บทที่ 6 สายฝนและหยดน้ำค้าง
"ฝ่าากำลังพูดถึงอาการป่วยเรื้อรังของแม่ทัพจ้าวหรือเพคะ?"
ใบหน้าของตู๋กูิเยว่ยังคงแดงระเรื่อไม่คลาย นางคล้องแขนกอดรอบลำคอของเซวียนหยวนจิ้ง ลมหายใจเป่ารดข้างใบหูฮ่องเต้ กระซิบเสียงแ่เบา
"หม่อมฉันได้ยินมาว่า ยังไม่พบสาเหตุการตายในตอนนี้ ฝ่าาทรงเป็กังวลว่าชายแดนเหนือจะถูกพวกคนเถื่อนบุกรุกใช่หรือไม่?"
เซวียนหยวนจิ้งใช้มือประคองลำคอของตู๋กูิเยว่ไว้เช่นกัน กลิ่นกายของอีกฝ่ายลอยมาแตะจมูก ทำให้นางรู้สึกอึดอัดไม่น้อย
ตอนนั้น ดูเหมือนว่าจ้าวอู่เจียงก็จะอยู่ในท่วงท่านี้
บุรุษทุกคนชื่นชอบสตรีเช่นนี้หรือ?
เซวียนหยวนจิ้งถูกเลี้ยงดูให้เป็บุรุษมาั้แ่เล็ก นางจึงไม่เข้าใจเื่ราวเหล่านี้ แต่ก็ไม่สามารถผลักไสตู๋กูิเยว่ออกไปได้เช่นกัน ทำได้เพียงขมวดคิ้วและกล่าวด้วยน้ำเสียงเ็าเล็กน้อย
"แต่ข้าได้ข่าวว่าแม่ทัพจ้าวอาจถูกพิษของพวกโหลวหลานเล่นงานก็เป็ได้ อาจมีคนในราชสำนักของเราสมคบคิดกับพวกโหลวหลานทางตอนใต้"
บรรยากาศเย็นเฉียบแผ่ออกมาจากแท่นบรรทมขององค์ฮ่องเต้ ทำให้จ้าวอู่เจียงที่ยืนอยู่ด้านข้างตกตะลึงเล็กน้อย
ชายหนุ่มได้แต่ส่ายศีรษะ ก่อนถอนหายใจพลางยิ้มฝืน ๆ
ฮ่องเต้ผู้นี้ตรงไปตรงมามากเกินไป ต่างจากฮองเฮาตู๋กูิเยว่ที่รู้ว่าควรจะใช้ไม้แข็ง ไม้อ่อนเวลาใดบ้าง
และก็เป็จริงเช่นนั้น
อาการยั่วยวนของตู๋กูิเยว่หยุดชะงักในทันใด นางย่อมเข้าใจความหมายของคำถามจากองค์ฮ่องเต้
แต่นางกลับไม่ได้ตื่นกลัว ขณะที่ดวงตาปรากฏประกายวูบไหวขึ้นมา
เมื่อนึกถึงความสุขที่ตนเองเพิ่งได้รับการปรนเปรอเมื่อสักครู่ ตู๋กูิเยว่ก็พยายามซุกตัวเข้าไปในอ้อมแขนของเซวียนหยวนจิ้ง ริมฝีปากสีแดงบิดคว่ำเง้างอน พลางกล่าวด้วยความข้องใจว่า
"หม่อมฉันทราบว่าฝ่าาทรงไม่ไว้ใจตระกูลของหม่อมฉัน แต่ฝ่าาอย่ากังวลไปเลยเพคะ หม่อมฉันมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้แก่ฝ่าามาั้แ่แรกแล้ว หม่อมฉันสามารถรับประกันได้ว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะเป็ของฝ่าาเท่านั้น ตระกูลตู๋กูจะซื่อสัตย์ภักดีต่อฝ่าาและราชวงศ์ต้าเซี่ยตลอดไป!"
เซวียนหยวนจิ้งต้องใช้ความคิดอย่างหนักเมื่อได้ยินคำตอบจากฮองเฮาซึ่งดูเหมือนนางก็ไม่ได้โกหกแต่อย่างใด
สตรีผู้นี้กำลังมีความสุขท่วมท้นโดยฝีมือของจ้าวอู่เจียง
หรือผู้ที่ร่วมมือกับพวกโหลวหลานจะเป็คนอื่นจริง ๆ?
"น่าสนใจดี ถ้าไม่ใช่ตระกูลตู๋กูยังจะมีใครอีกที่สามารถทำเื่นี้ได้ ยังจะมีคนอื่นกล้าสมคบคิดกับชนเผ่าโหลวหลานเพื่อทำลายล้างราชวงศ์ต้าเซี่ยอีกหรือ?"
จ้าวอู่เจียงนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม่ห่างออกไป ดวงตาของขันทีหนุ่มเป็ประกายในความมืดมิด ดูเหมือนแคว้นต้าเซี่ยจะเกิดคลื่นใต้น้ำมากกว่าที่คิดเสียแล้ว
หญิงทั้งสองยังคงอยู่บนแท่นบรรทมัต่อไป เพื่อชื่นชมความงดงามหลังสายฝนพรำ
ตู๋กูิเยว่กลับมามีสติเต็มที่อีกครั้ง เมื่อเห็นว่าฮ่องเต้ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด นางก็รีบพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน
"ฝ่าา หม่อมฉันไม่ได้โกหกฝ่าาจริง ๆ นะเพคะ ไม่ว่าฝ่าาจะให้หม่อมฉันทำสิ่งใด หม่อมฉันก็จะทำ ถ้าฝ่าาสั่งให้หม่อมฉันอ้าขาและนอนลง หม่อมฉันก็จะทำ ฝ่าาลองดูหน่อยไหมเพคะ?"
สองมือของนางกอดเซวียนหยวนจิ้งแแ่ เอวคอดกิ่วเริ่มส่ายไปมาอีกครั้ง พยายามจะดึงเซวียนหยวนจิ้งให้นอนลงไปด้วยกัน
"อีกแล้วหรือ?"
"แหม~"
ตู๋กูิเยว่หัวเราะเสียงสั่นเครือ "หม่อมฉันแค่หยอกเย้าเล่นเท่านั้น หม่อมฉันเพิ่งเคยพบเจอเื่ราวเช่นนี้ คงต้องพักอีกหลายวัน ฝ่าาทรงแข็งแกร่งมากจริง ๆ เพคะ!"
เซวียนหยวนจิ้งมีสีหน้าเคร่งเครียดต่อการหยอกเย้าเป็อย่างยิ่ง แต่ถึงแม้จะไม่เต็มใจเล็กน้อย นางก็รวบเอวของตู๋กูิเยว่ให้ลงไปนอนอยู่บนเตียงด้วยกัน ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมกายและพูดด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นว่า
"เื่ชนเผ่าโหลวหลาน ข้าจะเชื่อเ้าก็แล้วกัน!"
ตู๋กูิเยว่รีบลุกขึ้นและคุกเข่าต่อหน้าฮ่องเต้ "หม่อมฉันเป็ตัวแทนตระกูลตู๋กูขอบพระทัยฝ่าามากเพคะที่เชื่อใจพวกเรา! ตระกูลตู๋กูจะจงรักภักดีต่อราชวงศ์ต้าเซี่ยจนกว่าชีวิตจะหาไม่!"
แล้วพวกนางก็นอนเคียงข้างกันจนกระทั่งท้องฟ้าสว่างไสว
เมื่อได้เวลาอันสมควร
ตู๋กูิเยว่ก็กลับไปที่ตำหนักฉีเฟิงของนาง
เมื่อนางอารมณ์ดี ใบหน้าแจ่มใส จึงมีความงดงามและเปี่ยมไปด้วยเสน่ห์มากกว่าเมื่อวานหลายเท่า
อารมณ์สุนทรีย์ถึงกับร้องเพลงในลำคอ นางนั่งอยู่หน้ากระจกโต๊ะเครื่องแป้ง กำลังใช้เครื่องประทินโฉมเสริมสร้างความงามให้แก่ตนเอง มุมปากยกเป็รอยยิ้ม
"ดูเหมือนว่าเมื่อคืนนี้ฝ่าาจะมีความสุขมากเลยนะเพคะ"
ชิงเอ๋อร์นางกำนัลคนสนิทเอ่ยขึ้นในขณะที่ช่วยแต่งกายให้แก่ตู๋กูิเยว่
หญิงสาวเติบโตขึ้นมาพร้อมกับตู๋กูิเยว่ จึงเป็คนเดียวในวังหลวงอันใหญ่โตที่กล้าถามเช่นนี้
แต่ตู๋กูิเยว่ก็ไม่ได้หงุดหงิดแต่อย่างใด ตรงกันข้าม นางยิ้มออกมาด้วยความภาคภูมิใจและมีความสุข ดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับ แล้วตอบเสียงเบาว่า "ฮองเฮาของเ้ามีความงดงามถึงเพียงนี้ ฮ่องเต้ของเ้าก็เป็พญาัผู้แข็งแกร่ง เมื่อทั้งสองฝ่ายมากัน ดอกไม้ย่อมเบ่งบานเป็ธรรมดา"
เมื่อเห็นว่าฮองเฮากำลังมีความสุข ชิงเอ๋อร์ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ "ในที่สุด วันที่ฮองเฮาและฮ่องเต้ได้มีความสุขร่วมกันก็มาถึงแล้ว"
"ครั้งนี้นับว่าเ้าขันทีน้อยและ์ได้เมตตาข้าแล้วจริง ๆ"
ตู๋กูิเยว่ยิ้มออกมาอีกเล็กน้อย
เหตุผลที่นางยับยั้งชั่งใจไม่รับใช้ฮ่องเต้ต่อเมื่อคืนนี้ ก็เพราะตู๋กูิเยว่ต้องใช้เวลากักเก็บน้ำเชื้อของพระองค์ไว้ในร่างกายอีกหลายวัน ก่อนที่จะกลับไปรับใช้พระองค์อีกครั้งในวันเวลาที่กำหนด เป็เช่นนี้นางจะสามารถตั้งครรภ์ได้ง่ายขึ้น
ตู๋กูิเยว่ยกมือลูบไล้หน้าท้องส่วนล่างของตนเอง ริมฝีปากสีแดงเม้มแน่น ดวงตาเป็ประกายสดใสมีเสน่ห์
ในเวลาเดียวกันนี้
ข่าวคราวเื่ที่ว่า ฮ่องเต้เซวียนหยวนจิ้งได้ใช้เวลายามค่ำคืนร่วมกับฮองเฮาเป็ครั้งแรกก็ได้รับการเผยแพร่ไปทั่ววังหลวง
ลึกเข้าไปในวังหลวง ตำหนักของนางสนมทั้งหลาย
เหล่านางสนมล้วนตื่นเต้นกับข่าวนี้เป็อย่างยิ่ง
…
ตำหนักของเซียวซูเฟย
"พระสนมเซียว ท่านได้ข่าวแล้วหรือไม่? เมื่อคืนนี้ ฮองเฮาได้เข้ารับใช้ฝ่าาแล้ว"
"เฮอะ ก็แค่ตระกูลตู๋กูมีอำนาจมากกว่าเราเท่านั้นเอง ไม่ใช่พวกเราจะไม่มีโอกาสเสียหน่อย!"
"ท่านก็มีโอกาสเหมือนกันใช่หรือไม่?"
"ย่อมมีอยู่แล้ว วันนี้คนในครอบครัวของข้าจะช่วยทูลให้ตอนประชุมในท้องพระโรง อย่าคิดเลยว่าตู๋กูิเยว่จะมีคนใหญ่คนโตในตระกูลคอยหนุนหลังเพียงผู้เดียว"
พระสนมเซียวแค่นหัวเราะเสียงเย็น ไม่้ายอมแพ้ต่อตู๋กูิเยว่
จริงอยู่ที่ตอนนี้ตู๋กูิเยว่มีสถานะเป็ฮองเฮา แต่ถ้านางได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้มากกว่าตู๋กูิเยว่ และมีพระราชโอรสให้แก่พระองค์เมื่อไหร่ ความยิ่งใหญ่ทั้งหมดก็จะตกทอดสู่บุตรชายของนางอย่างแน่นอน
…
ในห้องหนังสือ
เซวียนหยวนจิ้งยังคงนั่งหล่อเหลาอยู่บนบัลลังก์
นางกำลังประชุมพร้อมด้วยขุนนางคนสำคัญอีกหกคน
"ทูลฝ่าา กระหม่อมจะจัดเตรียมตามที่ฝ่าารับสั่งให้ดีที่สุดพ่ะย่ะค่ะ"
คนที่พูดออกมาคือราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อ ชายชราอายุประมาณห้าสิบถึงหกสิบปี เส้นผมและหนวดเคราเป็สีขาวไปครึ่งหนึ่ง ท่าทางภูมิฐาน แต่แววตาบอกชัดว่าเป็พวกเ้าเล่ห์ มีแผนการซ่อนเร้นอยู่ในใจมากมาย
เสนาบดีกรมคลังประสานมือไว้ที่หน้าท้องของตนเอง ยืนอยู่ตำแหน่งเดิมด้วยความเคารพ เขาเป็ชายวัยกลางคนไว้หนวดเหนือริมฝีปาก รูปร่างเตี้ย และในตอนนี้ดวงตากลมโตกำลังจ้องมองราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย
ในความคิดเห็นของชายวัยกลางคน ราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อเป็จิ้งจอกเฒ่าที่มักจะทำงานให้แก่ฮ่องเต้แบบขอไปทีเท่านั้น แล้ววันนี้เกิดอะไรขึ้น เหตุใดชายชราจึงได้กระตือรือร้นที่จะทำงานถึงเพียงนี้?
เซวียนหยวนจิ้งหรี่ตาลงเล็กน้อยเช่นกัน นางรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ แต่จังหวะที่กำลังจะพูดอะไรออกไปนั้นเอง นางก็สังเกตเห็นรอยยิ้มสดใสอยู่เต็มใบหน้าของราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อ ทันใดนั้นเขากล่าวแสดงความจริงใจออกมาว่า
"ทูลฝ่าา กระหม่อมมีหลานสาวอยู่สองคน นามว่าหลิวชิงชิงกับหลิวเหม่ยเอ๋อร์ ไม่ทราบว่าฝ่าาจำได้หรือไม่?"
เซวียนหยวนจิ้งขมวดคิ้ว "ท่านคงกำลังหมายถึงชิงกุ้ยเหรินกับหลิวเจาอี๋ใช่หรือไม่?"
"ใช่แล้วพ่ะย่ะค่ะ นับว่าฝ่าามีความทรงจำดีเยี่ยมจริง ๆ"
ราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อถูไม้ถูมือ รอยยิ้มบนใบหน้ายิ่งสดใสมากกว่าเดิม
"ไม่ทราบว่าฝ่าาทรงไม่พอพระทัยในตัวพวกนางหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
นอกจากพบเจอพวกนางครั้งแรกตอนเข้าสู่ตำหนักนางสนมแล้ว เซวียนหยวนจิ้งก็ไม่เคยเห็นหน้าเด็กสาวทั้งสองคนนั้นอีกเลย แล้วจะไม่พอใจพวกนางได้อย่างไร
"ท่านขุนนางหลิว มีอะไรก็พูดอย่างตรงไปตรงมาเถอะ"
ราชเลขาฝ่ายขวาหลิวเจ๋อถูไม้ถูมืออีกครั้ง แยกเขี้ยวยิ้มร่าราวกับจิ้งจอกเฒ่าเ้าเล่ห์
"ทูลฝ่าา ในเมื่อพระองค์โปรดปรานฮองเฮาถึงเพียงนี้ พระองค์ไม่ทรงรับหลานสาวของกระหม่อมไว้พิจารณาบ้างหรือพ่ะย่ะค่ะ?"
เซวียนหยวนจิ้งเบิกตาโพลง เข้าใจเหตุผลของอีกฝ่ายขึ้นมาในทันใด หัวใจพานนางก็สั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง
จบสิ้นแล้ว!
นางลืมคิดถึงเื่นี้ไปเสียสนิท!
การที่ยอมให้ฮองเฮาเข้ามารับใช้เมื่อคืนนี้ ย่อมทำให้ฮองเฮาไม่สงสัยในตัวนางอีกต่อไปก็ไปจริงอยู่
แต่...แล้วนางสนมคนอื่น ๆ เล่า!?
1K
