ตอนที่ 7 แอบมองในมุมมืด
ณิชชาวุ่นวายกับการเสิร์ฟอาหารเดินไปเดินมา เข้าโต๊ะนั้น ออกโต๊ะนี้ด้วยเป็คนที่หน้าตาดูดีหน่อยบุคลิคคล่องสายตาของเอกวัฒน์กลับมองแต่ณิชชาทั้งที่มีพนักงานเยอะแยะที่กำลังเดินเสิร์ฟตามโต๊ะต่างๆและมีแขกเต็มไปหมด แต่ณิชชากลับเด่นจากทุกคน ทำไมเขาต้องมาเสียเวลากับผู้หญิงคนนี้ด้วยนะ เขาถามตัวเองในใจ
"หนูมานั่งนี้สิจ๊ะ" แขกที่เริ่มเมาได้ที่ชวนณิชชานั่งดื่มด้วย
"ไม่เป็ไรค่ะ" ณิชชารีบตอบกลับ
"หนูอยากมีเงินใช้ไหมจ๊ะ อยากได้เท่าไหร่บอกเสี่ยได้นะ"ไม่พูดเปล่าเสี่ยเริ่มใช้มือมาลูบแขน ณิชชาขยับออกห่าง
"อย่าเล่นตัวไปหน่อยเลยน๊าา หนู มาอยู่กับเสี่ยสบายไปทั้งชาติเลยนะ"ผู้ชายที่อยู่ในโต๊ะพูดแทรกขึ้นมา พร้อมกอดหญิงสาวที่อยู่ด้านข้าง
"ใครๆ ก็อยากมีเงินใช้กันทั้งนั้น มาม่ะ มานั่งข้างเสี่ยนี้ไม่ต้องกลัวโดนว่าหรอก เสี่ยรู้สักเ้าของผับนี้ดี" ไม่พูดเปล่า เสี่ยจับมือณิชชาดึงเข้ามานั่งที่ตักณิชชาล้มลงไปนั่งบนตักเสี่ย สาวๆและแขกผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงนั้นพากันหัวเราะ
"เป็เด็กดีน่าหนู เสี่ยใจปล้ำจะตาย ยิ่งหน้าตาหน้าเอ็นดูแบบหนูเสี่ยทุ่มเต็มที่555" ชายอีกคนพูดสนับสนุนขึ้น
เสี่ยเริ่มลูบคลำณิชชา ณิชชาขัดขืนและใแต่ขยับตัวไม่ได้เพราะเสี่ยกอดเธอไว้ อยู่ๆ ก็มีเสียงพูดขึ้นข้างๆ
"ปล่อยเด็กไปเถอะครับเสี่ย" เสียงทุ้มเข้มดังแทรกเสียงหัวเราะขึ้น ไม่พูดเปล่าเอกวัฒน์ คว้าไปที่แขนณิชชาและดึงลุกขึ้น
"ลือมายุ่งอะไรด้วย เสี่ยรู้จักเ้าของที่นี้นะ"เสี่ยใหญ่พูดขึ้นมา หน้าแดงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์แอลกอฮอร์
"ผมนี้ละครับ" เอกวัฒน์ตอบด้วยน้ำเสียงเหมือนเดิม
"แต่ก่อนไม่ใช่หน้าแบบนี้" เสี่ยพูดสวนขึ้นมาทันควัน
"แต่ก่อนอาจจะไม่ใช่ครับ แต่ตอนนี้ใช่ครับ"เอกวัฒน์ตอบด้วยน้ำเสียงเข้ม "ผมขอตัวนะครับ"พูดพร้อมกับดึงมือณิชชาออกมาจากโต๊ะเสี่ยจอมหื่น ณิชชาปล่อยให้เอกวัฒน์จับมือและดึงเธอออกมาจนเดินมาถึงทางอีกมุมของห้อง ชายหนุ่มจึงหยุดและหันหน้ามามองหญิงสาวเขาไม่อยากปล่อยมือณิชชาเลย แต่ก็จำต้องปล่อย
"เอ่อ ขอบคุณ คุณเอกวัฒน์มากนะคะ ที่เข้ามาช่วย" ณิชชาพูดเสียงอ่อยๆ
"รู้จักฉันด้วยเหรอ" ชายหนุ่มถามกลับ
"พี่แก้มบอกค่ะ" หญิงสาวตอบ" นิขอตัวก่อนนะคะ" ณิชชารีบเลี่ยงออกมาจากตรงนั้นเพราะรู้สึกหายใจไม่ออกยังไงไม่รู้ เอกวัฒน์ได้แต่มองตามหลังกลิ่นกายและกลิ่นน้ำหอมยังติจมูกเขาอยู่ เห้อออทำไมต้องมาสนใจแค่เด็กคนหนึ่งด้วยนะ
หลังร้านปิดเอกวัฒน์แอบยืนมองณิชชาและกานดาเดินออกจากร้านไปเดินลับหายไปจากสายตา
ณิชชาตื่นเพราะได้รับโทรศัพท์ด่วนจากแม่ เนื่องจากพ่ออาการแย่ลง หมอบอกต้องผ่าตัดด่วนทำให้ณิชชาต้องรีบไปโรงพยาบาล
"พ่อเป็ไงบ้างคะแม่ ไหนวันนั้นว่าดีขึ้นแล้ว"ณิชชาถามแม่
"ตอนนั้นหมอก็ว่าดีขึ้นอาการทรงตัว แต่วันนี้พ่อทรุดลงหมอเลยต้องรีบผ่าตัดด่วน เราจะทำยังไงดีลูก"แม่ณิชชากังวล
"เราจะทำยังไงดี เราจะหาเงินจากไหนลูก"แม่ดูกระวนกระวายไปหมดแล้ว
"แม่คะ พ่อต้องรอดค่ะ นิจะหาเงินมารักษาพ่อเอง แม่ใจเย็นๆนะคะ" ณิชชารับปากทั้งๆ ที่ก็ไม่รู้ว่าจะหาเงินจากที่ไหนมารักษาพ่อ เครียด เครียด เราจะทำยังไงดี เราจะทำยังไงดี
"หนูจะหาจากไหนลูก"แม่ได้แต่มองหน้าลูกสาวพร้อมน้ำตาที่ไหลอาบแก้มลงมา
่ที่รอพ่อออกจากห้องผ่าตัดเป็อะไรที่บีบหัวใจณิชชามากกังวล เครียดไม่รู้ณิชชาจะทำอะไรก่อน ได้แต่ภาวณาขอให้การผ่าตัดผ่านไปด้วยดี ณิชชากับแม่นั่งรอหน้าห้องผ่าตัดพอประตูเปิดออก ทั้งแม่และณิชชาลูกขึ้นพร้อมกัน
"คนไข้ปลอดภัยแล้วครับ" ได้ยินแค่นี้ทั้งแม่และณิชชา กอดกันร้องไห้ดีใจที่พ่อรอดแล้ว
"ขอบคุณมากค่ะคุณหมอ" ณิชชากล่าว มองหน้าแม่ยิ้มทั้งน้ำตา
หลังจากกลับจากโรงพยาบาลณิชชาเริ่มกังวล จะทำยังไงถึงจะหาเงินมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลพ่อได้ รึเราต้องยอมพวกเสี่ยหรือ? หรือต้องทำไง? ณิชชาครุ่นคิดหาหนทาง สุดท้ายอะไรจะเกิดก็เกิด ขอเอาชีวิตพ่อไว้ก่อน ณิชชาตัดสินใจ
*********
1K
