ติ้งงงง ~
( แจ้งเตือน ) คุณมี 1 ข้อความใหม่
แพรรี่ : วันนี้มีนัดฉลอง BD แพรรี่ 20.00 ตึกโอน่าทาวน์ ชั้นดาดฟ้า ตรีมขาว สุด x ใครช้าเลี้ยงเหล้าาาา
ข้าวหอม : จ้าาา คุณหนูแพรรรร
ฉันกดโทรศัพท์ยิกๆ เพื่อตอบข้อความเพื่อนสนิทฉัน เื่นัดตี้คืนนี้
ฉัน “ข้าวหอม” เด็กปี 3 คณะบริหารธุรกิจฯ มหาวิทยาลัยรัฐบาลแห่งหนึ่งในประเทศไทย ตอนนี้เป็เวลา 17.00 น. ยังพอมีเวลาได้พักผ่อนก่อนออกปาร์ตี้
“เฮ้ออออออ~”
ฉันทิ้งตัวลงบนฟูกหนานุ่มสุดที่รักของฉัน ก่อนจะตั้งปลุก 19.00 น.เพื่อไว้เตรียมตัวไปตามนัด เมื่อหัวถึงหมอนได้ไม่นาน ฉันก็เข้าเฝ้าพระอินทร์ทันที
“อื้มมมม”
ฉันนอนบิดี้เีอยู่บนเตียง ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาดูว่ากี่โมงแล้ว
“ซวยแล้ว แบตหมด กี่โมงแล้ววะเนี้ย!!?”
โทรศัพท์คู่ใจของฉันที่แบตเสื่อมนั้น ซี้ม่องเท่งได้ถูกที่ ถูกเวลาจริง ฉันรีบคว้าสายชาร์จมาเสียบ ก่อนจะเร่งเปิดเครื่องเพื่อดูเวลา
19.17 น.
“ แม่งเอ้ย ไม่ทันแน่!!”
ฉันเด้งตัวออกจากที่นอนรีบไปอาบน้ำแต่งหน้า ลอนผมและหยิบชุดที่ซื้อตามตรีมมาใส่ เดรสสั้นสีขาว ประดับด้วยกากเพชรวิบวับสะท้อนแสง แหวกเว้า่หลังเกือบถึงก้นกบ สายเดี่ยวทำจากโซ่สีทองเส้นเล็กเพิ่มความเซ็กซี่ และไม่ลืมที่จะคว้าเสื้อคลุมใส่ทับกันโป๊ ก่อนจะเรียกแท็กซี่ไปยังจุดหมายทันที
ณ ตึก O-Nar Town ใจกลางเมือง กทม.
เจ๊ญาญ่า <ฮัลโหลนังแป้ง กว่าจะรับสาย ฉันคิดว่าหล่อนจมกองยาไปแล้ว!>
แป้งกี่ <โอ้ยยย เจ๊ แสบหู มีอะไรล่ะ ฉันยุ่งอยู่>
เจ๊ธัญญ่า <จะยุ่งไม่ได้ ฉันเจอแจ็คพอต VVip อยู่ไทย สั่งตัวแกด่วน!>
แป้งกี่ <กลับไม่ทันหรอกเจ๊ ฉันมาเที่ยวลาวนี่ อยู่บ่อนกับเฮีย>
เจ๊ธัญญ่า <ตายห่า ทำไงทีนี้ เ้านี้ปฏิเสธไม่ได้ด้วย ฉันรับเงินมาแล้ว>
แป้งกี่ <เอางี้เจ๊ หนูจะส่งเพื่อนไปแทน เด็ดอยู่คนนี้ เดี๋ยวเคลียร์ให้>
เจ๊ธัญญ่า <เด็ดให้จริง ถ้าพวกปากมาก ลีลาน้อย ฉันโดนปาดคอแน่>
แป้งกี่ <เอาน่าๆ เดี๋ยวส่งไปให้ จะให้ใส่เดรสขาวนะ รอรับของเลย>
เจ๊ธัญญ่า <ด่วน!!! สายแล้ว>
แป้งกี่ <จัดให้ค่าาา>
-------------------------------------------------------------------------------------------
ฉันยืนงงที่หน้าตึก O-Nar Town ตึกสูงเฉียดฟ้า ระดับ 5 ดาว มีแต่แขกที่เรียกว่า ‘คนรวย’ เท่านั้นที่จะเข้าพักได้ ชั้นดาดฟ้าเปิดเป็ร้านบาร์ ให้นักท่องราตรีได้สนุกสนานกัน ฉันก้มมองโทรศัพท์ในมือ ตอนนี้เป็เวลาสองทุ่มกว่า แบตก็จะหมด ชาร์จมาได้แค่นิดเดียว ต้องรีบโทรหาแม่งานก่อน
แพรรี่ <โหลๆๆๆ คนมาช้าโทรมาค่าาาา>
“ แหะๆ รถติดจ้าาา”
แพรรี่ <หยั่มมาโกหกย่ะหล่อน อยู่ไหนละ>
ข้าวหอม <ล็อบบี้ ลงมารับหน่อย>
แพรรี่ <ไปไม่ได้ แม่งานมีแขกต้องทักทาย เดี๋ยวส่งเพื่อนฉันไป เป็กะเทย แค่นี้จุ๊ฟๆ>
แพรรี่ว่าก่อนจะตัดสายไป ฉันจึงทำได้แค่ยืนรอเพื่อนของแพรรี่ที่จะลงมารับ
“...นี่ๆๆๆ หล่อน เพื่อนแป้งกี่ใช่ไหม”
ไม่นานก็มีเจ๊กะเทยร่างใหญ่ใส่ทองเท่าหัวแม่โป้งเข้ามาสกิดหลังฉันด้วยท่าทีที่ดูร้อนลนแปลกๆ ว่าแต่ …เมื่อกี้เจ๊ถามว่า เพื่อนใครนะ แพรรี่ใช่ม้ะ
“...ค่ะ” ฉันตอบแบบงงๆ
“ตามมาเลยหล่อน สายแล้ว”
ฉันกึ่งเดิน กึ่งวิ่งตามเจ๊ขึ้นลิฟต์ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ชั้น 33
ติ้งงงงงง ~~
พอประตูลิฟต์เปิด เจ๊กะเทยก็ฉุดกระชากลากถูฉันไปที่หน้าห้องหนึ่ง
VVip 333
‘หืมมมม ไหนยัยแพรรี่บอกว่าจัดงานที่ดาดฟ้า ทำไมมาห้อง VVip ล่ะ เปลี่ยนที่หรอ’
ฉันได้แต่สงสัยอยู่ในใจ ก่อนที่จะมีชายหน้าตี๋ร่างบึกบึนประหนึ่งพี่แกเข้าฟิตเนตั้แ่แรกเกิดมาเปิดประตูให้ เจ๊กะเทยผลักฉันเข้าไปในห้อง ก่อนจะทำท่าบ๊ายบายแล้วโกยแน๊บไปที่ลิฟต์ทันที
‘ดะ โดนแกล้งที่มาช้าหรือเปล่านะ’
“สวัสดีครับ บอสรออยู่ เชิญด้านนี้ครับ”
ฉันยืนทำหน้างงเป็ไก่ตาแตกอยู่ ได้เดินตามพี่ตี๋ร่างบึกบึนที่พูดภาษาไทยด้วยสำเนียงที่ฟังดูแปลกๆ ก่อนจะเปิดอีกห้องที่มีงานปาร์ตี้ส่วนตัว แสงสีเสียง พร้อมแบบจัดเต็ม
มองดูแล้ว คนประมาณ 10 กว่าคนได้ กลิ่นเหล้าคละคลุ้ง ผงขาวบนโต๊ะและชายหญิงบางคู่ ที่กำลังจูบ ล้วง นัวเนียกันอยู่ ผู้ชายทุกคนในงาน หุ่นแซ่บ สูงโปร่ง ผิวขาวแบบลูกผู้ดีมีเงิน
ที่แปลกคือ พวกผู้ชายจะใส่หน้ากากปิดหน้าครึ่งบน ยกเว้นแค่พวกผู้หญิงที่นั่งแนบกายเท่านั้น ที่เปิดหน้าเอาไว้
“เอ่อออ ฉันว่าน่าจะผิดงานแล้วล่ะมั้ง”
ฉันที่กำลังจะถอยหลังออก ก็หันไปชนกับแผงอกแข็งกล้ามหน้าท้องเป็มัดๆ เงยหน้าขึ้นไปสบตา ก็ต้องหยุดนิ่งเหมือนโดนมนต์สะกด
ั์ตาสีน้ำตาล จมูกโด่งเป็สัน ปากเรียวหยักสีแดง ใบหน้าขาวตี๋ สไตล์หนุ่มเอเชีย ก้อนซิกแพ็ค กล้ามแขนเป็มัดๆ และ…มือของฉันที่กำลังทาบอยู่บนรอยสักรูปแมลงป่องตัวเบอเร่อ ชูห่างขู่ที่หน้าอกด้านซ้ายนั่น
ทั้งๆ ที่เขาใส่หน้ากากปิดครึ่งหน้า แต่ฉันกลับรับรู้ได้ว่านี่น่ะ
โค ตะ ระ หล่อ!!
ฉันยืนกลืนน้ำลายลงคอ ใจเต้นตุ๊บๆ กับภาพชายปริศนาตรงหน้า
“มาช้านะ”
5K
