ตอนที่ 26
“ตื่นได้แล้ว ยัยขี้เซา”เสียงเล็กคุ้นหู ร้องเรียกร่างที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ภายในกระท่อมน้อย เ้าหนูอ้วนเรียกอยู่นานแต่อีกฝ่ายก็ไม่มีทีท่าว่าจะตื่น จนต้องะโไปะโข้างหูเด็กน้อยด้วยเสียงอันดังลั่น
“ว๊าก เ้าเด็กขี้เซาเกือบจะทับข้าแบนเสียแล้ว ตื่นเดี๋ยวนี้”จิวจิวพลิกตัวเมื่อรู้สึกว่ามีเสียงรบกวนการนอนของนาง เสียงเล็กคุ้นเคยนั่นไม่ใช่ใครเป็หยวนเป่าที่ถูกจิวจิวเก็บเข้ามิติไปเมื่อตอนเย็นนั้นเอง
“อ๊ะ เกิดอะไรขึ้น”จิวจิวสะดุ้งโหย่งเมื่อรู้สึกว่าเตียงที่ตอนอยู่เกิดการสั่นอย่างรุนแรงด้วยแรงพลังของเ้าหนูตัวอ้วน ที่เริ่มโมโห นั่นแหละนางถึงได้รู้ตัวว่าไม่ได้นอนอยู่ที่เตียงอันอบอุ่นของครอบครัวเสียแล้ว
“ตื่นแล้วรึ”หยวนเป่ายืนสองขา เท้าสะเอวมองจิวจิวด้วยความโมโห
“เอ๊ะ ทำไมข้ามาอยู่ตรงนี้ล่ะ”จิวจิวทำหน้าเร่อร่า เอาจริงคือยังเมาขี้ตา ไม่สร่าง มือน้อยขยี้ตาไปมาก่อนจะมองไปรอบๆ
“หึ ข้าเป็คนพาเ้าเข้ามาเอง”หยวนเป่า แค่นเสียงใส่ด้วยความโมโห โมโหจนแน่นอกแทบอกแตกตายอยู่แล้ว
“เ้ามีอะไรรึเปล่ารบกวนเวลานอนของคนอื่นจริงๆ”จิวจิวรู้สึกหงุดหงิด ตอนนี้นางง่วงจะตายอยู่แล้ว
“เ้า! มันน่าโมโหจริงๆ ถ้าข้าไม่พาเ้าเข้ามาเ้าคิดจะเข้ามาในมิติบ้างรึเปล่า เ้าควรเข้ามาเรียนรู้วิชาได้แล้วจะปล่อยให้ตำราพวกนี้ ถูกปลวกกินรึไง”หยวนเป่ายิ่งพูด ก็ยิ่งโมโหที่นางไม่มีความกระตือรือร้นสักนิด มีของดีอยู่กับตัวไม่รู้จักใช้ประโยชน์
“อ้าว เ้าไม่ใช่บอกข้าหรอกรึว่าต้องปลุกพลังขึ้นก่อน จึงจะศึกษาพวกมันได้”จิวจิวทำหน้าเล่อล่าเมื่อจู่ๆถูกหนูตัวหนึ่งดูถูก ถ้าคนอื่นรู้เข้าเธอไม่รู้ว่าจะเอาหน้าไปไว้ไหน
“แล้วเมื่อไหร่เ้าถึงจะปลุกพลังตอนนี้เ้าก็มีเงินแล้วไม่ใช่รึ ดูสิพื้นที่มิติเล็กกระจิดเดียวเมื่อไหร่ถึงจะปลดม่านพลังเพื่อขยายพื้นที่ได้ ข้าต้องทนอุดอู้อยู่รูเล็กๆอย่างนี้รึ”หยวนเป่าโอดครวญเมื่อเ้ามนุษย์ที่ได้ครอบครัวมิตินี้ไม่มีความคิดทะเยอทะยานสักนิด
“เอ่อ นี่เล็กแล้วรึใหญ่กว่าบ้านข้าอีก”จิวจิวมองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาตามที่คิดทำเอาหยวนเป่าแทบคลั่ง
“ไม่รู้ล่ะ ตอนนี้ถึงเ้าไม่มีพลังแต่ร่ายกายก็แข็งแรงขึ้นมาก ผลจากน้ำพุจิติญญาที่เ้าดื่มทุกวัน พลังน่าจะไหลเวียนอยู่ทั่วร่างกายรอเวลาเปิดจุดพลังเท่านั้น แต่ตอนนี้เ้าต้องศึกษาวิชาเพิ่มไปก่อนและนี่ตำราการหลอมโอสถ”หยวนเป่าหัวเสียเป็อย่างมาก ก่อนโยนตำราให้จิวจิวเล่มหนึ่ง
“หลอมโอสถอย่างนั้นรึน่าสนใจ”จิวจิวหยิบตำราเล่มนั้นขึ้นมาดู ก่อนจะพลิกดูด้านใน ขั้นตอนการหลอมโอสถเบื้องต้นและสูตรโอสถมากมายั้แ่ยารักษาไปจนถึงยาพิษ ทำให้จิวจิวตาโต
“เ้าศึกษาพวกมันไปก่อน เอ่อหากเ้า้าทดลองหลอมโอสถ ก็ไปยังห้องข้างๆ ส่วนสมุนไพร อยู่ในแปลงด้านหลัง เ้าสามารถไปเก็บมาทดลองได้รวมทั้งโสมของเ้าข้าก็จัดการปลูกพวกมันที่นี่หมดแล้วแต่ต้องรอให้พลังเ้าตื่นเสียก่อนล่ะ”เ้าหยวนเป่าบอกพลางปรายตามองเ้าเด็กน้อยที่นั่งพลิกตำราอยู่บนเตียง อย่างเหนื่อยหน่าย
“ได้ๆ ข้าจะตั้งใจศึกษา เ้าไม่ต้องห่วงเ้าไปเถอะ”จิวจิวโบกมือไล่เ้าอ้วนพูดมาก ก่อนจะตั้งใจอ่านตำราในมือ ซึ่งไม่ได้ยากเย็นอะไร
“จบแล้ว ง่ายแค่นี้เอง แต่คงต้องทดลองหลอมดูก่อนถึงจะรู้”จิวจิวปิดตำราหลังจากอ่านไปได้ครึ่งชั่วยามอ่านรอบเดียวนางก็สามารถจดจำทั้งหมดได้แล้วราวกับสูตรทั้งหมดพร้อมใจกันไหลเข้าไปฝังตัวอยู่ในสมองของนาง
“เ้ายังหลอมโอสถไม่ได้จนกว่าจะปลุกพลังในตัวเ้าเสียก่อน”เ้าหยวนเป่าที่ไม่ยอมไปไหนนอนเกลือกกลิ้งอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น
“อ๋อๆ รู้แล้ว ออกไปรอบนี้ข้าจะจัดการปลุกพลังนั่นแน่นอน”จิวจิวทำหน้าเอือมระอา
“เอานี่ นี่ด้วย นี่อีก”ตำรามากมาย ลอยมากองอยู่ตรงหน้าจิวจิวทำทำเอานางถึงกับหน้าดำคล้ำ
“ศึกษาให้หมดก่อนจะทำการฝึกจริง”หยวนเป่า สั่งราวกับมันเป็อาจารย์มหาลัยที่เข้มงวดกับลูกศิษย์เช่นเธอทำเอาจิวจิวพูดไม่ออก
“ตำรายุทธ์ อย่างนั้นรึ เมฆาล่องลอยการหลอมโอถสขั้นกลาง การหลอมรวมลมปราณ ยังมีเพลงกระบี่อีก ห๋า เ้าจะไม่ให้ข้านอนเลยรึไงคืนนี้”จิวจิวมองตำรามากมายที่กองอยู่ตรงหน้าจริงที่นางมีความสามารถผ่านตาไม่ลืมเลือน แต่นี้มันมากเกินไปรึเปล่าอีกอย่างมันไม่ได้พุ่งเข้าสมองเธอเหมือนเล่มที่แล้ว จำต้องเปิดอ่านที่ล่ะหน้า
“เ้าบ่นทำไมทุกอย่างล้วนเป็ประโยชน์ต่อเ้า อย่างน้อยก็ได้ปกป้องคนในครอบครัว”หยวนเป่าเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจและไม่สนใจท่าทางลำบากใจของจิวจิวสักนิด
“รีบอ่านไม่อย่างนั้นคืนนี้เ้าไม่ได้นอนแน่นอน”จิวจิวมองบนใส่เ้าหนู่จอมบ่งการก่อนจะคว้าตำราเล่มหนึ่งมาอ่าน เผลอแป๊ปเดียว นางก็จมไปอยู่ในโลภแห่งตำราเล่มแล้วเล่มเล่า ข้อมูลต่างไหลเข้าหัวดังสายน้ำ
“อืม..”เสียงพึมพำ มือน้อยๆยกขึ้นราวกับกำลังเปิดตำราเรียกความสนใจจากบิดา มารดา และพี่สาว ให้ลุกขึ้นมานั่งมอง
“จิวเออร์ละเมออย่างนั้นรึท่านพี่”หลันฮวาเอ่ยถามผู้เป็สามีเสียงเบา
“น่าจะใช่นะ”หานตงอดขำท่าทีราวกับกำลังอ่านตำราของบุตรสาวไม่ได้เช่นเดียวกับเสี่ยวหลิน ที่แอบหัวเราะน้องสาวคิกคักอยู่ข้างๆ
“หึหึเราควรปลุกจิวเออร์ดีหรือไม่”หลันฮวายิ้มอ่อนโยน มองบุตรสาวอย่างเอ็นดู
“อืม นี่ก็ใกล้สว่างแล้ว เสี่ยวหลินนอนต่อกับน้องเถอะไม่ต้องรีบตื่น”หานตงบอกบุตรสาวคนที่สามที่นั่งอมยิ้มตาปรอยมองน้องสาว
“เ้าค่ะท่านพ่อ”เสี่ยวหลินที่ยังคงง่วงอยู่ทิ้งตัวลงนอนข้างคนที่ยังคงทำท่าอ่านตำราอยู่ดวงตาน้อยๆคอบเหลือบขึ้นมองน้องสาวเป็ครั้งครา ดูว่านางจะหยุดอ่านตำราเมื่อไหร่จนทนไม่ไหวเผลอหลับไปเสียก่อน จิวจิวก็ยังคงพลิกเปิดหน้าตำราต่อไปจนฟ้าสว่างถึงได้หยุดลง
152
