(นิยายเื่นี้แต่งขึ้นมาโดยไม่ได้มีเจตนาจะพาดพิงบุคคลใด หากเนื้อเื่หรือชื่อตัวละครใดไปคล้ายคลึงหรือเหมือนกับของบุคคลท่านใด ก็ต้องกราบขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยนะคะ)
เมื่อเวลาสิ้นปีใกล้เข้ามา ใครต่อใครก็มักจะตื่นเต้นกับการเตรียมตัวเคาท์ดาวน์ ไม่ว่าจะเป็การนั่งนึกถึงการแต่งกายหรือสถานที่ที่จะไป ต่างกับณัฐนันท์ ลูกสาวเพียงหนึ่งเดียวของบ้านเกตุนิวงศ์ ตอนนี้เธอกำลังนั่งนิ่งอยู่หน้ากระจกบานใหญ่บนโต๊ะเครื่องแป้งอันโตของโรงแรม พลันนึกทบทวนถึงเื่ราวที่เพิ่งเกิดขึ้นกับตัวเธอเมื่อไม่นานมานี้ เธอนั่งเหม่อลอยมองหน้าตัวเองมาไม่ต่ำกว่าสองชั่วโมงแล้ว
เนื่องจากวันนี้เป็คืนก่อนวันสิ้นปี หลายคนก็ต่างพากันชวนครอบครัวหรือคนที่ตนเองรักไปเที่ยวกันหมด บ้านเกตุนิวงศ์เองก็เป็หนึ่งในนั้น
ตอนนี้ณัฐนันท์พักอยู่ที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในใจกลางเมืองฉงชิ่ง เป็โชคดีของเธอที่พี่ชายคนรองมีเหตุให้ต้องออกไปพบเพื่อนที่นอกตัวเมืองและคงจะไม่กลับมานอนค้างกับเธอในคืนนี้ เธอจึงสามารถแสดงอารมณ์ที่คุกรุ่นออกมาได้อย่างเต็มที่
เมืองฉงชิ่งหรือเมืองจุงกิ เป็เมืองที่อยู่ทางภาคตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีน ตั้งอยู่บนจุดระหว่างแม่น้ำเจียหลิงและแม่น้ำแยงซีเกียงอันโด่งดัง ประวัติศาสตร์อันยาวนานของเมืองที่มีมาั้แ่สมัยสามก๊กรวมถึงการเป็อดีตที่ตั้งของอดีตพรรคดัง “ก๊กมินตั๋ง” ซึ่งกลายไปเป็พรรคสำคัญในปัจจุบันของไต้หวันเรียบร้อย ฉงชิ่งซึ่งขึ้นชื่อว่าเป็หนึ่งในสี่เขตปกครองพิเศษของจีน นอกจากเป็เมืองที่ขึ้นชื่อทางด้านอุตสาหกรรมแล้ว ก็ยังขึ้นชื่อในเื่ของการมาท่องเที่ยวเนื่องจากเป็ศูนย์กลางการไปเที่ยวอุทยานธรรรมชาติและเมืองดังที่อยู่ใกล้เคียงอีกด้วย
ในปีนี้ ครอบครัวเกตุนิวงศ์เลือกมาเที่ยวประเทศจีนแผ่นดินใหญ่ ด้วยเหตุผลที่ว่า ณัฐพงศ์ ลูกชายคนรองของบ้านได้เลือกมาเรียนวิชาภาษาจีนอย่างเข้มข้นที่เมืองเซี่ยงไฮ้ เมืองดังทางด้านเศรษฐกิจและด้านการศึกษา ทั้งยังเป็หนึ่งในเมืองที่ขึ้นชื่อว่าพัฒนามากที่สุดแห่งหนึ่งของประเทศจีนอีกด้วย การที่บ้านเหตุนิวงศ์จะเลือกไปเที่ยวประเทศอื่นนั้นจะเกิดความยุ่งยากขึ้น เนื่องจากวีซ่าที่มาเรียนในจีนของณัฐพงศ์นั้นทำได้เพียงเดินทางเข้าออกจากไทยและจีนเท่านั้น หากณัฐพงศ์จะไปประเทศอื่น ก็ต้องเริ่มจากบินกลับมาประเทศไทยเสียก่อน จึงจะสามารถต่อเครื่องไปเที่ยวที่อื่นได้ สมาชิกทั้งครอบครัวจึงตัดสินใจพากันไปเที่ยวประเทศจีนเลยเพื่อตัดปัญหาทิ้ง แต่ประเทศจีนเองก็เป็ประเทศที่กว้างขวางอยู่แล้ว จะเที่ยวอีกหลายรอบยังไงก็คงไม่ทั่ว ยิ่งณัฐพงศ์ผู้มักจะเป็คนทำทัวร์ของบ้าน อาสาจัดการให้ทุกอย่างในทริป ทั้งบ้านก็ไม่มีใครปฏิเสธอะไรใดๆทั้งนั้น
และแม้ตอนนี้เวลาจะล่วงเลยไปถึงสี่ทุ่มแล้ว เสียงเพลงจากมินิคอนเสิร์ตใกล้โรงแรมก็ไม่ได้ทำให้ณัฐนันท์มีอารมณ์สุนทรีย์ขึ้นบ้างเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียวยาวประดับด้วยดวงตาคู่เล็กตามแบบฉบับคนเชื้อสายจีน แสดงอารมณ์ให้เห็นแต่เพียงความเหนื่อยล้า เธอได้แต่ปล่อยให้น้ำตาค่อยๆไหลเป็สายน้ำอย่างไม่หยุดหย่อนโดยปราศจากเสียงสะอื้นใดๆ ปลดปล่อยความรู้สึกทั้งมวลหลังจากที่ต้องแสร้งทำเป็ร่าเริงมาตลอดถึงสามวันของการท่องเที่ยวทริปครอบครัวในรอบนี้ วันนี้คงเป็วันแรกและเป็เพียงวันเดียวในทริปที่เธอจะสามารถปลดปล่อยอารมณ์ออกมาได้อย่างไม่ต้องปิดบังอะไร เพราะในคืนพรุ่งนี้เธอก็จะไม่ได้นอนคนเดียวอีกแล้ว
“ปริม เราหวั่นไหวกับผู้หญิงอีกคน” คำพูดของปองกุล คนรักของณัฐนันท์ เมื่อหนึ่งเดือนก่อนหน้า ณ ลานจอดรถห้างดังใจกลางกรุงเทพมหานคร เหมือนเป็สายฟ้าที่ผ่ากลางใจเธอได้อย่างเ็ป เธอไม่เคยคาดคิดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากปากของเขา และก็ไม่คิดด้วยว่าจะมีเื่แบบนี้หลุดออกมา
“น็อต... พูดอะไร... คือ... อะไร...” ณัฐนันท์ถาม ทั้งๆที่ใจข้างในเหมือนแหลกสลายไปแล้ว น้ำใสๆค่อยๆรื้นในตาสองชั้นหลบในโดยที่เธอเองก็ไม่รู้ตัว เธอสังเกตได้ใน่ระยะเวลาสองสามสัปดาห์หลังถึงพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปของคนรัก แต่ก็ไม่เคยแม้แต่จะคิดว่าเขาคนนี้... คนที่ทั้งรักทั้งหลงเธอคนเดียวมาตลอด จะสามารถมองใครได้อีก
“พี่แพนน่ะ ปริมนึกออกใช่มั้ย พี่ในทีมที่ทำงานที่น็อตสนิท น็อตว่าน็อตชอบเค้า”คำตอบของปองกุลพาให้ณัฐนันท์นึกถึงใบหน้าใสที่แต้มไปด้วยดวงตากลมโตของ “พี่แพน” ที่ปองกุลกล่าวถึง ผู้หญิงคนนี้คือคนที่เธอเคยบอกให้ปองกุลดูแลและไปส่งถึงบ้านหลังจากการแฮงค์เอาท์ของกลุ่มเพื่อนที่ทำงานของปองกุลเพราะด้วยความนึกเป็ห่วงผู้หญิงด้วยกัน เธอถึงขั้นเคยยกตัวอย่างเปรียบเทียบให้ปองกุลฟังเสียด้วยซ้ำว่าถ้าเธอไปเที่ยวแล้วเพื่อนผู้ชายคนอื่นปล่อยให้ผู้หญิงอย่างเธอนั่งรถกลับบ้านคนเดียว เขาก็คงจะเป็ห่วงและนึกโกรธคนอื่นๆที่ปล่อยให้เธอกลับเองเช่นกัน และใบหน้าของพี่แพนที่ว่า ก็ไม่ได้น่ารักหรือมีอะไรโดดเด่นไปกว่าเธอเท่าไหร่เสียด้วยซ้ำ
“ปริม น็อตขอโทษ”
ณัฐนันท์ยังคงใกับสิ่งที่ปองกุลกล่าวออกมา ไม่มีคำพูดใดใดหลุดออกจากปากเธอทั้งนั้น
“น็อต... จะเลิกกับปริมหรอ” หลังจากนั่งนิ่งเงียบมากว่าสิบนาทีท่ามกลางเสียงเพลงจากวิทยุในรถซึ่งณัฐนันท์แทบไม่ได้ยินเพราะหูที่เหมือนอื้ออึงไปหมด เธอจึงเอ่ยคำถามแรกออกไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ ทั้งที่ในใจก็ได้แต่หวังว่าคำตอบจะไม่เป็ไปในทางที่เธอไม่้า
“คือมันก็ไม่ใช่อย่างนั้นนะปริม น็อตแค่รู้สึกว่าตอนนี้น็อตก็ชอบเค้า แล้วเราก็คุยกัน แต่น็อตก็ยังรักปริมอยู่” ปองกุลพยายามพูดความรู้สึกของตัวเองออกมา เขาเป็คนพูดตรงและชัดเจนมาแต่ไหนแต่ไรอยู่แล้ว เขาไม่เคยโกหกณัฐนันท์แม้แต่ครั้งเดียวไม่ว่าจะเป็เื่ไหนๆ และนั่นก็เป็หนึ่งในสิ่งที่ทำให้ณัฐนันท์เชื่อและไว้ใจเขามากมาตลอด แม้กระทั่งในเื่นี้ เขาก็ตัดสินใจที่จะบอกความคิดและความรู้สึกของตัวเองเช่นกัน ต่อให้ตัวเขาจะยังไม่แน่ใจก็ตามว่าแท้ที่จริงแล้วใจของเขาในตอนนี้้าใครกันแน่
“น็อต... น็อตเลือกปริมได้มั้ย น็อตไม่เลิกกับปริมได้มั้ย” น้ำตาของณัฐนันท์ไหลหนักขึ้นพร้อมๆกับประโยคที่ทั้งตัวณัฐนันท์เองก็ไม่คิดว่าจะพูด และปองกุลเองก็ไม่เคยคิดว่าจะได้ยิน
ณัฐนันท์เป็หญิงแกร่งแค่ไหน อันนี้ปองกุลหรือใครๆก็รู้ คนอย่างณัฐนันท์ไม่มีทางเอ่ยปากขอร้องความช่วยเหลือหรือขอความรักกับใครง่ายๆแบบนี้ มีแต่จะถูกมาขอความรักเสียมากกว่า ประโยคนี้ทำให้ปองกุลเริ่มไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาทำลงไป นี่เขากำลังเปลี่ยนผู้หญิงที่เข้มแข็งคนนี้ให้อ่อนแอลงอยู่หรือ
“น็อตไม่รู้อ่ะปริม น็อตไม่รู้จริงๆ” ยังไงเขาก็ยังไม่แน่ใจว่าตัวเขาเอง้าใคร ตอนนี้สิ่งที่เขาจะทำ ก็คงจะเป็การกั๊กทั้งสองคนไว้ก่อนตามแบบฉบับคนเห็นแก่ตัว และจากที่ณัฐนันท์พูดมา เธอเองก็รักเขาไม่น้อย คงไม่ง่ายเช่นกันที่เธอจะไม่รอและตัดใจจากเขาไป
“น็อตขอเวลาก่อนได้มั้ยปริม ให้น็อตคิดและตัดสินใจอีกครั้งได้มั้ย ปริมรอน็อตก่อนได้มั้ย”
“แล้วน็อตจะตอบปริมได้เมื่อไหร่”
“น็อตก็ไม่รู้”สิ่งที่ปองกุลตอบยังคงกรีดแทงหัวใจณัฐนันท์ซ้ำๆ แต่ด้วยความที่เธอไม่ทันได้เตรียมใจ แน่นอนว่าเธอก็ยังไม่พร้อมจะเสียเขาไป เขาเป็รักแรกและรักเดียวของเธอ ั้แ่สมัยปีหนึ่งที่เธอเจอเขาในมหาวิทยาลัย เธอก็แอบชอบเขามาโดยตลอดแม้ว่าจะมีคนมาตามจีบเธออยู่เนื่องแน่นก็ตาม และก็ไม่ใช่เื่แปลกเลยที่หลังการที่เขาเข้ามาจีบ เธอก็รับรักเขาได้โดยไม่ยาก ในวันนี้ซึ่งผ่านมาเกือบห้าปีแล้ว เธอก็ยังคงรักเขาเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง
“งั้นปริมจะรอ” ณัฐนันท์กล่าวทั้งๆที่ตัวเองก็ยังไม่รู้ว่าจะรอเขาได้นานแค่ไหน อาจจะหนึ่งวัน หนึ่งเดือน หนึ่งปี หรืออาจจะตลอดชีวิต เื่นี้ก็คงไม่มีใครตอบได้
“ขอบคุณนะปริม” ปองกุลตอบแล้วก็เอื้อมตัวจากเบาะคนขับรถไปสวมกอดคนรักด้วยความดีใจที่อย่างน้อยเขาก็ยังไม่ได้เสียเธอไปในวันนี้ ก่อนจะขับรถไปส่งเธอที่บ้านเช่นทุกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าบทสนทนาในวันนี้จะกลายมาเป็ฝันร้ายทุกคืนของหญิงสาวคนหนึ่งได้
#เปิดเื่มาก็เศร้าเลยนะคะนางเอกของเรา แงๆ สงสารรร ครึ่งแรกนี่คือสงสารแต่ปริมหนักมาก
ปล. ่ 4-5 บทแรกของเื่จะบรรยายเยอะหน่อยนะคะ ท้าวความอะไรไม่รู้เยอะแยะ ลงมือเขียนครั้งแรกจริงๆ ขอบคุณทุกคนที่ให้โอกาสนะค้าา
13K
![ชายาคนงามของท่านอ๋องจอมโหด [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1746601993_58696397.webp)
