Turn Back Time ย้อนทิวา ธาราหวนคืน

กลับมาที่ปัจจุบัน

“ก่อนหน้านี้ผมมาเยี่ยมแล้วแต่โดนห้ามไม่ให้เข้าไปน่ะ มาตอนนี้คงจะยังไม่สายเกินไปใช่ไหม?”

ชายหนุ่มอธิบาย

“........................”

จูเลียรู้เรื่องนั้นดีเพราะเธอเป็นคนขอให้คนที่เฝ้าคุ้มครองเธออยู่ก่อนหน้านี้ ไม่ให้ชายคนนี้เข้าไปเยี่ยมเอง

“จูเลียเรามาคุยกันก่อนได้ไหม?”

จูวอนพูดด้วยสีหน้าเว้าวอน

“ไม่!!เราไม่มีอะไรต้องคุยกันอีกแล้ว”

จูเลียปฏิเสธอย่างหนักแน่น

“ไม่เอาสิจูเลีย!! ผมยังไม่รู้เลยว่าผมทำผิดอะไร ทำไมคุณถึงบอกเลิก ช่วยบอกผมหน่อยเถอะนะผมสามารถแก้ไขให้ได้ทุกอย่างเลย คุณอย่าตัดขาดกันแบบนี้อีกเลยนะผมทนต่อไปไม่ไหวแล้วจริงๆ ผมจะทำทุกอย่างที่คุณบอกเลย เรามาค่อย ๆ คุยกันเถอะนะ”

เขาอ้อนวอนด้วยแววตาคาดหวัง

“ก็บอกว่าไม่มีอะไรจะคุยแล้วไงหลบไปนะ”

จูเลียบอกให้เขาหลบออกจากประตูเพราะเธอไม่อยากคุยกับเขาอีกต่อไปแล้วและกำลังจะปิดประตู

ถึงเธอจะรู้ว่าเขาในตอนนี้ไม่ใช่เขาคนเดียวกับเขาในตอนนั้น!! แต่อนาคตแบบนั้น!! เจอแค่ครั้งเดียวก็ทรมานมากเพียงพอแล้ว!! เธอไม่อยากพบเจอกับอะไรแบบนั้นอีกเป็นครั้งที่สอง

“จูเลีย!!”

ชายหนุ่มจับบานประตูที่หญิงสาวกำลังจะปิดไว้

“อย่าเป็นแบบนี้สิ!!ผมก็ยอมคุณทุกอย่างมาโดยตลอดเลยนะ ผมทำอะไรผิดเหรอ?คืนก่อนหน้านั้นเราก็ยังคุยกันดี ๆ อยู่เลย ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น อยู่ดี ๆคุณก็มาบอกเลิกแล้วก็เงียบหายไป ติดต่อก็ไม่ได้ ไม่ว่าจะไปหาคุณที่ไหนก็ไม่เคยได้เจอกับคุณเลย”

เขาถามอย่างร้อนใจ

“ผมควรต้องทำยังไงเหรอ?เราถึงจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม”

เขาถามด้วยแววตาที่จริงจัง

“ลืมเรื่องนั้นไปได้เลย”

จูเลียบอกด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

เพราะมันไม่มีทางที่จะกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้วคุณไม่ควรที่จะมาแตะต้องคนรอบตัวของฉันตั้งแต่แรกสิ!!

“จูเลียให้โอกาสผมอีกสักครั้งนะ”

จูวอนยังคงไม่ยอมแพ้

“เรื่องโนอาร์เมื่อวันนั้นน่ะ ใช้ฝีมือคุณรึเปล่า?”

จูเลียถามเรียบๆ

“ห๊ะ!! อะไรนะ? ทำไมถึง.....ถามแบบนั้นล่ะ!!”

จูจอนลังเลที่จะตอบ

“แล้วทำไมถึงไม่ปฏิเสธล่ะว่ามันไม่ใช่ฝีมือของคุณ”

จูเลียจ้องชายหนุ่มตรงหน้าด้วยแววตาเย็นชา

“คือ......มันไม่ใช่อย่างที่คุณคิดนะผมแค่......”

จูวอนหลบสายตาของเธอพลางหาข้ออ้าง

“ถ้าคุณแตะต้องคนรอบตัวของฉันอีก!!ฉันจะไม่ปล่อยคุณเอาไว้แน่”

จูเลียขู่เขาด้วยน้ำเสียงเอาจริงเอาจัง

“...................”

จูวอนมองหญิงสาวตรงหน้าของเขาแล้วหยุดคิดเล็กน้อย

“คุณคบกับมันเหรอ?”

เขาถามถึงสิ่งที่เขาเคยสงสัย

“อะไรนะ?นี่พูดถึงเรื่องอะไร?”

จูเลียขมวดคิ้วด้วยสีหน้าที่ไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไรเธองุนงงกับคำถามที่ไม่มีที่มาที่ไปของเขา

“โนอาร์น่ะที่เลิกกับผมก็เพราะมันเหรอ?”

จูวอนถามต่อ

“นี่พูดบ้าอะไรอยู่รู้ตัวไหม?นั่นเพื่อนฉันนะ!!”

จูเลียมองจูวอนด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

“เหรอ?แล้วมันคิดเหมือนคุณไหมล่ะ?”

จูวอนหรี่ตามอง

“เฮ้อ......นี่มัน......ฉันหมดคำจะพูดแล้วจริงๆ”

จูเลียส่ายหน้าอย่างเหนื่อยใจ

ทั้งชีวิตก่อนของเธอและจนถึงตอนที่เลิกกันเธอรักเขาด้วยความจริงใจ เธอไม่เคยมองผู้ชายคนไหน ไม่เคยให้ความสำคัญกับใครแม้แต่กับยุนที่รักเธอ เธอก็ไม่เคยให้โอกาสเขาเลยสักครั้ง เพราะเธอให้เกียรติเคารพ และเชื่อใจจูวอนจนถึงที่สุด แต่ผลที่ได้กลับ.....

แล้วอีกอย่างก็คือ.....ไม่มีทางที่โนอาร์จะคิดกับเธอไปในเชิงนั้นแน่นอน!! เพราะสุดท้ายแล้วโนอาร์ก็หนีไม่พ้นเจ้าเอ็ดเวิร์ดอยู่ดี!!

ไม่ว่าจะเป็นในชีวิตก่อนที่ใบหน้าเขามีรอยแผลเป็นหรือในชีวิตนี้ที่เขายังคงปกติดีก็ตามล่าสุดนี่ก็เปิดตัวว่าคบกันไปเรียบร้อยแล้วด้วย!!

ตอนนั้นเจ้าเอ็ดเวิร์ดดีใจมากจนแทบจะประกาศให้ทั้งโลกได้รับรู้เลยด้วยซ้ำว่าโนอาร์เป็นของเขาแต่ผู้จัดการของโนอาร์ห้ามไว้ได้ก่อนเขาจึงทำได้แค่วีดีโอคอลมาอวดเพื่อน ๆ

“จูเลีย!!”

แรงดึงประตูที่รุนแรงทำให้จูวอนถอยหลังออกไปเล็กน้อยด้วยความตกใจ

“จูเลีย!!อย่าทำแบบนี้สิ ออกมาคุยกันก่อน”

จูวอนทั้งเคาะประตูและกดกริ่งหน้าประตูอย่างไม่ย่อท้อ

“พี่ควรเรียกผมสิ”

ชายหนุ่มบอกหญิงสาวข้างๆ ที่ยืนนิ่งอยู่ก่อนจะดึงมือที่ผลักประตูอย่างแรงเมื่อกี้กลับมา

“เอ่อ......ขอบคุณ”

จูเลียขอบคุณที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างๆ

เขาจะได้ยินรึเปล่านะ?

เธอคิด

“ไปกินข้าวกันครับผมทำเสร็จแล้ว”

เขาบอกก่อนจะประคองหญิงสาวไปนั่งที่โต๊ะอย่างระวังและนั่งลงตรงข้ามเธอ

“ว่าแต่.....อาทิตย์หน้าก็จะปิดเทอมแล้วเริ่มฝึกงานแล้วใช่ไหม?”

จูเลียหาเรื่องคุยเพื่อทำลายความเงียบระหว่างที่กำลังกินข้าวกัน

“ครับ”

ยุนตอบเรียบ ๆ

“เก็บประสบการณ์มาให้มากที่สุดเลยนะถ้าไม่เข้าใจอะไรก็ให้ถาม เข้าใจไหม!!”

เธอบอก

“ครับเข้าใจแล้วครับ”

เขาพยกหน้าตอบอย่างว่าง่าย

“ว่าแต่......เขาผิดมากเลยเหรอ?”

ยุนถามอย่างระมัดระวังเพราะเขาอยากที่จะรู้เรื่องของหญิงสาวตรงหน้าให้มากขึ้น

“อือ!!”

มากเลยแหละ!! มากจนฉันไม่มีทางที่จะให้อภัยเลย

“แล้วพี่จะทำยังไงต่อเหรอครับ?ไม่คิดจะย้ายห้องเหรอ?”

ยุนถามอย่างเป็นห่วง

“น่าจะต้องย้ายไปอีกที่แหละแล้วก็ให้พี่อากิระช่วย”

เธอบอกอย่างไม่ใส่ใจเท่าไหร่

“มีคอนโดที่ใกล้กับมหาลัยอยู่แต่มันไกลจากที่ทำงานมากกว่าตรงนี้ก็เลยอยู่ที่นี่มากกว่า สงสัยต้องย้ายไปที่นั่น แล้วน้องจะได้สะดวกด้วย”

เธอบอก

“แถมช่วงนี้ก็ไม่ได้ออกไปไหนก็ถือว่าดีเหมือนกัน เปลี่ยนบรรยากาศบ้าง”

จูเลียพูดก่อนจะยิ้มให้ชายตรงหน้า

“แล้วเราย้ายไปกันเลยไหม?เดี๋ยวผมจะรีบเก็บของให้ เพราะดูเหมือนเขาจะไม่มีท่าทีที่ยอมแพ้เลย”

ยุนบอก

“ไม่ต้องเก็บให้พี่หรอกเพราะที่นู่นก็มีครบทุกอย่างเหมือนกัน อาจจะมากกว่าที่นี่ก็ได้เก็บแค่ของน้องไปก็พอ”

จูเลยบอก

“ผมต้องไปด้วยเหรอ?นึกว่า.....”

ยุนถามอย่างลังเล

“แน่นอนสิ!!ไม่อยากไปเหรอ?”

จูเลยถามด้วยแววตาคาดหวัง

“เอ่อ.....”

ยุนลังเลที่จะตอบ

“นึกว่าเรา.....สนิทกัน.....แล้วซะอีก”

จูเลียพูดช้า ๆพร้อมกับท้าวแขนและเอนตัวไปด้านหน้าแล้วมองยุนด้วยแววตากดดัน

“....................”

ยุนมองหญิงสาวตรงหน้าเงียบๆ โดยไม่ได้ตอบอะไรออกไป

ครับ สนิทครับสนิทถึงขั้นที่หัวเสียสุด ๆ กับเรื่องเมื่อกี้เลยแหละ

เฮ้อ....ถ้าฉันเป็นคุณครูห้องพยาบาลฉันก็คงไม่ยอมปล่อยเธอไปเหมือนกัน ถึงจะเข้าใจ!!แต่.....ก็โคตร~~จะหงุดหงิดเลย

ยุนคิด

“ครับ ไปครับ”

ยุนบอกก่อนจะกินข้าวต่อ

“น่ารักจัง!!”

จูเลียพึมพำเบา ๆ

ตอนเขาอายุเท่านี้นี่น่ารักจริงๆ ว่านอนสอนง่ายจนทำให้คิดว่าเขาโตขึ้นไปเป็นแบบนั้นได้ยังไงกันนะ? แต่เอาจริง ๆบางช่วงบางเวลามันก็แอบบเข้าเค้าอยู่เหมือนกัน เช่นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้เป็นต้น!!

เหมือนว่าสิ่งที่เขาแสดงออกมาให้ฉันเห็นมันเป็นแค่เปลือกนอกที่นุ่นนวลแต่แอบซ่อนบางสิ่งบางอย่างเอาไว้ยังไงยังงั้น

“.....................”

จูเลียเงยหน้ามองชายตรงหน้าที่กำลังกินข้าวอย่างตั้งใจ

หรือฉันจะคิดมากไปเองนะ?

เมื่อทั้งสองกินข้าวเสร็จก็แยกย้ายกันเก็บของที่จำเป็นและย้ายไปอีกที่ทันที จูเลียไม่ลืมที่จะโทรไปขอให้อากิระช่วยเหมือนก่อนหน้านี้เพราะที่จูวอนไม่เคยเจอเธอเลยสักครั้งนั้นเป็นเพราะอากิระช่วยขัดขวางไว้และแจ้งสถานการณ์ความเคลื่อนไหวของจูวอนแบบเรียลไทม์นั่นเองแต่ครั้งนี้เหมือนจูวอนจะแอบเข้ามาในช่วงวุ่นวายพอดี

“~~ว้าว~~”

ยุนอึ้งกับสถานที่พักใหม่เล็กน้อยไม่ใช่สิ!! นี่ไม่ใช่แค่อึ้งแค่เล็กน้อยแล้ว!!

นี่มันกว้างมาก!! ที่พักก่อนหน้านี้ก็ว่ากว้างขวางมีหลายห้องและสบายแล้วนะแต่ที่นี่มัน.....!! เพนท์เฮ้าส์ชัด ๆ แทบจะเหมือนบ้านหรู ๆหลังหนึ่งเลย

“เลือกห้องตามสบายเลยนะ”

จูเลยบอกชายหนุ่มที่ยืนมองไปรอบๆ อยู่

“อ่า......ครับแล้ว!!.....พี่อยู่ห้องไหนเหรอ?”

ยุนถาม

“ทำไม สนใจจะมาอยู่ห้องเดียวกับพี่เหรอ?”