ชีวิตมหัศจรรย์สองชาติภพ [แปลจบแล้ว]

        เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูเบาๆ หานรุ่ยจึงรู้ว่าจุนห่าวได้กลับมาแล้ว “กลับมาแล้วหรือเรื่องราวเป็นอย่างไรบ้าง” หานรุ่ยถามกับจุนห่าวที่อยู่ในความมืด ตอนแรกเขาตั้งใจจะไปกับจุนห่าวแต่จุนห่าวบอกให้เขาคอยอยู่ดูแลบ้าน ห้ามให้ใครบุกรุกเข้ามา เพราะในตอนนี้บ้านของพวกเขาไม่ปลอดภัยแล้วแต่เขาก็อดเป็นห่วงจุนห่าวไม่ได้ หลังจากกล่อมลูกนอนแล้ว เขาจึงบำเพ็ญเพียรรอจุนห่าวกลับมาไปพลางบัดนี้เขามีลมปราณขั้นที่สี่ระดับปลายแล้ว และจะเข้าสู่ลมปราณขั้นที่ห้าในอีกไม่ช้าครานี้พวกเขากำลังเผชิญอยู่กับศัตรูที่แข็งแกร่ง หากไม่มีพละกำลังเอาไว้ป้องกันตัวเขาจะรู้สึกไม่ปลอดภัย เขาเคยมีชีวิตอย่างสุขสบาย ไม่ต้องรีบฟื้นฟูพลังปราณแค่ค่อย ๆ บำเพ็ญเพียร และค่อย ๆ วางรากฐานที่ดีไปเรื่อย ๆ แต่เวลานี้เขาต้องฟื้นฟูความแข็งแกร่งให้มากกว่าที่ผ่านมาก่อนหน้านี้เขาไม่ได้ใช้ยาเพิ่มพลังวิญญาณ แต่เวลานี้กลับต้องการใช้ เพราะยาสามารถช่วยฟื้นฟูพลังได้อย่างรวดเร็วหากพลังปราณของเขาไม่ถูกทำลายเขา ตอนนี้เขาก็คงจะมีระดับพลังปราณอยู่ที่ลมปราณระดับสิบแล้วและคงไม่ต้องมางอมืองอเท้าเช่นนี้

        “ทุกอย่างราบรื่นดี ข้าปกปิดร่องรอยของพี่รองและพี่สามที่นี่แล้ว ข้าติดตามรอยไปอีกครู่หนึ่งก็ไม่ได้พบอะไรที่น่าสงสัย พวกเราคงอยู่ที่นี่ได้อย่างปลอดภัยอีกสักระยะหนึ่ง”จุนห่าวถอดเสื้อคลุมนอกออก เพราะเขามีพลังปราณแล้ว พอได้ทำอาชีพเดิมในอดีตก็ยิ่งราบรื่นมากขึ้น

        “ข้าอยากดื่มยาเพิ่มพลังวิญญาณ ข้าอยากรีบฟื้นฟูพลังปราณให้ฟื้นคืนไว ๆพอไม่มีพลัง ข้าก็รู้สึกเหมือนงอมืองอเท้าอยู่ตลอด ข้าอยากมีชีวิตที่สามารถทำอะไรก็ได้ตามอำเภอใจ”พอได้ยินจุนห่าวบอกว่า ทุกอย่างราบรื่นดี หานรุ่ยก็รู้สึกวางใจมากขึ้น

        “ได้ ข้าเพิ่งจะปรุงยาเพิ่มพลังวิญญาณได้ชุดหนึ่งพอดีดื่มแล้วไม่มีผลข้างเคียงใด ถึงเจ้าไม่บอก ข้าก็ตั้งใจจะให้เจ้าอยู่แล้วจากนี้ไปพวกเราจะดื่มยาทุกวัน พลังปราณของข้าก็ยังถือว่าต่ำ จนเสี่ยวไป๋มาเยาะเย้ยข้าแล้วมันชอบพูดว่าข้าไม่จัดการเรื่องของตัวเอง มัวแต่ไปจัดการเรื่องของคนอื่น เสียเวลาไปกับการค้นคว้าสิ่งที่ไร้ประโยชน์บัดนี้ข้าจะต้องลุกขึ้นสู้แล้ว” จุนห่าวนั่งพูดอยู่บนเตียงคำเยาะเย้ยของเสี่ยวไป๋ยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเขา

        “เสี่ยวไป๋เป็นอย่างไรบ้าง ข้าไม่เจอนานเลย” เมื่อเห็นท่าทางของจุนห่าวในวันนี้ที่ดูขบเขี้ยวเคี้ยวฟันเขาจึงรู้ว่าเสี่ยวไป๋คงจะยั่วยุจุนห่าวอีกเป็นแน่ ตั้งแต่พวกเขาย้ายออกจากบ้านตระกูลจุนพวกเขาก็ไม่ได้เข้าไปในเทศะอีกเลย วิธีที่ดีที่สุดในการเก็บความลับ คือทำเหมือนไม่มี เช่นนี้ผู้คนก็จะไม่พบเบาะแส ในเวลานี้พวกเขาไม่ได้บ่มเพาะสิ่งที่กินได้ในเทศะแล้วสิ่งที่ใช้กินในตอนนี้ล้วนมาจากที่นาวิญญาณ แม้ว่าคุณภาพอาจจะไม่ดีเท่าที่ปลูกในเทศะทว่าก็มีพลังวิญญาณอย่างเพียงพอ เพราะในเทศะใช้ปลูกหญ้าวิญญาณจุนห่าวจึงนำหญ้าวิญญาณมาใช้ในการฝึกเป็นส่วนใหญ่ การปรุงยา คือ อาชีพที่ทำเงินได้มากหากไม่ใช่เพราะมีเทศะช่วยเกื้อหนุน ป่านนี้เขาก็คงล้มละลายไปแล้ว

        “เสี่ยวไป๋นี่ จริง ๆ เลย พอโตก็คิดอยากมีเมีย มาบอกให้ข้าหาเมียให้มัน และจะเอาแต่หงส์ขาวด้วยนะข้าจะไปหาหงส์ขาวจากไหนมาให้มัน พอข้าบอกว่าจะหาลูกเป็ดมาให้ มันก็ไม่ยอมบอกว่าข้าหลอกลวงมัน มันพูดว่า ไม่อยากจะเห็นพวกเราหวานแหววกัน จึงหนีไปนอนแล้ว แต่หากพบหงส์ขาวให้บอกมันแต่ถ้าไม่พบ ก็ห้ามรบกวน ตอนนี้ข้าก็ไม่ถูกรบกวนมาหลายวันแล้ว มิเช่นนั้นเสี่ยวไป๋ก็คงจะโผล่ออกมาเป็นครั้งคราวจนถูกมันทำให้เป็นโรคจิตแตกแยก [1] ในอีกไม่นานเป็นแน่” จุนห่าวพูดพลางบ่น เขาไม่กล้าบอกหานรุ่ยว่า มันแอบดูพวกเขาตอนทำอะไรกัน เพราะเกรงว่าถ้าหานรุ่ยรู้คงไม่ยอมให้เขาขึ้นเตียงอีกแน่

        “เสี่ยวไป๋ยังคงยืนกรานคำเดิมสินะ ถ้าอย่างนั้นพวกเราค่อย ๆ ช่วยมันตามหาแล้วกันมันยังเด็ก ยังไม่ต้องรีบร้อนมีเมียหรอก” หานรุ่ยกล่าว เสี่ยวไป๋ยังไร้เดียงสา คงอีกนานกว่าจะโตเป็นผู้ใหญ่

        “ข้าฟังเจ้าแหละ ใช่แล้ว ข้าปรุงยาเพิ่มพลังวิญญาณได้แล้ว แต่ไม่รู้ว่าพลังของยาเป็นเยี่ยงไร”จุนห่าวกล่าวจบ ก็หยิบยาวิญญาณหนึ่งขวดออกมาจากเทศะที่มีสีสันสวยงามและส่งให้หานรุ่ย

        “พรุ่งนี้ข้าจะเข้าไปในป่าหลานอู ข้าว่าจะล่าสัตว์อสูรสัก 2 ตัว เดี๋ยวข้าจะลองดู หากใช้กับสัตว์อสูรได้ ก็ย่อมใช้กับมนุษย์ได้หมายความว่าการปรับสูตรยาได้ผลสำเร็จ” หานรุ่ยกล่าวพลางมองดูยาวิญญาณ คิดไม่ถึงเลยว่าจุนห่าวจะปรุงยาออกมาได้ดูดีขนาดนี้ แต่ไม่รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร

        “ก็ดี แต่ข้ารู้สึกว่า ยังสามารถปรับแก้ใบสั่งยาให้ดีขึ้นได้อีก ตอนนี้สูตรยายังไม่สมบูรณ์ข้าคงไปกับเจ้าไม่ได้” จุนห่าวพูดกับหานรุ่ย หานรุ่ยไม่ใช่คนอ่อนแอ เขาไม่อาจให้หานรุ่ยอยู่แต่บ้านคอยดูแลลูกเพียงอย่างเดียว หานรุ่ยควรออกไปพบเจอโลกกว้าง แม้ว่าเขาจะไม่ค่อยวางใจ แต่เขาก็ต้องยอมความสามารถในด้านการบำเพ็ญเพียร คือ พลิกฟ้าได้ ไม่ก้าวหน้า ย่อมถอยหลังประจัญบานไม่ได้ ย่อมถูกเข่นฆ่า แม้เป็นเพียงดอกไม้ในเรือนกระจกต่อให้พลังปราณสูงขึ้น แต่ก็คงเป็นเพียงแจกันดอกไม้เท่านั้น

        “เจ้าไม่ต้องไปกับข้าหรอก ข้าไปเองได้ แม้ข้าจะเคยล่าสัตว์อสูรไม่ถึงพันตัวก็จริงแต่ก็ถึงหลักร้อยแล้ว แม้ว่าพลังปราณของข้าในยามนี้จะไม่ดีเท่าเมื่อก่อน ทว่าข้าก็มีประสบการณ์การต่อสู้อีกทั้งครั้งนี้แค่ทดลองใช้ยา ไม่ใช่จะล่าเอาชีวิตสัตว์อสูรสักหน่อย ไม่เป็นไรหรอก”หานรุ่ยเอ่ยขึ้น เขาไม่ได้ประจัญกับสัตว์อสูรมา 3 ปีกว่าแล้วแค่คิดว่าจะได้ต่อสู้กับสัตว์อสูรในวันรุ่งขึ้น เลือดของเขาก็กลับมาพลุ่งพล่านอีกครั้งชีวิต 3 ปีที่สงบสุข ไม่ได้ทำให้จิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขาลดลงเลยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้ของเขายังคงอยู่

        “ดูจากความสามารถของเจ้า ข้าก็มั่นใจ” จุนห่าวเอ่ย “ข้าแค่กังวล ก็ใครให้เจ้าเป็นคนรักของข้าล่ะ?”

        หานรุ่ยเข้าใจดี ทำไมเขาจะไม่เข้าใจ ทุกครั้งที่จุนห่าวออกไปข้างนอก เขาจะรู้สึกพะวักพะวงคอยเป็นห่วงจุนห่าวอยู่เสมอ จนกว่าจุนห่าวกลับบ้านมาอย่างปลอดภัยเช่นกัน

       [1] โรคจิตแตกแยก คือ อาการเพ้อฝัน บางครั้งก็เงียบขรึม บางครั้งก็นึกหัวเราะขึ้นมาเอง ซึ่งความคิดและอารมณ์จะไม่ประสานไปทางเดียวกัน