ลานประลองศักดิ์สิทธิ์ของสำนักอวิ๋นหลัวเปิดขึ้นอีกครั้งในรอบ 300 ปี
เหล่าผู้ฝึกตนจากทั่วแคว้น
ศิษย์ชั้นสูงจากนิกายใหญ่
ผู้แทนจากราชวงศ์แห่งแสง และแม้แต่ “ข้ารับใช้ฟ้า”
ต่างมารวมตัวกันในพิธี คัดเลือกผู้สืบทอดแห่งเต๋าฟ้า
พิธีนี้จัดขึ้นเพื่อ "เลือกผู้ที่จะสืบเต๋าเดิมของฟ้า"
ผู้ชนะจะได้รับการอวยพรจากฟ้าโดยตรง
และกลายเป็ "เสาหลักของเจตจำนง"
แต่เพียงผู้เดียว…ที่ไม่เคยถูกเชิญ
และไม่มีใครรู้ว่า “มาอยู่กลางเวทีั้แ่เมื่อไร”
เฉินหยวน ยืนอยู่กลางลาน
ไม่เอ่ยวาจา
ไม่แผ่พลัง
แต่ “ดินหินเบื้องล่าง ไม่กล้ากระเพื่อม” แม้เขาก้าวเท้า
“ผู้ใดกล้าลบหลู่พิธีศักดิ์สิทธิ์นี้
ลานแห่งนี้ คือแดนฟ้า มิใช่ที่ของเ้า!”
เฉินหยวนเงยหน้าขึ้นช้า ๆ
แสงแดดส่องลงบนดวงตา
แต่มันสะท้อนกลับเหมือนกระจกว่างเปล่า
“ข้ามิได้ลบหลู่ฟ้า
แต่ข้าไม่จำเป็ต้อง ‘ผ่านการยอมรับ’ ของฟ้า…
เพื่อจะเป็ ข้าเอง”
เจตจำนงฟ้าโบราณแผ่พลังลงมาเหนือเวที
กดเฉินหยวนด้วยแรงถ่วงแห่งเต๋านับพันสาย
แต่ในเงาของเขา —
หนึ่งดาบฟ้าร่วง แฝงตัวนิ่ง
เพียง สะกิดในจิตใจเขาเบา ๆ
ไม่มีประกาย
ไม่มีคลื่น
มีแต่ “ช่องว่าง” ระหว่างฟ้า
เฉินหยวนยกมือขึ้นหนึ่งข้าง
มิใช่เพื่อฟาด มิใช่เพื่อโต้กลับ
แต่เพียง ปัดคลื่นเต๋าของฟ้าออกข้างหนึ่ง…เหมือนฝุ่น
ผู้ชมทั้งลานตกอยู่ในความเงียบ
แม้แต่ผู้สูงส่งระดับจักรพรรดิเต๋า ก็ไม่เข้าใจ
ว่า เขา…กำลังใช้อะไร
เฉินหยวนยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยว่า:
“หากต้องก้มหัว…เพื่อให้ฟ้ายอมรับ
เช่นนั้นข้าขอ ‘อยู่นอกเหนือฟ้า’ เสียดีกว่า”
“ข้าคือเฉินหยวน — ผู้ไม่จำเป็ต้องถูกรับรองจากสิ่งใด”
“ผู้ไม่ก้มหัว...แม้์เอง”
เมฆบนฟ้าหยุดเคลื่อนไหว
ดวงตาของ “ข้ารับใช้ฟ้า” ทุกคนเบิกกว้าง
และในใจผู้เฝ้ามองทั้งลานประลอง
เกิดคำถามหนึ่งพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย…
หรือว่า…ฟ้ากำลังเจอสิ่งที่มัน ‘ไม่อาจควบคุม’ เป็ครั้งแรก?
10K
