เมื่อถึงบริษัทของชายหนุ่มซึ่งเป็พื้นที่ชั้นบนสุดของตึกโรงแรมห้าดาวของเขานั้นแหละ โอดีน จับจูงมือเรียวเล็กของ วรกานต์ ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นออฟฟิศ ซึ่งระหว่างที่พาขึ้นไปก็ต้องผ่านล็อบบี้ พนักงานที่ทำงานอยู่หันมาเห็น โอดีน ต่างพากันเอ่ยทักทาย แล้วหันมามอง วรากานต์ อย่างสงสัยใคร่รู้ ว่าเธอเป็อะไรกับชายหนุ่มถึงได้มีอภิสิทธิ์มาถึงที่ทำงานของเ้าพ่อมาเฟียอย่างเขาได้ ทั้งที่ชายหนุ่มไม่เคยพาคู่ควงคนไหนมาที่ทำงานเลยสักคน
“คุณทำงานที่นี่หรือคะ?” วรกานต์ เอ่ยถาม โอดีน เมื่ออยู่กันในลิฟต์แล้ว
“ใช่” โอดีน ก้มลงบอกหญิงสาวข้างกาย
“มันหรูมากเลยนะคะ” วรกานต์ กล่าวพร้อมกับทำตาโต
“แล้วคุณชอบไหมล่ะ?” โอดีน เอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองหน้าสวยหวานซึ้งนั้น
“ก็! ชอบคะ มันสวยหรูมาก แต่หากให้กานต์มาพักอยู่ที่นี่ก็คงไม่ไหว ราคาห้องต่อคืนก็คงจะแพงมากพอควรน่ะค่ะ” วรกานต์ กล่าวยิ้มๆ ส่งให้
“แล้วถ้าผมให้คุณมาอยู่ฟรีๆ ล่ะจะมาอยู่ไหม?” โอดีน ถามขึ้นอย่างหยั่งเชิง และจ้องมองหญิงสาวข้างกายอย่างรอฟังคำตอบ
“คุณจะให้กานต์มาอยู่ฟรี คงไม่อยู่น่ะค่ะ เพราะกานต์รู้ว่าคุณน่ะเ้าเล่ห์เพทุพาย ไม่ยอมขาดทุนง่ายๆ หรอก” วรกานต์ กล่าว มองหน้าคนตัวโตอย่างรู้ทัน
“รู้ใจผมขนาดนี้ต้องให้รางวัลนะเนี้ย” โอดีน กล่าวยิ้มกรุ่มกริ่ง จึงถูก วรกานต์ ส่งค้อนให้หนึ่งที
“นี้ยังไม่ทันขาดคำเลยนะคะ ก็หากำไรแล้ว คุณนี้จริงๆ เลยเชียว” วรกานต์ ต่อว่าชายหนุ่มอย่างเหลืออด
เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก โอดีน ก็พา วรกานต์ เดินก้าวออกจากตัวลิฟต์ เดินตรงไปยังห้องทำงานของเขาทันที ซึ่งเดินผ่านโต๊ะทำงานของเลขานุการของเขาที่นั่งทำงานอยู่ที่หน้าห้อง
“สวัสดีค่ะ คุณโอดีน ฉันวางเอกสารด่วนไว้บนโต๊ะทำงานของคุณแล้วนะคะ” ลอล่า เลขานุการของ โอดีน ยืนขึ้นเมื่อเห็นว่า โอดีน เดินเข้ามา ยิ้มหวานให้และเอ่ยทักทายชายหนุ่มออกไป
“สวัสดีลอล่า นี้ลอล่าเลขาผม/ ลอล่า นี้คุณวรกานต์ ผมขอกาแฟ/แล้วคุณ้าอะไรไหม? ” โอดีน เอ่ยทักทายเลขาของตน และแนะนำทั้งสองให้รู้จักกัน แล้วหันไปมองหน้าสวยหวานซึ้งของ วรกานต์ เพื่อถามความ้าหญิงสาว
“ไม่ล่ะค่ะ ขอบคุณนะคะ” วรกานต์ เงยหน้าขึ้นบอกคนข้างกายให้รับทราบ
โอดีน พยักหน้ารับทราบ แล้วพา วรกานต์ เดินเข้าห้องทำงานของตนไป ซึ่งมีสายตาของ ลอล่า มองตามคนทั้งสองไปจนกระทั้งประตูห้องทำงานของโอดีน ปิดลงนั้นแหละ ลอล่า ถึงขยับเรือนร่างอันเซ็กซี่อวบอิ่มของเธอไปทำตามที่เ้านายสั่ง พร้อมกับในหัวสมองก็ยังคงวนเวียน คิดแต่เื่ของผู้หญิงที่เ้านายของตนได้พามาที่ทำงาน ทั้งที่ไม่มีคู่ควงคนใดได้เคยขึ้นมาที่นี่เลยสักครั้ง แล้วผู้หญิงชาวเอเชียคนนั้นเป็ใคร ถึงได้ขึ้นมาถึงที่นี่ได้
“คุณนั่งรอผมอยู่ที่นี่นะ ผมขอเคลียร์งานด่วนสักพัก ถ้าเสร็จแล้วเดี๋ยวบอกอีกที”
โอดีน กล่าวบอกคนตัวเล็กข้างกาย พร้อมกับดึงหญิงสาวเข้ามาในอ้อมแขนแกร่ง และยื่นมือใหญ่ไปจับปลายคางหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้นมามองตน ก่อนจะก้มลงไปจุมพิตที่ปากอวบอิ่มจิ้มลิ้มนั้นอย่างโหยหา และคิดถึงรสััอันหอมหวานรัญจวนใจที่แพร่กระจายจากร่างบาง
“อุ้ย! ขอโทษค่ะ ฉันเคาะประตูแล้วนะคะ” ลอล่า เอ่ยบอกแก่คนทั้งสองให้ทราบ ด้วยน้ำเสียงดังราวกับไม่พอใจในอะไรบ้างอย่าง
“ไม่เป็ไร ลอล่า วางกาแฟไว้ที่โต๊ะผมและก็ออกไปได้” โอดีน กล่าวบอกเลขาเสียงเรียบเฉย แต่ก็ยังไม่ยอมปล่อยมือที่โอบกอดร่างบางของ วรกานต์ ที่แนบอกแกร่งอยู่
“คุณโอดีน ปล่อยกานต์ได้แล้วค่ะ” วรกานต์ กล่าวออกมาอย่างเอียงอาย หน้าแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูเรียวเล็ก เมื่อ ลอล่า เลขาของ โอดีน ได้วางแก้วกาแฟลงไว้ที่โต๊ะทำงานของชายหนุ่มแล้ว และได้เดินออกไปจากในห้องทำงานของชายหนุ่มแล้วนั้น
โอดีน จึงจำต้องปล่อยร่างบาง ให้เดินไปนั่งรอที่โซฟารับแขก แล้วตัวเขาก็เดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ ที่โต๊ะทำงานของตน และยื่นมือไปหยิบแฟ้มที่ว่าด่วนมากที่สุด ขึ้นมาเปิดและอ่านเนื้อหารายละเอียดไปเรื่อยๆ ทุกบรรทัดทุกตัวอักษร แล้วความคิดและจิตใจขอชายหนุ่มก็ไปจับจ้องครุ่นคิดอยู่แต่เพียงเอกสารในมือใหญ่ ไม่สนใจหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟาไปชั่วขณะ
๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘๘
306
