เจิ้งิจึงต้องต่อสู้กับเธออย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ต่างคนต่างรุกรับกันด้วยมือเท้าอย่างไม่มีใครยอมใคร
“แม่นาง หยุดคุยกับข้าก่อนเถิด”
“จะคุยอะไร ก็คุณบุกเข้ามาในห้องฉันน่ะ” เธอโต้ และคงได้ถีบยอดอกเขาแล้ว หากไม่เพราะสายรัดเอวชุดคลุมอาบน้ำเ้ากรรม เกิดหลุดซะก่อน
“ว้าย!” เธออุทานลั่น ถอยกรูดไปทางผนังด้านหนึ่ง รีบรวบชุดปิดบังเรือนร่างขาวโพลนเอาไว้อย่างรวดเร็ว
“อย่าเข้ามานะ”
“แม่นาง ฟังข้าก่อน ข้าไม่ได้เจตนาจะมาที่นี่ ข้ายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามาที่นี่ได้ยังไง”
“คุณกำลังจะบอกฉันว่า คุณทะลุมิติเข้ามาในห้องฉันงั้นสิ ออกไปนะ” หญิงสาวไม่พูดเปล่า ค่อยๆ ขยับไปจนถึงลิ้นชักข้างเตียง ก่อนจะฉวยวัตถุสีดำมะเมื่อมขึ้นมาปลดล็อคแมกกาซีน ปากก็ขู่
“ยกมือขึ้น ฉันบอกให้ยกมือไง”
เจิ้งิยกมือขึ้นอย่างว่าง่าย แต่แล้วภาพเหตุการณ์ตรงหน้าก็มลายไป กลายเป็ว่าเขายังคงนอนอยู่ที่เดิม
“นี่ข้าฝันไปหรอกเหรอ” เจิ้งิรำพึงกับตนเอง ไม่อยากจะเชื่อเลยว่า สิ่งที่เกิดขึ้นจะเหมือนจริงขนาดนี้ แม้จะเป็แค่ความฝัน หากเขาก็ยังรู้สึกเคล็ดขัดยอกเล็กน้อย คล้ายได้ผ่านการต่อสู้กับหญิงสาวคนนั้นมาจริงๆ