมีมัดกล้าที่แข็งแกร่งร่างกายของจุนซันค่อยๆขยายขึ้นเรื่อยๆและมันก็เดินไปหยิบค้อนขนาดใหญ่ออกมา
“ดูซะ”จุนซันเปลี่ยนท่าทีเป็แข็งกล้าก่อนที่จะะโออกมาและนั้นทำให้เทียนถางปลดปล่อยประสาทััทั้งหมดของมันออกมาและจ้องมองไปที่ท่วงท่าทั้งหมดของจุนซันสีหน้าและแววตาของจุนซันดูรุนแรงมันหยิบหินก้อนหนึ่งที่หนักอย่างน้อยร้อยตันขึ้นไปที่ฐานตีก่อนที่จะพุ่งขึ้นไปยืนเหนือฐานตีเพื่อเริ่มการตีเหล็ก
“ปัง ปัง ปัง”จุนซันยกค้อนขนาดใหญ่ขึ้นและฟาดลงไปที่หินพร้อมกับที่ค้อนของจุนซันได้ปลดปล่อยปราณธาตุเพลิงที่รุนแรงออกมาเผาผลาญหินนั้นจุนซันฟาดลงครั้งแล้วครั้งเล่าหินเริ่มเปลี่ยนรู้ร่างจากเป็ก้อนเริ่มแบนลงเรื่อยๆนั้นทำให้เทียนถางตกตะลึงเพราะการตีเหล็กเช่นนี้ทั้งแข็งแกร่งและงดงามไปในเวลาเดียวกันเทียนถางเต็มไปด้วยประทับใจมากและเริ่มหลงไหล่การตีเหล็กขึ้นมาโดยที่มันมิได้รู้ตัวเลยด้วยซ้ำ
2K
