เกิดใหม่ครานี้ขอเลือกสามีเอง

ตอนที่76 พลังจิตของเสิ่นลี่อิง

อย่างไรก็ตามเธอไม่นึกว่าพลังจิตของหยางจุ้นจะมีความแข็งแกร่งมากถึงขนาดสามารถทำลายแจกันสัมฤทธิ์ใบโตได้ด้วยความอยากรู้เกี่ยวกับความแข็งแกร่งของหยวนหนิงหลงเธอจึงสอบถามเจ้าหน้าที่โดยตรงว่า

“แล้วคนนั่งข้างกัปตันหยางละคะท่าทางเหมือนหัวหน้าเลย เขาแข็งแกร่งขนาดไหนหรือคะ?”

เสิ่นลี่อิงไม่กล้าเอ่ยชื่อของหยวนหนิงหลงออกมาโดยตรงเนื่องจากเป็นครั้งแรกที่เธอเดินทางมาถึงกองกำลังพิเศษและเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นใบหน้าอีกฝ่ายหลังจากเกิดใหม่ฉะนั้นจึงไม่อยากดึงดูดความสนใจของผู้คน

เจ้าหน้าที่ชายเหลือบมองไปบนชั้นสองในชั้นลอยของผู้ชมเขาพยักหน้าเข้าใจพลางตอบเด็กสาวตามจริงว่า

“อ้อ! นั่นกัปตันหยวน เป็นหัวหน้าทีมมังกรขาวเขาเก่งกาจทีเดียว แต่เรื่องพลังจิตไม่มีใครสู้กัปตันหยางได้สักคนกัปตันหยวนทำได้แค่ให้แจกันใบนั้นเคลื่อนที่ได้”

เจ้าหน้าที่ชี้นิ้วตรงไปยังตำแหน่งแจกันใบเล็กที่ตั้งวางอยู่บนโต๊ะโดยมีแผ่นกระดาษวางอยู่ด้านข้างบ่งบอกว่าทักษะด้านพลังจิตของหยวนหนิงหลงไม่ได้เก่งกาจมากนัก

เสิ่นลี่อิงพยายามรวบรวมและประเมินความแข็งแกร่งของสิ่งแวดล้อมศัตรูเก่าเพื่อวางแผนแก้แค้นให้เหมาะสมเธอคิดว่าไม่ควรยุ่งเกี่ยวกับหยวนหนิงหลงมากนักเพราะเขามีตำแหน่งใหญ่โตย่อมมีอิทธิพลดังคำกล่าวอ้างของหยวนมี่จึงไม่ต้องการทำให้ตนเองต้องเดือดร้อนในเวลานี้

หลังจากนั้นเสิ่นลี่อิงยืนเตรียมพร้อมทำสมาธิเพื่อให้เหมือนกับการฝึกฝนที่ได้เตรียมตัวมาเมื่อพบว่าสภาพร่างกายกลับคืนมาแข็งแรงในระดับหนึ่งแล้วโดยยังมีอาการอ่อนเพลียจากการหมดสติในการดำน้ำอยู่

ทั้งนี้เธอจำเป็นต้องปล่อยวางเรื่องที่ตนเองหมดสติขณะกลั้นหายใจใต้น้ำไว้ก่อนโดยจะทบทวนหาสาเหตุในภายหลัง

“พร้อมแล้วค่ะ” เสิ่นลี่อิงคิดว่าสภาพร่างกายตนเองมีความพร้อมแล้วจึงส่งเสียงแจ้งให้เจ้าหน้าที่รับทราบ

เธอหลับตาลงพลางปล่อยจิตใจให้เข้าสู่ห้วงแห่งความว่างเปล่าโดยไม่คิดพะวงในสิ่งใดเธอนึกถึงพลังไร้ลักษณ์ที่เคยสัมผัสได้โดยเข้าใจในคำกล่าวแนะนำของเจ้าหน้าที่ก่อนหน้าเป็นอย่างดี

ฉับพลันบรรยากาศรอบตัวของเด็กสาวเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อยมีเพียงผู้ที่มีพลังจิตอันแข็งแกร่งเท่านั้นจึงจะสัมผัสได้

หยางจุ้นนั่งเฝ้าดูการแสดงของเด็กสาวอยู่ชั้นบนพลันยืดตัวขึ้นจ้องมองเธออย่างไม่เชื่อสายตา พลางอุทานในใจอย่างตื่นเต้นยินดีว่า

‘อ๊ะ! นั่นเธอฝึกพลังจิตได้แล้วหรือ? เธอรับรู้พลังไร้ลักษณ์ได้แล้ว เก่งกาจกว่าฉันอีกแฮะ’

เขากำลังรอดูว่าเธอจะสามารถยกสิ่งของหรือควบคุมสิ่งใดได้บ้างโดยจ้องมองตาเป็นประกายอย่างมีความสุขเงียบ ๆ

เพียงลำพัง

เขาเผลอตัวยิ้มออกมาอย่างพึงพอใจโดยไม่ใช่เพียงรอยยิ้มมุมปากลึกลับเหมือนเดิมท่าทางของเขาทำให้หยวนหนิงหลงที่นั่งอยู่ติดกันพลันเบิกตาโตอย่างตกใจแล้วกระตุกแขนของเขาโดยอัตโนมัติทันที

“นะ.....นาย”หยวนหนิงหลงเอ่ยได้เพียงเท่านั้นแล้วต้องหุบปากทันที

หยางจุ้นหันขวับมองเพื่อนด้วยสีหน้าบึ้งตึงอย่างไม่พอใจที่ถูกขัดขวางอารมณ์เพลิดเพลินของตนเอง

“โทษทีเพื่อน”หยวนหนิงหลงยิ้มแห้งให้กับหยางจุ้นอย่างไม่เข้าใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปมาของชายหนุ่ม

เวลานี้เสิ่นลี่อิงกำลังรวบรวมพลังไร้ลักษณ์ในร่างกายเธอพยายามควบคุมมันออกไปทำให้กระดาษเคลื่อนไหวได้เหงื่อเริ่มซึมออกมาตามกรอบใบหน้างาม

เมื่อเธอลืมตาขึ้นมาแล้วหรี่ลงเล็กน้อยเพราะสัมผัสได้ถึงพลังไร้ลักษณ์พุ่งออกจากร่างกายได้ราวหนึ่งคืบและกำลังขยายตัวแผ่ออกไปมากขึ้น

ทันใดนั้นเธอได้ยินเสียงพิณลอยเข้ามากระทบโสตประสาทพลังไร้ลักษณ์ของเธอพุ่งตรงไปยังกระดาษขนาดเอสี่ที่วางนิ่งอยู่บนโต๊ะจนทำให้กระดาษขยับขึ้นลงแว่บหนึ่งทันที

ติ๊ง !

เสียงดีดพิณหนึ่งสายดังขึ้นเมื่อพลังไร้ลักษณ์ไปกระทบเข้ากับกระดาษแผ่นนั้นเธอตาโตด้วยความตื่นเต้นยินดีที่พบว่าตนเองสามารถทำให้กระดาษขยับได้ถึงแม้ว่าจะขยับได้เพียงแว่บเดียวก็ตาม

‘ฉันรู้แล้วว่าจะบังคับพลังจิตยังไง? จิตใจฉันต้องแข็งแกร่งและมั่นคงมากกว่านี้ ลองดูอีกทีแล้วกัน’

เสิ่นลี่อิงคิดทบทวนกระบวนการควบคุมพลังจิตของตนเองเนื่องจากเป็นครั้งแรกที่เธอเพิ่งได้ทดลองใช้พลังจิตกับสิ่งของรอบตัวจึงนึกถึงผลลัพธ์ที่ออกมาพร้อมวิเคราะห์ถึงข้ออ่อนด้อยของตนเอง

เมื่อได้ข้อสรุปบางอย่างในใจเป็นที่เรียบร้อยเธอปล่อยตัวตามสบายมากขึ้น แล้วหลับตาลงอย่างผ่อนคลายพลางนึกถึงบทเพลงพิณที่เคยได้ยินจากคฤหาสน์ขาว เพราะมั่นใจแล้วว่าเสียงพิณเป็นสื่อนำให้เธอสามารถรวบรวมพลังจิตได้

‘ต้องเป็นแบบนี้แน่นอนจงรวมกันให้มาก.....มากขึ้นอีก....มากขึ้น......ไป!’

เด็กสาวใช้สมาธิรวบรวมพลังจิตให้เข้าด้วยกันเป็นมวลก้อนเดียวจากนั้นใช้แรงขับในจิตใจผลักดันพลังจิตให้พุ่งออกจากร่างกายทันทีพร้อมเปิดเปลือกตาแล้วจ้องมองวัตถุที่ต้องการให้แสดงผล

ปัง ! เพล้ง !

ทันใดนั้นแก้วน้ำใบเล็กที่วางเยื้องกระดาษไปอีกด้านพลันแตกกระจายในทันทีจนเกิดเสียงดังลั่น ผู้คนที่เฝ้ารอชมการแสดงของเด็กสาวต่างผุดลุกขึ้นยืนอย่างไม่เชื่อสายตาและอุทานกันออกมาหลายเสียงด้วยความประหลาดใจว่า

“อ๊ะ! นั่นเธอสามารถใช้พลังจิตได้ด้วยหรือ?”

“ว้าว! เป็นคนที่เก่งกาจเสียจริง”

“โอ้โฮ! นักเรียนเสิ่นเก่งจริง ๆ”

“พระเจ้า! ทำไมเธอเก่งขนาดนี้?”

“โอ้! ฉันยังสู้เธอไม่ได้เลยนะนี่”

“โอ้โฮ! เก่งกว่าฉันอีกแฮะ ฉันทำได้แค่ให้แจกันขยับได้นิดหน่อยเอง”หยวนหนิงหลงลุกขึ้นยืนเหมือนคนอื่น

เขากล่าวชื่นชมเสิ่นลี่อิงอย่างจริงใจพลางนึกเปรียบเทียบผลงานเข้ารับการทดสอบครั้งแรกของตนเอง

“ไม่เลว.....ใช้ได้ทีเดียว”หยางจุ้นจ้องมองเสิ่นลี่อิงตาเป็นประกายด้วยความยินดี

เขารู้สึกมีความหวังที่เด็กสาวสามารถฝึกฝนจนเก่งกาจได้ในเวลาอันสั้นโดยคิดว่ากองกำลังพิเศษมีโอกาสต่อกรกับศัตรูตัวฉกาจในอนาคตได้แน่นอน

ในที่สุดเสิ่นลี่อิงสามารถแสดงพลังจิตได้มากที่สุดเพียงเท่านี้ทว่าการแสดงของเธอทำให้เจ้าหน้าที่ตกตะลึงทันที

ต่อจากนั้นเจ้าหน้าที่ประจำด่านทดสอบที่ห้าขานผลลัพธ์การทดสอบให้ทุกคนรับรู้ว่า

“ด่านที่ห้าผ่านในระดับดีเยี่ยม”

หยวนหนิงหลงตบไหล่เพื่อนก่อนนั่งลงแล้วเอ่ยชื่นชมทั้งเพื่อนที่ค้นพบต้นกล้าที่ดีและเด็กสาวผู้แข็งแกร่งว่า

“เยี่ยมมากหยางจุ้นเป็นการมาร่วมทดสอบที่ตื่นเต้นที่สุด น่าเสียดายที่ด่านสี่ไม่ผ่าน ไม่งั้นสาวน้อยคงเป็นคนที่สามละมั้งที่สามารถผ่านด่านได้ครบทั้งห้าทักษะ แต่แค่นี้ก็ถือว่าเจ๋งแล้ว เพราะเหนือกว่าเกณฑ์ขั้นต่ำทั้งนั้น”

“อือ.....น้องชายเธอก็ไม่เลว”หยางจุ้นเบี่ยงเบนประเด็นไปพูดถึงการทดสอบของเสิ่นลี่หยาง

เขาพบว่าเด็กหนุ่มสามารถผ่านด่านแรกด่านที่สองทดสอบสมรรถภาพทางกาย ด่านที่สี่ทดสอบความอึดในน้ำได้อย่างดีคงเหลือด่านสุดท้ายที่มีเด็กสาวยืนให้กำลังใจน้องชายอยู่หน้าห้อง

ส่วนด่านที่สามฝึกความแม่นยำการยิงปืนเสิ่นลี่หยางยังทำได้ไม่ดีนัก แต่สามารถฝึกฝนในอนาคตได้

เขาอยากรู้ว่าเด็กหนุ่มสามารถใช้พลังจิตได้มากน้อยเพียงใดเพราะเล็งเห็นถึงความสำคัญของอีกฝ่ายในการช่วยกำจัดเหล่าสมาชิกลัทธิปีศาจด้วยกัน

อย่างไรก็ตามเสิ่นลี่หยางทำให้ผู้คนตื่นตะลึงอีกครั้งเพราะเขาสามารถทำให้แผ่นกระดาษขยับไปมาเล็กน้อยได้ซึ่งเป็นเกณฑ์ขั้นต่ำของผู้มีทักษะพิเศษโดยบุคคลเหล่านี้จะได้รับสิทธิพิเศษหลายอย่างเนื่องจากเป็นทักษะที่น้อยคนนักจะสามารถควบคุมและแสดงออกมาได้

“เก่งมากเสี่ยวหยาง”เสิ่นลี่อิงกล่าวชื่นชมน้องชายเมื่อเขาเดินออกมาจากห้องทดสอบแล้ว

“ขอบคุณครับเจี่ยเจียเก่งกว่าผมอีก ขนาดว่าเจี่ยเจียหยุดหายใจไปแล้วนะนี่”

เสิ่นลี่หยางเกาหัวเขินอายที่ได้รับคำชมจากพี่สาวเขาเอ่ยชื่นชมพี่อย่างยินดีระคนประหลาดใจมากกว่าเนื่องจากในด่านที่สี่พี่สาวเกือบไม่รอดชีวิตขึ้นมาแต่โชคดีที่ได้รับความช่วยเหลือจากหยางจุ้น

เสิ่นลี่อิงหน้าแดงแว่บหนึ่งเมื่อนึกถึงการกระทำบางอย่างของหยางจุ้นโดยเธอคิดว่าเขาจะต้องจงใจทำกับตนแน่นอน

จากนั้นทั้งสองคนได้ยินเสียงเรียกจากหลีอี้เฉินให้กลับไปยืนอยู่กลางห้องโถงอีกครั้งว่า

“เอาละ! เจ้าหน้าที่เสิ่นลี่อิง! เจ้าหน้าที่เสิ่นลี่หยาง!มารับฟังเงื่อนไขการเป็นสมาชิกของกองกำลังพิเศษทางนี้”

“ครับผม!”เสิ่นลี่หยางขานรับคำสั่งพร้อมวิ่งไปยืนประจำจุด

“ค่ะ!”เสิ่นลี่อิงขานรับคำสั่งแล้ววิ่งไปกับน้องชาย ทั้งคู่ยืนเคียงคู่กันอย่างเข้าใจ

การเรียกขานใหม่ของหลีอี้เฉินเป็นสัญญาณชัดเจนว่าเธอและน้องชายผ่านการทดสอบได้เข้าร่วมเป็นหนึ่งในสมาชิก

ของกองกำลังพิเศษเต็มตัวแล้วนั่นเอง

เมื่อหลีอี้เฉินมองเห็นสองพี่น้องมายืนเคียงข้างกันอยู่ด้านล่างแล้วเขาอ่านกฎระเบียบให้ทั้งคู่ฟังอย่างใจเย็น ก่อนที่จะสรุปการเข้าอยู่ในสังกัดของทั้งคู่อย่างตรงไปตรงมาซึ่งได้รับความเห็นชอบจากผู้มีอำนาจแล้วว่า

“ในเมื่อทั้งสองคนเข้ารับการทดสอบนอกฤดูกาลฉะนั้นผู้บัญชาการมอบหมายให้สังกัดทีมมังกรดำไปก่อน จนกว่าจะมีคำสั่งเปลี่ยนแปลงในตอนนี้ทีมมังกรดำมีอยู่ทั้งหมดเจ็ดคน เพิ่มอีกสองคนเป็นเก้าคนพอดี”

“ฉันขอแนะนำทีมมังกรดำให้รู้จักนี่คือ กัปตันหยางจุ้น คงรู้จักไปแล้วใช่ไหม?”หลีอี้เฉินสอบถามสองพี่น้อง

“รู้จักค่ะ/ครับ”เสิ่นลี่อิงและเสิ่นลี่หยางเอ่ยขึ้นมาพร้อมกัน