โซ่รักหัวใจเถื่อนเล่ม1 [ขอโทษครับ...สามีผมเป็นมาเฟีย]-จบแล้ว

          [SIMON]

        ผมก้มลงไปหยิบกล่องดนตรีขึ้นมาด้วยความระลึกถึงคุณปู่ของผมและมันก็ชวนให้ผมต้องน้ำตาคลอเบ้าทันที เมื่อผมเห็นกล่องดนตรีที่ผ่านการซ่อมแซมมาแล้วอยู่ตรงหน้าของผมถึงแม้ว่ามันจะไม่เหมือนเดิมก็ตามทีเถอะ แต่อย่างน้อยมันก็ใกล้เคียงกับสภาพเดิมมากเลยและจากการสังเกตดูรอบ ๆ รอยแตกร้าวแล้ว ผมยังเห็นคราบกาวที่ยังไม่แห้งสนิทดีติดอยู่ตามรอยร้าวของกล่องดนตรีด้วย

        แต่ผมไม่รู้ว่าใครเอากล่องดนตรีที่ซ่อมเสร็จแล้วมาวางไว้ที่หน้าห้องของผมแบบนี้ผมจึงถือกล่องดนตรีเดินออกไปหาแม่บ้านที่กำลังถูพื้นอยู่หน้าห้องของไอแอม ก่อนที่ผมจะถามแม่บ้านออกไปด้วยความสงสัย

        "คุณแม่บ้านครับ? เมื่อกี้คุณเห็นใครเอากล่องดนตรีกล่องนี้มาวางไว้ที่หน้าห้องผมไหมครับ?"

        ผมยื่นกล่องดนตรีในมือไปให้แม่บ้านดูและพอแม่บ้านเห็นกล่องดนตรีในมือของผม แม่บ้านก็ระบายยิ้มออกมาเบา ๆ พร้อมกับตอบผมกลับมาว่า

        "อ้อ...คุณไอแอมเป็๞คนเอามาวางไว้ให้คุณชายค่ะ...คุณไอแอมเพิ่งจะซ่อมเสร็จเมื่อกี้นี้เองนะคะเอ่อ...แล้วคุณไอแอมก็ฝากบอกคุณชายด้วยนะคะว่า...ขอโทษที่ทำกล่องดนตรีของคุณชายพังด้วยค่ะ"

        ผมกลืนก้อนสะอื้นลงในลำคออย่างยากลำบากเมื่อผมรู้ว่า...ไอแอมเองเขาก็ไม่ใช่คนเลวร้ายอะไรอย่างที่ผมคิดเลยเพราะอย่างน้อยเมื่อเขาทำผิดแล้ว เขาก็ยังรู้สึกผิดและรู้จักขอโทษและพยายามที่จะแสดงความรับผิดด้วยการซ่อมแซมมันเพื่อคืนให้กับผมด้วยและตอนนี้ผมก็รู้ตัวแล้วว่า...ที่จริงแล้วคนที่ร้ายอย่างไร้เหตุผลไม่ใช่ไอแอมเลย...แต่ว่าเป็๲ผมเองต่างหากที่ร้ายอย่างไร้เหตุผล

        จากนั้นผมก็ถือกล่องดนตรีเดินมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตูห้องของไอแอมสักพักแล้วผมก็ค่อย ๆ ผลักประตูห้องของไอแอมเข้าไปอย่างเบามือ ก่อนที่ผมจะสอดส่องมองหาไอแอมไปทั่วห้องแต่ผมไม่เห็นไอแอมเลย และเขาก็ไม่ได้นอนอยู่บนเตียงนอนด้วย

        เมื่อผมไม่เห็นไอแอมนอนอยู่บนเตียงผมก็๻๠ใ๽มากจนผมเผลอทำกล่องดนตรีของคุณปู่หลุดมือตกกระแทกพื้นแตกอีกครั้ง...เพล้ง!!!เพราะผมคิดว่าไอแอมแอบหนีผมไปอีกแล้ว

        แต่...พอผมเดินเข้ามาจนถึงขอบเตียงนอนของไอแอมผมกลับเห็นไอแอมนอนขดตัวร้องไห้สะอื้นอยู่บนพื้นข้าง ๆ เตียงนอนอีกฝั่ง ซึ่งผมก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมไอแอมต้องลงไปนอนอยู่บนพื้นแบบนั้นด้วย

        แต่ว่าตอนนี้ผมก็ไม่มีเวลาคิดอะไรมากอีกแล้วเพราะผมกำลัง๻๠ใ๽มาก ผมกลัวว่าไอแอมจะไม่สบาย ผมจึงรีบอ้อมไปช้อนอุ้มไอแอมขึ้นมาวางบนเตียงนอนด้วยความร้อนใจแล้วผมก็ใช้หลังมือของผมแตะวัดไข้ที่หน้าผากของไอแอมแต่...ไอแอมก็ไม่ได้มีไข้เหมือนเมื่อเช้าอีกแล้ว

        ผมจ้องมองดูใบหน้าสวยหวานของไอแอมที่ดูอิดโรยด้วยความห่วงใยและภายใต้ใบหน้าที่ดูอิดโรยนั้น ผมยังเห็นคราบน้ำตาของเขาเกาะอยู่ตามแพรขนตางอนยาวของเขาด้วยและไอแอมเองก็กำลังมองสบตาของผมอยู่คล้ายกำลังหวาดระแวงผมผมจึงถามไอแอมด้วยความห่วงใยเป็๞ครั้งแรกว่า

        "ทำไมถึงลงไปนอนอยู่บนพื้นแบบนั้นล่ะ?เดี๋ยวก็ไม่สบายอีกหรอก ที่นี่ยิ่งอากาศแปรปรวนอยู่ด้วยแล้วนี่ยังปวดหัวอยู่รึเปล่า? หืม?"

        ผมเอื้อมมือไปแตะหน้าผากวัดไข้ให้ไอแอมอีกครั้งเพื่อความมั่นใจและในจังหวะนั้นไอแอมก็เอื้อมมือที่สั่นเทาของเขาขึ้นมากุมมือของผมเอาไว้พร้อมกับร้องไห้สะอื้นออกมา และบอกกับผมว่า

        "เพราะผม...ฮึก ฮึกกลัวว่าผมจะทำที่นอนของคุณสกปรก ผมก็เลยลงมานอนบนพื้นแทน ฮึก ฮึกและถ้าเกิดว่าผมเผลอไปทำให้ที่นอนคุณสกปรก...ผมกลัวว่าคุณจะโกรธผมอีก ฮึก ฮึกผมกลัวว่าคุณจะโมโหผมเหมือนเมื่อเช้านี้อีก ฮึก ฮึกผมเลยไม่อยากแตะต้องของที่เป็๲ของคุณอีกแล้ว ฮึก ฮึก ผมกลัวว่าคุณจะ... ฮือ ฮือฮือ"

        เมื่อผมได้ฟังเหตุผลของไอแอมที่ต้องลงไปนอนอยู่บนพื้นมันก็ถึงกับทำให้ผมถึงกับต้องกัดฟันจนสันกรามดังทีเดียว เพราะผมรู้สึกเกลียดตัวเองมากที่ทำให้ไอแอมต้องกลัวไปหมดเสียทุกเ๹ื่๪๫แบบนี้

        ผมก้มหน้าลงเพื่อปกปิดสีหน้าที่อ่อนแอของตัวเองก่อนที่ผมจะเงยหน้าขึ้นและมองสบตาของไอแอมอีกครั้งแล้วผมก็บอกเขาออกไปจากหัวใจของผมอย่างชัดถ้อยชัดคำและชัดเจน

        "ขอโทษนะ...ฉันขอโทษนะที่ทำนายเจ็บนาย...นอนบนเตียงเหมือนเดิมเถอะ ฉันไม่โกรธนายหรอก ต่อให้นายฉี่รดที่นอนฉันก็จะไม่โกรธนายอีกแล้ว"

        "คุณพูดจริงเหรอ? ฮึก ฮึก ฮึก"

        ไอแอมยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาของเขาออกจากแก้มพร้อมกับยิ้มหวานให้กับผมจนผมถึงกับต้องนิ่งไปเพราะใจผมเริ่มหวั่นไหวและเต้นแรงและกว่าที่ผมจะคลำหาเส้นเสียงของตัวเองเจอ ผมก็ตอบไอแอมกลับได้เพียงสั้น ๆ ว่า

        "อืม...จริง"

        แล้ววินาทีนั้นผมเห็นรอยยิ้มเปื้อนน้ำตาของไอแอมที่กำลังส่งมาให้กับผมและมันยังเป็๞รอยยิ้มที่ผมอยากเก็บเอาไว้ในหัวใจของผมตลอดไปอีกด้วย นอกจากนั้นผมยังได้เห็นท่าทางที่ผ่อนคลายของไอแอมเป็๞ครั้งแรก๻ั้๫แ๻่เขามาอยู่ที่นี่ด้วย

        เมื่อผมรู้สึกว่าไอแอมไม่ได้มีท่าทางต่อต้านผมมากนักผมเลยยื่นนิ้วก้อยของผมออกไปเพื่อสื่อความหมายว่าผมขอเกี่ยวก้อยคืนดีกับไอแอมได้ไหมพร้อมกับพูดออกไปอย่างตรงไปตรงมาเลยว่า

        "ถ้างั้น...เรา...ดีกันนะ"

        ไอแอมค่อย ๆพยุงร่างกายของเขาที่บอบช้ำจากน้ำมือของผมขึ้นมาแล้วไอแอมก็นั่งหันหลังให้กับผมคล้ายกับว่าเขายังไม่ไว้ใจผมเพราะตอนนี้เขายังไม่ได้ตอบตกลงหรือปฏิเสธออกมาเลย เหมือนกับว่าเขากำลังคิดไตร่ตรองอยู่และพอผมเห็นท่าทางของเขาที่นิ่งเฉยต่อคำขอของผม ผมจึงแกล้งพูดออกไปลอย ๆ อย่างไม่จริงจังนักว่า

        "หรือว่านายไม่อยากดีกันกับฉัน...งั้นก็ตามใจนะ...ถ้านายไม่อยากให้ฉันดีกับนาย...ฉันเลวกับนายเหมือนเดิมก็ได้..."

        ขวับ!!!!

        ไวกว่าที่ผมคิด เพราะไอแอมหันขวับกลับมาจ้องหน้าผมและตอบผมกลับมาทันทีว่า

        "เราดีกันก็ได้ครับ"

        "หึ "

        และทันทีที่ไอแอมตอบตกลงเสร็จเขาก็รีบคว้ามือของผมไปกุมไว้ แล้วเขาก็ทำการงัดนิ้วก้อยของผมให้โผล่ออกมาอีกครั้งก่อนที่เขาจะสอดนิ้วก้อยของเขาเข้ามาเกี่ยวกับนิ้วก้อยของผมเพื่อขอคืนดีแล้วผมก็...เคลื่อนริมฝีปากของผมเข้าไปหาไอแอมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ผมจะประทับริมฝีปากของผมจูบลงบนหน้าผากมนของไอแอมเบาๆ

        จุ๊บ

        และไอแอมก็แสดงอาการเขินอายจนหน้าแดงระเรื่อออกมาอย่างปิดไม่มิดก่อนที่ไอแอมจะถามผมออกมาเบา ๆ ด้วยท่าทางเอียงอาย

        "ทำไมต้องจูบหน้าผากผมด้วยเล่า?"

        ไอแอมยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากของเขาป้อยๆ ด้วยท่าทางขวยเขิน จนผมต้องยื่นมือเข้าไปจับมือของออกจากหน้าผากก่อนที่ผมจะบอกและถามเขาไปว่า

        "อ้าว...ก็คุณเกี่ยวก้อยขอคืนดีกับผมแล้วผมก็ต้องจูบคุณสิครับ...หรือว่า...อยากให้กัดเหมือนเมื่อเช้าล่ะ?"

        "ป ...เปล่า...ไม่อยากให้กัดแล้ว"

        ไอแอมนั่งก้มหน้าด้วยท่าทางที่ดูเหมือนกำลังวางตัวไม่ถูกและผมก็รู้ดีว่าเขากำลังเขินผมอยู่ซึ่งท่าทางเอียงอายของไอแอมที่กำลังแสดงออกมาต่อหน้าของผมนั้นมันยิ่งทำให้ผมรู้สึกว่าอยากจะฟัดไอแอมให้จมเตียงอีกครั้งให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลยเชียวแต่ผมก็รีบเตือนตัวเองในใจไว้ก่อนว่า...อย่านะไอ้ไซมอน มึงอย่าเพิ่งคิดมิดีมิร้ายกับน้องเขาเชียวไม่อย่างนั้นมีหวังคราวหน้ามึงหมดสิทธิ์เกี่ยวก้อยรีเทิร์นแน่นอน

        และในที่สุดผมก็สามารถเปลี่ยนความคิดอกุศลของผมให้กลายเป็๲เ๱ื่๵๹ดีๆ ได้ ด้วยการเอื้อมมือของผมไปกุมข้อมือของไอแอมไว้มั่น จากนั้นผมก็รีบฉุดเขาให้ลุกขึ้นตามผมพร้อมกับหันไปบอกเขาว่า

        "ถ้างั้น...เราไปกันเถอะ"

        "ไปไหนครับ? "

        ไอแอมถามผมออกมาด้วยสีหน้าท่าทางสงสัยผมจึงแสร้งตอบเขากลับไปให้เขา๻๷ใ๯เล่น

        "ก็...ไปหาที่ระบายน้ำกันไง"

        "ห๊ะ!!! "

        และมันก็ได้ผลจริง ๆเพราะไอแอมมีท่าทาง๻๠ใ๽มาก แต่ผมก็ฉุดลากเขาให้เดินตามผมออกจากห้องมาจนได้อยู่ดีโดยที่เขาเองก็ไม่กล้าขัดขืนหรือขัดใจผมเลย...

*****

sundog