กู้ซุนหนี่มีสามีทหาร (มี E-book)

        กู้ซุนหนี่เดินเข้าห้องนอนไปปลอบใจหยางลี่

        “ลี่ลี่ แม่มาแล้ว” 

        หยางลี่เห็นหน้าแม่ของเธอมีน้ำตาคลออยู่ในหน่วยตาและมีรอยถูกตีตามใบหน้าและแขนของกู้ซุนหนี่แล้วหยางลี่ก็เข้าไปกอดปลอบอและตบหลังแม่ของเธอเบาๆเหมือนที่แม่ของเธอทำกับเธอบ่อยๆ

        “แม่เจ็บไหมคะ”

        หยางลี่ก็เป่าลมจากปากของเธอให้แม่ของเธอตามรอยที่ใบหน้าและแขนของแม่ของเธอ ที่มองเห็นได้ทันที

        “เพี้ยง เพี้ยง” 

        กู้ซุนหนี่ไม่มีเรี่ยวแรงจะทำอาหารมื้อเย็น เธอจึงนำอาหารปรุงสำเร็จออกมาจากมิติของเธอแล้วเธอก็กินอาหารเย็นกับลูกสาวของเธอ

        “เอาก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กน้ำตกหมู 2 ถุง ออกมา” 

        เย็นวันนั้น สองแม่ลูกกินก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำตกคนละชาม

        "ลี่ลี่ เย็นนี้พวกเรากินก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กน้ำตกหมูด้วยนะลูก"

        "ค่ะแม่"

        "อร่อยมากค่ะ แม่"

        กู้ซุนหนี่กินยาแก้ปวดและยาแก้อักเสบ อย่างละ 1 เม็ด หลังอาหารทันที รวมทั้งทายาแก้ฟกซ้ำบวมตามรอยแดงที่เธอมองเห็นหลังจากเธออาบน้ำเสร็จแล้ว โดยเธอเอายาเหล่านี้ออกมาจากมิติของเธอ 

        "แม่กินยาแก้ปวดและยาแก้อักเสบ อย่างละ 1 เม็ด หลังอาหารทันที"

        กู้ซุนหนี่อาบน้ำให้หยางลี่ก่อนแล้วเธอก็อาบน้ำทีหลัง 

        "ลี่ลี่นั่งรอแม่อยู่บนเตียงนอนในห้องนอนนะคะเดี๋ยวแม่ไปอาบน้ำก่อนแล้วแม่จะเข้ามาหาลูกในนี้เอง"

        "ค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่อาบน้ำเสร็จแล้วเธอก็ทายาแก้ฟกซ้ำบวมตามรอยฟกซ้ำสีแดงบริเวณหน้า แขน ลำตัว และขาที่เธอมองเห็นเท่านั้น 

        หลังจากนั้น เธอก็เข้าไปหาหยางลี่ที่เตียงนอนในห้องนอนก่อนแล้วพวกเธอก็นอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลียทันที

        "ลี่ลี่ แม่อาบน้ำเสร็จแล้ว พวกเราก็นอนกันเถอะลูก"

        "ค่ะแม่"

        กู้ซุนหนี่ตื่นเช้า รอยฟกช้ำแดงลดลงไปมากแล้วเธอก็ล้างหน้าแปรงฟันอาบน้ำ แล้วเธอก็ทำอาหารเช้าง่ายๆ คือ ข้าวต้มใส่มันเทศผัดผักบุ้งที่เธอออกไปเก็บจากริมลำธารไว้ก่อน แล้วใส่ในมิติของเธอไว้ทำให้ผักบุ้งก็ยังคงสดใหม่เหมือนเพิ่งเก็บออกมาและเธอก็ต้มกระดูกหมูใส่หัวไชเท้าอีกอย่าง เผื่อไว้กินอาหารมื้อกลางวันสำหรับเธอและลูกของเธอ รวมทั้งคนบ้านใหญ่หยางที่จะมาซ่อมรั้วบ้านและประตูรั้วบ้านให้บ้านของเธอด้วยเลย

        ๰่๥๹สายวันนี้ คนจากบ้านใหญ่หยาง พ่อสามี พี่ชายใหญ่ พี่ชายรองก็เดินมาซ่อมรั้วบ้านและประตูรั้วบ้านสามหยางตามที่หัวหน้าหมู่บ้านไห่ได้สั่งการไว้ เมื่อวานนี้ 

        พี่ชายใหญ่และพี่ชายรองขึ้นเขาไปตัดไม้มาซ่อมรั้วและประตูรั้วของบ้านสามหยางให้น้องสะใภ้สามส่วนพ่อสามีก็ขุดหลุมเสาประตูและเสารั้วหน้าบ้านรออยู่ที่บ้านสะใภ้สาม กู้ซุนหนี่

        หลังจากนั้น พ่อสามีพี่ชายใหญ่และพี่ชายรองของสามีก็ซ่อมรั้วบ้านบริเวณด้านหน้าและประตูรั้วหน้าบ้านสามหยางเสร็จก่อนเวลาเที่ยงวันเล็กน้อย

        "น้องสะใภ้สามพวกเราซ่อมรั้วและประตูรั้วบ้านของน้องสะใภ้เสร็จเรียบร้อยแล้วนะ"

        กู้ซุนหนี่กล่าวขอบคุณ พ่อสามีและพี่ชายทั้งสองคนของสามี

        “ขอบคุณนะคะ พ่อสามี พี่ใหญ่ พี่รองมาที่ซ่อมรั้วบ้านบริเวณด้านหน้าและประตูรั้วบริเวณหน้าบ้านให้ฉันและลี่ลี่นะคะ” 

        พ่อสามี พี่ชายใหญ่ และพี่ชายรองตอบกลับกู้ซุนหนี่อย่างไม่เต็มเสียงนักว่า

        “ไม่เป็๲ไร/ไม่เป็๲ไร/ไม่เป็๲ไร เป็๲เ๱ื่๵๹ที่สมควรทำแล้วพวกเราต้องขอโทษน้องสะใภ้สามด้วยนะ” 

        "ไม่เป็๲ไรค่ะพอดีเลยว่าฉันได้รั้วบ้านใหม่และประตูรั้วใหม่ที่แข็งแรงมากกว่าเดิมเสียอีกนะคะ"

        "อ้อ งั้นรึถ้ามีอะไรให้พวกเราช่วยซ่อมแซมอีกก็บอกพวกเรามาได้เลยทันทีนะ ไม่ต้องเกรงใจๆ"

        "ค่ะ พ่อ พี่ใหญ่ พี่รอง"

        "งั้นพวกเราขอตัวกลับบ้านกันก่อนนะ"

        "นี่ก็ใกล้เวลาเที่ยงวันแล้ว พ่อ พี่ใหญ่ พี่รองก็อยู่กินข้าวมื้อเที่ยงที่บ้านของฉันก่อนกลับดีกว่านะคะ"

        "ไม่เป็๲ไร พวกเราเกรงใจเธอนะ"

        "ฉันยินดีที่จะเลี้ยงอาหารกลางวัน หลังจากที่พ่อ พี่ใหญ่พี่รอง ซ่อมรั้วและประตูรั้วบ้านให้ฉันเสร็จแล้วนะคะ"

        "ได้ๆงั้นพวกเราก็กินข้าวเที่ยงกันก่อนแล้วค่อยกลับบ้านก็แล้วกันนะ"

        กู้ซุนหนี่จึงเชิญพ่อสามี และพี่ชายทั้งสองของสามีกินอาหารกลางวันที่บ้านของเธอก่อนแล้วค่อยกลับบ้านใหญ่หยาง

        กู้ซุนหนี่จัดเตรียมข้าวต้มใส่มันเทศ 3 ถ้วยผัดผักบุ้ง 1 จาน และ ต้มกระดูกหมูใส่หัวไชเท้า 1 ถ้วยใหญ่ วางบนแคร่ไม้ไผ่ที่หน้าบ้านของเธอซึ่งเธอขอให้พ่อสามี พี่ใหญ่พี่รองของสามี ทำให้เธอในวันนี้ด้วย 

        แต่เธอไม่ได้ให้กินอาหารกลางวันพร้อมพ่อ พี่ใหญ่ และพี่รองของสามีเพราะมันจะดูไม่เหมาะสม เนื่องจากบ้านของเธอมีแต่ผู้หญิงและสามีก็ไม่ได้อยู่บ้านอีกด้วย เพื่อป้องกันคำครหาของผู้อื่นด้วยนั่นเอง 

        คนจากบ้านใหญ่หยางกินอาหารกลางวันที่สะใภ้สามทำให้พวกเขาอย่างเอร็ดอร่อยจนหมดเกลี้ยงทุกอย่าง

        “อร่อยมากเลยครับพ่อ” 

        “พ่อก็ว่าอร่อยมากเช่นกัน” 

        ทุกคนไม่คิดว่าอาหารที่สะใภ้สามจะทำอร่อยขนาดนี้เพราะก่อนหน้านั้นที่สะใภ้สามไปทำงานบ้านให้บ้านใหญ่หยางซึ่งกับข้าวที่เธอทำก็ไม่ได้อร่อยขนาดนี้ แค่พอกินได้เท่านั้นเอง

        ส่วนกู้ซุนหนี่และหยางลี่นั่งกินข้าวเที่ยงเหมือนกับคนจากบ้านใหญ่หยางที่มาทำรั้วและประตูรั้วบ้านให้เธอเเละลูกสาวของเธอเช่นกัน 

        แต่พวกเธอนั่งกินอาหารกลางวันที่โต๊ะอาหารในห้องโถงของบ้านเธอนั่นเอง 

        กู้ซุนหนี่ส่งคนบ้านใหญ่หยางออกไปแล้วเธอก็ปิดรั้วหน้าบ้านและปิดประตูบ้านไว้ก่อนแล้วเธอก็เข้าบ้านมาหาลูกสาวของเธอ

        "ลี่ลี่ มานั่งตรงนี้กับแม่ก่อนนะคะเดี๋ยวแม่จะถักเปียสองข้างให้ลูก"

        "ค่ะแม่"

        "หนูขอหวีผมให้แม่ได้ไหมคะ"

        "ได้สิคะ ลี่ลี่ของแม่เก่งจังเลย"

        หลังจากเวลาผ่านไปจนกระทั่งเวลาบ่าย 3 โมง แล้วกู้ซุนหนี่ก็นำนมมาให้หยางลี่ ดื่มนมก่อนนอนหลับกลางวัน

        "ลี่ลี่ มาดื่มนม ก่อนนอนกลางวันกันเถอะ"

        "ค่ะแม่"

        หยางลี่ยิ้มดีใจที่เธอได้ดื่มนมที่แสนอร่อยอีกแล้ว

        "ขอบคุณค่ะ"

        กู้ซุนหนี่ยกมือขี้นลูบหัวหยางลี่ด้วยความรักและด้วยความเอ็นดู

        “แม่รักลี่ลี่มากนะคะ” 

        "ลี่ลี่รักแม่มากค่ะ"

        หลังจากหยางลี่ดื่มนมแล้วเธอก็ดื่มน้ำก่อนบ้วนปากแล้วนอนหลับกลางวันพร้อมกันกับแม่ของเธอที่นอนเป็๲เพื่อนลูกสาวของเธอ

        กู้ซุนหนี่ตื่นขึ้นมาก่อนหยางลี่ แล้วเธอก็ค่อยๆลุกออกมาจากเตียงนอน 

        เธอเข้ามาในห้องโถงและเริ่มสำรวจมิติของเธอครั้งแรก ปรากฏว่าซาลาเปาไส้หมู ซาลาเปาไส้เผือก กระดูกหมู หัวไชเท้า น้ำตาล เกลือก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำใส ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กหมูน้ำตก ข้าวขาหมู ส้มที่เธอซื้อใส่มิติของเธอไว้ในภพก่อนแม้ว่าเธอจะเคยเอาออกไปก่อนแล้วก็ยังคงมีจำนวนเท่าเดิมไม่ได้ลดลงเลย เธอดีใจมาก

        “ของทุกอย่างในมิติของเราไม่ลดลงเลย และมีจำนวนเท่าเดิมแม้เราจะหยิบของออกไปแล้วก็ตาม”

        “โอ้ เรามีหนทางทำมาหากินอีกหนึ่งช่องทางแล้ว อย่างนี้ต้องเจอกันแล้วตลาดมืดในตำนานรอฉันก่อนนะ พบกันในไม่ช้านี้”