ขอโทษที พอดีบรรพจารย์ผมเป็นเจ้าแห่งยมโลก [นิยายแปล]

ทารกวิญญาณเคลื่อนที่เร็วมากเร็วจนแทบมองตามไม่ทัน

        มันอ้าปากกว้างพุ่งเข้าหาหมายจะขย้ำศีรษะผมผมไม่มีเวลายกกระบี่ขึ้นป้องกัน จึงรีบดีดตัวหลบไปด้านข้างทันที

        มันพุ่งเฉียดผ่านศีรษะผมไป

        ผมรีบกลิ้งตัวบนพื้นก่อนจะลุกขึ้นยืนอีกครั้ง

        เม่าจิ้งขว้างตาข่ายสะกดวิญญาณออกไป แต่พลาดเป้าหมายอีกครั้ง

        ทารกวิญญาณยังคงกอดโทรศัพท์ของผมไว้แน่น และยังคงพยายามกลับเข้าไปในห้องน้ำ

        มันคำรามเสียงดัง ก่อนจะใช้หัวโขกแผ่นไม้ที่ปิดทางเข้า

        แต่ผลลัพธ์ก็เหมือนเดิม ทันทีที่มันเข้าใกล้ยันต์ที่ติดอยู่บนไม้ก็ส่องแสงวาบ

        “ปึง!” มันถูกแรงอาคมดีดกระเด็นออกมาอีกครั้ง

        เห็นดังนั้น ผมรีบเงื้อแส้กระดูกงูแล้วฟาดออกไปทันที

        “เพียะ!”

        เสียงแส้กระทบกับร่างของมันดังสนั่น

        ทารกวิญญาณกรีดร้องโหยหวนหลังของมันปรากฏรอยแผลเป็นเส้นเลือดสีแดงเข้มคดเคี้ยวไปทั่ว

        มันจ้องมาที่ผมด้วยดวงตาสีขาวเรืองแสง

        “กิน...กิน...”

        มันปล่อยโทรศัพท์ แล้วค่อยๆคืบคลานเข้ามาหาผมด้วยท่าทางเหมือนสัตว์ป่า

        ผมฟาดแส้ใส่มันอีกครั้ง แต่มันหลบได้พร้อมกันนั้นกระบี่กระดูกปลาของผมก็แทงออกไป

        แต่เจ้าทารกวิญญาณกลับยื่นกรงเล็บออกมาจับตัวกระบี่เอาไว้แน่น

        คมกระบี่แผ่พลังปราณ ทำให้ฝ่ามือของมันลุกไหม้ก่อเกิดเป็นควันดำแต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่ยอมปล่อย

        มันส่งเสียงคำรามดังลั่น ก่อนจะอ้าปากกว้างหมายจะขย้ำผมอีกครั้ง

        ผมไม่ปล่อยให้มันทำได้ เตะเข้าที่กลางตัวมันอย่างแรง

        ด้วยความที่มันตัวเล็ก ส่วนผมแขนขายาวกว่า ผมจึงได้เปรียบ

        ร่างของมันกระเด็นออกไป พร้อมเสียงกรีดร้องโหยหวน

        เม่าจิ้งที่เตรียมพร้อมอยู่แล้ว ไม่ปล่อยโอกาสให้หลุดลอย ตาข่ายสะกดวิญญาณถูกขว้างออกไปครอบมันทันที

        ตาข่ายสีดำถักจากเชือกหมึกพิเศษปกคลุมร่างของมันจนมิด

        ทันทีที่ตาข่ายคลุมตัวมัน ทารกวิญญาณก็เริ่มดิ้นทุรนทุรายราวกับถูกไฟชอร์ต

        มันกรีดร้องสุดเสียง เสียงนั้นแหลมสูงและโหยหวนจนแสบแก้วหู

        เปลวไฟสีฟ้าลุกวาบขึ้นมาจากร่างของมัน

        และที่สำคัญ ตาข่ายนั้นยังค่อยๆ หดรัดแน่นขึ้นเรื่อยๆทำให้มันไม่สามารถดิ้นหลุดออกมาได้

        เสียงกรีดร้องของมันทำให้บรรยากาศโดยรอบเย็นเยือกไปหมด

        ทารกวิญญาณดิ้นพล่านอยู่ภายในตาข่ายสะกดวิญญาณมันกลิ้งไปมา พร้อมกับเปล่งเสียงแหลมสูง

        “พี่ชาย...พี่ชาย...”

        เม่าจิ้งมองมันด้วยสายตาเย็นชาก่อนจะหัวเราะเยาะ “อย่ามาร้องหาพี่ชายเลยเรียกหาแม่แกก็ช่วยอะไรไม่ได้!”

        พูดจบ เขาชักกระบี่ไม้ท้อออกมาเตรียมฟันลงบนร่างของมัน

        ผมเองก็ถอนหายใจยาว ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ แต่ในใจรู้สึกผ่อนคลายขึ้นไม่น้อย

        แม้ทารกวิญญาณจะมีความเร็วสูงแต่สุดท้ายแล้วมันก็ยังไม่เติบโตเต็มที่

        เมื่อโดนตัดทางหนีและถูกตาข่ายสะกดขังไว้การจัดการมันจึงเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว

        ผมคิดว่างานคืนนี้ถือว่าราบรื่นกว่าที่คาด

        แต่แล้วสิ่งที่ผมคาดไม่ถึงก็เกิดขึ้น

        ในขณะที่เม่าจิ้งกำลังจะฟันลงไปห้องน้ำสาธารณะก็สั่นสะเทือนราวกับมีแรงอาฆาตมหาศาลปะทุออกมา

        แผ่นไม้ที่กั้นล้อมรอบห้องน้ำเริ่มส่งเสียงดัง“ปึงๆๆ” ก่อนจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

        และที่สำคัญยันต์สี่ทิศที่ติดอยู่รอบห้องน้ำกลับลุกไหม้จนกลายเป็นเถ้าถ่านในพริบตา

        แรงอาฆาตเย็นเยือกกระจายออกมาพร้อมสายลมพัดกระโชก

        ผมกับเม่าจิ้งหันขวับไปมองพร้อมกัน

        สิ่งที่เราเห็นทำให้ใบหน้าของเราต่างเต็มไปด้วยความตกตะลึง

        “พลังอาฆาต!”

        “แย่แล้ว ข้างในยังมีอีกตน!” ผมอุทานออกมาอย่างตกใจ

        หมายความว่าในห้องน้ำแห่งนี้ไม่ได้มีแค่ทารกวิญญาณตนเดียว เม่าจิ้งประเมินสถานการณ์ผิดพลาด

        เม่าจิ้งกัดฟันแน่นดวงตาเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียด

        “ปึง!”

        เสียงกระแทกดังสนั่น

        หนึ่งในแผ่นไม้ที่ปิดกั้นประตูถูกแรงบางอย่างกระแทกจนปริแตกเป็นรูขนาดใหญ่

        เสียงลมหายใจหนักๆดังลอดออกมาจากความมืดภายใน

        ในขณะเดียวกันทารกวิญญาณที่ถูกตาข่ายสะกดวิญญาณขังไว้ยังคงกรีดร้อง

        “พี่ชาย...พี่ชาย...!”

        เสียงของมันแหบพร่าและชวนให้ขนลุก

        แม้ผมจะยังไม่รู้ว่าสิ่งที่อยู่ในห้องน้ำนั้นคืออะไร

        แต่ในสถานการณ์แบบนี้ เราไม่มีทางเลือก จัดการทีละตนก่อนจะดีกว่า

        ผมกระชับกระบี่กระดูกปลาในมือก่อนจะแทงลงไปที่หน้าผากของทารกวิญญาณทันที

        ร่างของทารกวิญญาณสั่นสะท้าน ดวงตาขาวโพลนเบิกกว้าง มันจ้องมองผมด้วยความหวาดกลัว

        “ว๊ากกกก!!”

        เสียงกรีดร้องดังแหลมขึ้นก่อนที่ร่างของมันจะระเบิดเป็นเปลวไฟสีฟ้า แล้วสลายหายไป

        แต่ในจังหวะที่ผมสังหารมัน ภายในห้องน้ำสาธารณะก็มีบางสิ่งส่งเสียงคำรามออกมา “น้องชาย!!”

        เสียงนั้นหนักแน่นลึกต่ำราวกับสัตว์ร้ายคำราม

        ทันใดนั้นหัวของบางสิ่งยื่นทะลุออกมาจากรอยแตกของไม้ที่พังลง

        มันจ้องผมก่อนจะส่งเสียงกรีดร้องคลุ้มคลั่ง “โฮก!!”

        สายลมเย็นเฉียบและพลังอาฆาตทะลักออกมาราวกับคลื่นซัดถาโถมเข้าใส่พวกเรา

        ไอเย็นเยือกทำให้ผมหายใจติดขัดและเมื่อผมหันไปมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ใบหน้าผมก็เคร่งเครียดขึ้น

        หัวของมันเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนไม่มีจมูก ปากเต็มไปด้วยเขี้ยวแหลมคม

        ที่สำคัญคือ...มันมีดวงตาสามดวง!

        ดวงตาที่สามของมันอยู่กลางหน้าผากสีเขียวเข้ม ไม่มีตาดำ ลักษณะเหมือนก้อนเนื้อสีเขียวที่ปูดโปนออกมาคล้ายกับดวงตาที่สามของวิญญาณอาฆาตที่ผมเคยพบที่เนินเขาสิบลี้

        เม่าจิ้งมองภาพตรงหน้าแล้วถึงกับชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะแสดงสีหน้าตกใจระคนสงสัย

        วิญญาณตนนั้นคำรามเสียงต่ำ จากนั้นก็ค่อยๆคลานออกมาจากรอยแยกของห้องน้ำ

        ร่างของมันใหญ่กว่าทารกวิญญาณที่เราสังหารไปก่อนหน้า ดูเหมือนเด็กอายุแปดถึงเก้าขวบ

        มันไม่มีเสื้อผ้าผิวหนังเต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนสีน้ำเงิน แขนขากางออกเหมือนสัตว์ป่า

        เมื่อเทียบกับทารกวิญญาณที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดงเจ้าตัวนี้ดูน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า

        ผมขมวดคิ้ว “ตาสีเขียวแบบนี้อีกแล้ว...ดูเหมือนนี่จะเป็นร่างวิวัฒนาการ”

        เม่าจิ้งหรี่ตาลง ก่อนจะพูดเสียงหนัก “นี่น่าจะเป็นเด็กปีศาจไม่คิดเลยว่าในที่แห่งนี้จะมีทารกวิญญาณถึงสองตน และที่แย่กว่านั้นคือมีตนหนึ่งเติบโตจนกลายเป็นเด็กปีศาจไปแล้ว”

        เขาขมวดคิ้วมุ่น

        “แต่ที่น่าแปลกคือ ทำไมมันถึงมีดวงตาที่สามปกติแล้วเด็กปีศาจไม่น่าจะมีลักษณะเช่นนี้นี่...” เม่าจิ้งพึมพำด้วยความสงสัย

        เด็กปีศาจเป็นสิ่งที่อันตรายกว่าทารกวิญญาณมาก

        ตามบันทึกของอาจารย์ปู่พวกมันมีความฉลาดระดับหนึ่ง ซ้ำยังแข็งแกร่งและโหดเหี้ยมเกินควบคุม

        ที่สำคัญคือ มันสามารถสังหารเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเอง

        ดวงตาที่สามของมันทำให้ผมนึกถึงวิญญาณอาฆาตที่เนินเขาสิบลี้

        “สัปดาห์ที่แล้วฉันจัดการนักพรตวิญญาณที่เนินเขาสิบลี้ไปหนึ่งตน...มันก็มีดวงตาที่สามเป็นก้อนเนื้อสีเขียวแบบนี้เหมือนกัน เจ้าก้อนเนื้อนี่ดูไม่ชอบมาพากล อย่ามองตรงๆ เด็ดขาดมันสามารถสะกดจิตและทำให้สติหลุดได้”

        เม่าจิ้งได้ยินแบบนั้นก็อึ้งไปชั่วขณะคงไม่คิดว่าผมเคยลุยกับนักพรตวิญญาณมาก่อน

        แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลาถาม

        เด็กปีศาจคำรามเสียงต่ำก่อนจะพุ่งตรงเข้าหาพวกเรา!

        เม่าจิ้งคำราม “โชคดีที่ฉันเรียกนายมาด้วย!ลุยกันเถอะ!”