ย้อนยุคมาเป็นเถ้าแก่เนี้ยสาวชาวสวน กับ ระบบวิเศษ [แปลจบแล้ว]

        “ท่านลุงหัวหน้าตระกูล ท่านแม่ของข้ามิได้ตั้งใจจริงๆ เวลานั้นโรคเก่าของนางกำเริบ จึงพลาดพลั้งลงมือไปเช่นนั้นขอรับ” ซย่าหลี่จวินสงบสติ เขาตัดสินใจขอร้องแทนเกาซื่อ ถึงนางจะแย่อย่างไรก็เป็นแม่ของเขาอยู่ดี เขาจะทิ้งนางโดยที่มิสนใจใยดีมิได้ นังเด็กเซวียนเซวียนมิช่วยพวกเขาเลย กตัญญูเลี้ยงมิเชื่องจริงๆ

        “โรคกำเริบ โรคใด？” ซย่าหลี่เจิ้งซักถามซย่าหลี่จวินอย่างชอบธรรม ซย่าหลี่จวินรู้สึกประหม่าเล็กน้อย เขามิอาจหาข้อโต้แย้งที่สมเหตุสมผลแทนเกาซื่อได้

        “พี่ใหญ่หัวหน้าตระกูล เรื่องนี้เข้าใจผิดกัน ท่านยกโทษให้ข้าเถิดเจ้าค่ะ จากนี้ข้ามิกล้าทำเช่นนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ” เกาซื่อโค้งคำนับอ้อนวอนซย่าหลี่เจิ้ง ซย่าหลี่เจิ้งมิได้สนใจนาง เขารับผลประโยชน์จากจิ่นเซวียนมาแล้ว จะมีหน้าล่วงเกินจิ่นเซวียนได้อย่างไร จิ่นเซวียนกำลังรอให้ย่าชั่วอาละวาดใส่นางอยู่ เช่นนี้นางจะสามารถตัดความสัมพันธ์ย่าหลานกับเกาซื่อได้

        “ท่านย่า คำสัญญาของท่านมันมิมีค่าเจ้าค่ะ” จู่ๆ จิ่นเซวียนก็ตำหนิเกาซื่อขึ้นมา เกาซื่อกระทืบเท้าด้วยความโกรธ

        “……นังเด็กบ้า เจ้าพูดสิ่งใดเหลวไหลสิ้นดี？”

        “ข้าบอกว่าคำสัญญาของท่านมันไร้ค่าเจ้าค่ะ ตอนที่ท่านทำร้ายข้า ท่านก็เคยสัญญาเช่นนี้ แต่เกิดสิ่งใดขึ้นหลังจากนั้นเล่า？”

        “เจ้า……เจ้ามันอกตัญญู ข้าข่มเหงเจ้าเมื่อใดกัน”

        “เซวียนเซวียน เจ้าพูดกับย่าของเจ้าเช่นนี้ได้อย่างไร” ซย่าหลี่จวินมองเตือนจิ่นเซวียน จิ่นเซวียนจ้องเขม็งกลับไปอย่างมิกลัวเกรง

        “ท่านพ่อ ท่านย่าเลอะเลือน ท่านก็เลอะเลือนไปด้วยหรือ？เมื่อซย่าเผิงเฟยต้องการสิ่งใด พวกท่านก็หามาให้เขาทุกอย่าง หากเขาอยากได้ดวงดาวบนฟากฟ้า พวกท่านก็จะหามาให้เขาหรือเจ้าคะ？”

        จิ่นเซวียนสังเกตเห็นซย่าเผิงเฟยนานแล้ว ซย่าเผิงเฟยหลบอยู่ตรงมุมห้อง และจ้องมองมาที่นาง

        “ซย่าจิ่นเซวียน เจ้าอย่ามาโบ้ยข้า” ซย่าเผิงเฟยเกลียดชังจิ่นเซวียนแทบตาย เมื่อเขาได้ยินนางเอ่ยชื่อของเขาออกมา เขาจึงโต้กลับทันที

        “ข้ามิเคยใส่ร้ายผู้ใด หากมิใช่เพราะเจ้าอยากกินปลา ท่านย่าจะไปหาท่านอาเล็กหรือ เจ้าคือหลานรักของนาง หากเจ้าอยากได้พระจันทร์บนท้องฟ้า นางคงจะหาทางไปเอามันมาให้เจ้าแน่ และทุกหนที่บ้านของท่านอาเล็กซื้อของอร่อยมา เจ้าก็จะขอให้ท่านย่าไปเอามันมาให้เจ้า” จิ่นเซวียนมิให้โอกาสน้องชายอนุโต้ตอบ นางรีบเอ่ยต่อ

        “วันๆ เจ้าเอาแต่คิดว่ารางวัลร่วงลงมาจากฟ้า น่าขันยิ่งนัก หากเจ้าทำเช่นนี้ต่อไป วันข้างหน้าเจ้าคงเป็นได้เพียงขอทาน”

        “พี่จิ่นเซวียน เผิงเฟยคือน้องชายของพวกเรา ท่านตำหนิเขาได้อย่างไรเจ้าคะ เรื่องนี้มิเกี่ยวกับเขาจริงๆ หากท่านจะโทษ ท่านก็โทษท่านย่าเถิดเจ้าค่ะ” เวลานี้เกาซื่อกำลังตกบ่อน้ำ ซย่าจิ่นอวิ๋นจึงหาหินซ้ำเติมลงไปทันทีโดยมิคิดจะยื่นมือเข้าไปช่วย นางแค้นที่เกาซื่อตบหน้านางถึงสองหน แม้เรื่องนี้จะผ่านไปนานแล้ว แต่โทสะของนางยังคุกรุ่นอยู่

        “นังเด็กบ้า พวกเจ้ามองข้ามข้า” เกาซื่อโกรธจนตัวสั่น หลานสาวทั้งสองคนต่างก็เกลียดนาง นางล้มเหลวในการเป็นย่ายิ่งนัก

        “ท่านย่า ข้าเคยโน้มน้าวท่านแล้ว แต่ท่านก็มิฟังข้า” ซย่าจิ่นอวิ๋นทรยศเกาซื่อมิใช่หนสองหน นางผลักความผิดทั้งหมดไปให้เกาซื่อ จนเกาซื่อจิตใจสับสนอลหม่านไปหมด หอก[1] ทั้งหมดชี้มาที่นาง สวรรค์ต้องการให้นางดับสิ้นหรือ？

        “เกาซุ่ยจู๋ เจ้าอย่าเถียงข้างๆ คูๆ พวกเราตระกูลซย่ามีสตรีเช่นเจ้าอยู่ ทำให้เกิดหายนะไปหลายชั่วอายุคน วันนี้ข้ามีทางเลือกให้เจ้าสองทาง เจ้าจะเลือกตัดขาดญาติ หรือเลือกออกจากหมู่บ้านสกุลซย่าไปเสีย” ซย่าหลี่เจิ้งให้เกาซื่อเลือกทางใดทางหนึ่ง เกาซื่อลำบากใจยิ่งนัก การตัดขาดญาติมิใช่เรื่องเล็ก หากมิยอมตัด นางก็จะถูกถอนชื่อออกจากสกุลซย่า

        “ท่านปู่หัวหน้าตระกูล ข้าต้องการตัดความสัมพันธ์ย่าหลานกับท่านย่าเช่นกันเจ้าค่ะ ข้ากลัวว่าหากนางป่วยขึ้นมาอีก นางจะตีข้าจนตายเจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนเห็นว่าได้จังหวะพอดี นางจึงเอ่ยขอตัดขาดความสัมพันธ์ด้วย การตัดขาดหาใช่เรื่องเล็ก ซย่าหลี่จวินถึงได้ตกตะลึงค้างไป หลังได้ยินจิ่นเซวียนพูดเช่นนั้น

        “พี่จิ่นเซวียน ท่านย่าเป็นผู้อาวุโสของพวกเรา ท่านจะตัดความสัมพันธ์ย่าหลานได้อย่างไรเจ้าคะ” ซย่าจิ่นอวิ๋นอยากทำตัวเป็นคนดีอีกหน นางเหมือนต้นหญ้าที่ลู่ตามลม ลมพัดไปทางใด นางก็ไปตกที่นั่น

        “เซวียนเซวียน เจ้าเลอะเลือนไปแล้วหรือ เจ้ามิต้องการย่าของเจ้า หรือมิต้องการข้าด้วย？” ซย่าหลี่จวินปรายตามองจิ่นเซวียนอย่างเคร่งขรึมจริงจัง ในดวงตาของเขาเต็มไปด้วยคำเตือน

        “ท่านคือท่าน นางคือนาง เอามาปนกันมิได้เจ้าค่ะ” จิ่นเซวียนตอบกลับอย่างมิเห็นด้วย นางอยากให้ท่านพ่อตัดความสัมพันธ์พ่อลูกกับนางใจจะขาด ถ้าเป็นเช่นนั้นเรื่องคงสะดวกขึ้นมาก

        “เซวียนเซวียน แม้ย่าของเจ้าจะผิด แต่นางถูกบังคับให้ทำ หากสภาพทางบ้านดี นางจะขี้งกเช่นนั้นหรือ？” ซย่าหลี่จวินมิพอใจจิ่นเซวียนยิ่งนัก เขาเอ่ยต่อ “เจ้าคือลูกของภรรยาเอก เจ้าควรรับผิดชอบดูแลผู้อาวุโสในบ้าน”

        “……” นางมิได้ฟังผิดใช่หรือไม่ พ่อเฮงซวยบอกให้นางดูแลย่าชั่วหรือ

        “น้องชายกับน้องสาวของเจ้าก็โตแล้วเช่นกัน พวกเขาคนหนึ่งกำลังเรียนหนังสือ คนหนึ่งกำลังจะมีคู่ ในฐานะพี่สาว เจ้าควรช่วยพวกเขาเสียหน่อย”

        จิ่นเซวียนยังมิทันอ้าปาก พ่อเฮงซวยก็พูดเพ้อเจ้อออกมาชุดใหญ่

        “หลี่จวิน เซวียนเซวียนคือลูกสาวแต่งออก เจ้าให้นางดูแลผู้อาวุโส แล้วเจ้าเล่า” ซย่าหลี่เจิ้งทนฟังมิไหว เขารู้สึกว่าซย่าหลี่จวินไร้สาระเกินไปแล้ว ที่จะให้จิ่นเซวียนดูแลคนในบ้านเดิม

        และซย่าหลี่จวินยังพูดเช่นนี้ต่อหน้าลูกเขยของเขา ช่างน่าอับอายขายขี้หน้ายิ่งนัก

        “ท่านพ่อ ท่านเองก็เป็นผู้มีความรู้ ท่านคิดว่าการกระทำของท่านย่าถูกหรือไม่เจ้าคะ？” จิ่นเซวียนย้อนถามซย่าหลี่จวินด้วยเสียงเฉียบขาด จนซย่าหลี่จวินน้ำท่วมปาก

        “ท่านพ่อตา แม้ร้อยความดี ความกตัญญูจะมาเป็นอันดับแรก แต่ท่านมิอาจกตัญญูแบบมิลืมหูลืมตาได้ ท่านย่ามิละเว้นแม้กระทั่งเด็ก เรื่องนี้มันมากเกินไปขอรับ หากหลังจากนี้นางมิสร้างปัญหาอีก ข้ายินดีเชื่อฟังนาง แต่นางดันมิใช่ผู้ที่จะยอมสงบเสงี่ยมเช่นนั้น หากจะให้ข้าพูดตามตรง ข้าหมดหวังกับนางมากขอรับ” ในที่สุดซ่งจื่อเฉินที่นิ่งเงียบมานานก็เริ่มพูด

        เขาหมดคำจะพูดกับเกาซื่อ เกาซื่อทำตัวมิน่าเคารพ เขาจึงมิมีความประทับใจต่อนางแม้แต่เศษเสี้ยวเดียว

        “ไอง่อย เจ้าหุบปากเสีย เจ้ามิมีสิทธิพูดที่นี่” เกาซื่อเหลือบมองซ่งจื่อเฉิน เดิมทีนางคิดว่านางหาหลานเขยได้ดีแล้ว แต่ความจริงกับตรงกันข้าม

        “ผู้ที่ควรหุบปากคือเจ้า พวกเจ้าสตรีแซ่เกาทำให้หมู่บ้านของพวกเราเสื่อมเสียจริงๆ” ซย่าหลี่เจิ้งชำเลืองมองเกาซื่ออย่างขุ่นเคือง “เจ้าเลือกได้เพียงหนึ่งทาง หากเจ้ามิยอมเลือก ข้าจะช่วยเจ้าเลือกเอง”

        นางจะเลือกทางที่ส่งผลร้ายน้อยที่สุดจากสองทางนั้น เกาซื่อย่อมมิอยากหย่า

        “ข้ายอมรับคำขอของหูเหยียนซู แต่ข้ามีเงื่อนไข”

        “ว่ามา เจ้ามีเงื่อนไขอย่างไร？” หูเหยียนซูถามอย่างใจเย็น ขอเพียงสลัดคนน่ารังเกียจออกไปได้ เขาจะลองฟังดู

        “เจ้าอยากตัดขาดกับข้าแทนลูกสาว ข้ายินยอม แต่เจ้าต้องจ่ายค่าเลี้ยงดูบุตรจำนวนหนึ่ง ตั้งแต่เล็กจนนางแต่งงาน ข้าดูแลนางมานาน ชีวิตของนางก็เป็นข้าที่มอบให้”

        ย่าชั่วมุ่งเป้ามาที่เงินตามที่คาดไว้

        “และเจ้า หากเจ้าอยากตัดขาดกับข้าก็ย่อมได้ เจ้าให้ข้าหนึ่งพันตำลึง แล้วข้าจะตัดขาดให้” จิ่นเซวียนยังมิทันได้พูด ย่าชั่วร้ายก็จะเอาค่าเลี้ยงดูแล้ว

        “ท่านแม่ ท่านอย่าวุ่นวายเลย” ซย่าหลี่จวินขัดแม่ของตนเองด้วยเสียงเย็นชา เขารู้สึกอับอายยิ่งนัก

        “ข้าวุ่นวายหรือ ข้าวุ่นวายเมื่อใดกัน ข้าเลี้ยงเซวียนเซวียนกับชุนอวิ๋นมาจนโตเช่นนี้ พวกนางกลับบอกว่ามิต้องการข้า” เกาซื่อยกมือปาดน้ำตา ร้องไห้อย่างขมขื่น เมื่อนางร้องไห้ก็มีคนออกตัวขอร้องแทนนาง “เซวียนเซวียนเอ๋ย ย่าของเจ้าเองก็ยากลำบากยิ่งนัก หากมิมีนางก็มิมีเจ้า เจ้าอย่าทำร้ายจิตใจของนางเลย”

เชิงอรรถ

[1] หอก หมายถึง หัวหอก ทิศทางการโจมตี