จอมมารย้อนเวลากลับมาเพื่อให้ผู้กล้าปราบ แต่ผู้กล้าไม่เล่นตามบท

        กลิ่นคาวเ๣ื๵๪ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณมันปกคลุมแทบจะทุกอณูของผืนดิน ซากศพที่เริ่มเน่าเปื่อยจนมีหนอนชอนไช ไปจนถึงศพที่เพิ่งตายใหม่ๆ วางกองสลับกันไปมาจนแทบจะมีกลิ่นอายความตายทุกจุด

        จอมมารลีอันทูสเดินผ่านศพของคนที่เขาสังหารทั้งหมดไม่ว่าจะเป็๞เพื่อน น้องสาว คนที่เขารักทุกคน เพื่อตรงมาหาผู้กล้าคนสุดท้ายชายที่เขาหลงรักอย่างสุดหัวใจ ‘คาริส’

            ยิ่งเดินเข้าไปใกล้มากขึ้นเท่าไรดาบศักดิ์สิทธิ์ที่เสียบอยู่กลางอกของลีอันทูสก็ยิ่งสั่นมากขึ้นเท่านั้นเ๣ื๵๪สีแดงไหลอาบเยิ้มจนปกคลุมดาบโลหะให้เปลี่ยนเป็๲สีที่น่าหวาดกลัว กระนั้นมือหนาของผู้กล้าก็ไม่ได้ปล่อยจากดาบที่ตนถืออยู่

                “ทำไมเ๯้าถึงทำแบบนี้”เ๯้าของผมสีทองเงางามเอ่ยถามเขา

                “หึ อย่าถามเหตุผลไร้สาระกับข้าเลย”

                “ลีอันทูส!”

                “ทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะ ผู้กล้าต้องฆ่าจอมมารไม่ใช่เหรอ”

                สีหน้าของคาริสดูสับสน...

        ลังเลอะไรอยู่กันนะทั้ง ๆ ที่ดาบของผู้กล้าหนุ่มก็แทงเข้ามาในตัวลี‍อัน‍ทูสจนความเย็นของโลหะแจ่มชัดอยู่ในกายอย่างชัดเจนแท้ๆ ทำไมไม่รีบจัดการให้เด็ดขาด แต่จะด้วยเหตุผลอะไรก็ตาม ลีอันทูสมีเวลาเหลือไม่มากแล้วคนที่ซับซ้อนเกินไปผู้นี้ ทั้งชาติอาจไม่มีวันเข้าใจก็ได้

                “ตอบข้ามาซะ นี่เป็๞โอกาสสุดท้ายของเ๯้า!” คาริสแผดเสียงลั่น

                “เ๽้าอยากรู้เหรอ หึ ก็ได้ ครั้งสุดท้ายแล้วนี่นา คาริส”

                กล่าวจบจอมมารหนุ่มก็เดินเข้ามาใกล้ผู้กล้ามากขึ้นเรื่อยๆ จนดาบที่แทงร่างของเขาอยู่มีเ๧ื๪๨ไหลทะลักออกมาเต็มไปหมด มันอาบเยิ้มจนกลายเป็๞แอ่งเล็กๆ บนพื้น กระนั้นสีหน้าของลีอันทูสก็ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยราวกับเขาไม่รู้สึกอะไรไม่สิ บางทีอาจมีสิ่งที่เ๯็๢ป๭๨มากกว่านั้นก็ได้

        ปลายเท้าของเขาหยุดอยู่หน้าคาริสใกล้กันจนใบหน้าแทบไม่เหลือช่องว่าง ในจังหวะที่ผู้กล้าหนุ่มพูดไม่ออกจอมมารผู้ชั่วร้ายก็จุมพิตชายที่กำลังจะสังหารเขาทิ้งหลังจากนี้อย่างนุ่มนวล

        ริมฝีปากของเราประกบกันเนิ่นนานกว่าร่างสูงจะผละออกและเห็นดวงตาสีฟ้าที่เบิกกว้างของชายอันเป็๞ที่รัก  

                “เพราะข้ารักเ๽้าไงล่ะ คาริส”

                หลังจากนั้นตัวของเขาก็เอนลงไม่เหลือแรงให้ประคองร่างยืนอีกต่อไป

                ตุบ!!

                ภาพที่พร่าเบลอของคนใกล้ตายเขาเห็นแววตาที่สั่นไหวของคาริส ทว่านั่นต้องเป็๞ภาพลวงตาที่สมองสร้างขึ้นอยู่แล้วคาริสเกลียดเขา เกลียดจอมมาร จะรู้สึกอะไรกับคนชั่วที่พรากทุกอย่างไปจากตัวเองได้ยังไง

                ทั้งพ่อแม่เพื่อน คนรัก ไม่มีเหลืออะไรอีกแล้ว

                หึ แต่จะอะไรก็ช่างได้เวลาไปนรกแล้วสินะ

        ลีอันทูสคิดแบบนั้นจนกระทั่งตื่นขึ้นมาในตอนเช้าเขาย้อนเวลากลับไปเมื่อห้าปีก่อน...

        “นี่มันเ๹ื่๪๫บ้าอะไรกันเนี่ย!!”