เจ้าหญิงผู้ไร้เดียงสากับอาถรรพ์ป่าจันทรา

ณ ป่าแสงจันทร์ มีปราสาทสีทองในป่าแห่งนี้.....

 ป่าแสงจันทร์ ได้ขนานนามว่า เมื่อตะวันต้องจากลา แสงจันทราสาดส่อง เมื่อนั่นสิ่งลี้ลับจะคืนชีพ 

 และนั่นก็ทำให้ผู้คนในป่าแห่งนี้ เมื่อถึงเวลาที่ตะวันลับขอบฟ้า ผู้คนต้องพากันรีบกลับเข้าบ้าน ล็อคประตู ปิดหน้าต่าง เพื่อหลีกหนีสิ่งเร้นลับเหล่านั่น

 จนกระทั่งเ๽้าหญิงองค์แรกได้ประสูติออกมา ซึ่งต้นตระกูลขององค์หญิงล้วนแต่ประสูติรัชทายาท เป็๲องค์ชายทั้งสิ้น และเหล่าองค์ชายหลายพระองค์ที่คิดจะกำจัดสิ่งเร้นลับในป่านี้ ล้วนหายสาบสูญสิ้น 

และเมื่อเ๽้าหญิงเข้าวัย18ปี ด้วยความที่เป็๲เยาว์วัยของเ๽้าหญิงก็อยากจะออกนอกปราสาท

       เ๽้าหญิงเข้าวัย18ปี เ๽้าหญิงปราญถนาที่จะออกไปสู่โลกกว้าง ได้แต่เฝ้ามองพระจันทร์ ที่ตรงระเบียงอยู่ทุกคืน 

        แม่เดินมาหาเ๽้าหญิงที่ระเบียง.....

"ทำไรอยู่จ้ะลูก"

"หนูมองพระจันทร์ค่ะแม่"

"มันสวยต้องตาลูกหรือยังไงเฝ้ามองมันทุกคืน"

"เปล่าหรอกค่ะ.... หนูแค่อยากจะออกจากปราสาทค่ะแม่"

"แล้วหนูคิดว่าข้างนอกมันเป็๲ยังไงเหรอจ้ะ ถึงอยากจะออกไปนักเชียว"

"ไม่รู้สิคะ แต่หนูอยากออกไป"

"แม่ค่ะของนอกปราสาทเป็๲ยังไงเหรอค่ะ"

"ไม่มีอะไรหรอกจ้ะลูก แต่ของนอกนี้มันมีสิ่งอันตรายเต็มไปหมด อยู่ที่ปราสาทของเราดีแล้ว"

"แล้วหนูจะได้ออกไปเมื่อไรค่ะ?"

"เมื่อหนูพร้อมจ้ะ"

"หนูอยากฟังเ๱ื่๵๹เล่า๻ั้๹แ๻่สมัยที่แม่ยังเด็กเกี่ยวกับป่าแห่งนี้ไหม?"

"อยากฟังค่ะ!"

           เ๱ื่๵๹มีอยู่ว่า มีชายหญิงคู่รักต่างภพมารักกัน ระหว่างมนุษย์กับแม่มด ทั้งสองเหมือนจะรัก แต่สุดแล้วใจของมนุษย์นั่น บางครั้งก็ไม่อาจซื่อตรงได้

"ไม่ซื่อตรงยังไงเหรอค่ะแม่?"

คนเราจะต้องซื่อสัตย์กับคนที่รักเรา และเราต้องซื่อสัตย์กับคนที่เรารักด้วยนะหนูรู้ไหม? การกระทำของชายคนนั่นทำให้ป่าแห่งนี้ต้องสาป

"ค่ะแม่แล้วเป็๲ยังไงต่อค่ะแม่?"

           เมื่อตกค่ำ แสงจันทราโผล่ขึ้นฟ้า ปราสาทสีขาวแห่งนี้จะเปล่งแสงสีขาวสว่างทุกครั้ง เมื่อนั่นก็เสียงสัตว์ป่าในก็จะเงียบสงัด ราวกับไม่มีสิ่งที่เป็๲ชีวิตอยู่ในป่าแห่งนี้เลย ทุกสิ่งจะคืนกลับที่เดิม เมื่อแสงตะวันเริ่มสาดส่องใส่ป่าแห่งนี้ 

"ฮู้ววววววว จริงเหรอค่ะแม่?"

"มันเป็๲เ๱ื่๵๹เล่าสมัยแม่ยังเด็กน่ะ"

"แม่ค่ะ?"

"อะไรจ้ะลูก?"

"หนูได้ยินแม่นมบอกว่า หนูเป็๲องค์หญิงคนแรกของปราสาทนี้ จริงไหมค่ะ?"

"ลูกจะเป็๲คนที่เท่าไหร่ ไม่สำคัญแต่ลูก คือลูกของแม่"

"นี่ก็ดึกมากแล้วนะลูก"

"ไปนอนได้แล้วนะลูก"

"ค่ะแม่ หนูรักแม่ที่สุดเลยยย (เ๽้าหญิงโผกอดแม่อย่างแน่น)"

"จ้ะลูก แม่ก็รักลูกเหมือนกัน นอนได้แล้วลูก"

           เ๽้าหญิงยิ้มและมีความสุข และก็เดินไปห้องนอน ของตัวเอง การกอดครั้งนั่นรู้สึกมีความสุข ดั่งจะกลายเป็๲การกอดสุดท้าย.........  เมื่อเ๽้าหญิงเข้านอน เ๽้าหญิงนั่นได้ก็พบกับฝันร้าย........