ตำนานกระบี่สุริยัน
(บทที่ 1: เงาในสายลม)
สายลมเย็นะเืพัดผ่านหุบเขาอวิ๋นหลง เมฆหมอกคลอเคลียยอดเขาสูงชัน ด้านล่างคือป่าทึบที่ดูเหมือนกลืนกินทุกสิ่งทุกอย่างในความมืดของรัตติกาล
กลางป่าแห่งนั้น ชายหนุ่มในชุดคลุมสีดำสนิทยืนนิ่งดั่งหินผา ั์ตาคมกริบสะท้อนแสงจันทร์เย็นเยือก มือขวาจับกระบี่เรียวบางที่ส่องประกายสีเงิน เขาคือ เซียวเทียนอวี้ ศิษย์ลำดับที่สิบของสำนักกระบี่สุริยัน สำนักที่ได้ชื่อว่าเป็หนึ่งในสามขุมกำลังแห่งยุทธภพ
"เ้าคือศิษย์ของสำนักกระบี่สุริยันสินะ?" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากเงามืด
เซียวเทียนอวี้หันไปมอง บุรุษชุดคลุมสีเทาปรากฏตัวขึ้น รัศมีพลังของเขาหนักอึ้ง ดั่งยอดฝีมือผู้ผ่านศึกมานับไม่ถ้วน
"เ้าคือใคร?" เซียวเทียนอวี้เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ
"ข้าคือเงาที่ซ่อนเร้นในสายลม" ชายชุดเทายิ้มเย็น "วันนี้...ข้าจะขอลองกระบี่ของสำนักกระบี่สุริยันเสียหน่อย"
ไม่ทันสิ้นเสียง ร่างของชายลึกลับพุ่งเข้าหาเซียวเทียนอวี้ รวดเร็วดั่งพญาเหยี่ยวทะยานสู่เหยื่อ กระบี่ในมือเขาปล่อยปราณเย็นะเืออกมา
เซียวเทียนอวี้ขยับเพียงปลายเท้า ร่างของเขาหมุนพลิกเลี่ยงกระบี่ที่พุ่งเข้ามาได้อย่างเฉียดฉิว เขาตอบโต้ด้วยกระบี่สุริยัน หมุนวนเป็วงแสงประกายทองแทงสวนกลับ
เคร้ง!
เสียงกระบี่ปะทะกันดังก้องกังวาน
พลังฝีมือของชายลึกลับลึกล้ำเกินคาด เซียวเทียนอวี้ถูกซัดกระเด็นไปหลายก้าว โลหิตซึมออกจากมุมปาก
"เด็กน้อย เ้ายังอ่อนนัก" ชายลึกลับเอ่ยอย่างเย้ยหยัน "แต่น่าเสียดาย ถ้าเ้าเก่งกว่านี้ ข้าอาจจะฆ่าเ้า"
เขาหันหลังจากไป ทิ้งไว้เพียงรอยเท้าในสายลมและปริศนาที่ค้างคาใจ
เซียวเทียนอวี้กำหมัดแน่น นี่เป็ครั้งแรกที่เขารู้สึกไร้พลังถึงเพียงนี้—แต่ก็เป็ครั้งแรกที่จิติญญาของนักสู้ในตัวเขาลุกโชนขึ้นมาอย่างแท้จริง
(จบบทที่ 1)
—
สนุกไหม? ถ้าชอบจะต่อบทที่ 2